zdradziłam-jak sobie z tym poradzić...

My ludzie mamy taki prosty mechanizm psychologiczny. Chcemy dawać, ale oczywiscie nie za darmo, bo dla zdrowia psychicznego musimy tez brać. Jeżeli chcesz dawać i brać, a wydaje Ci się (a może i tak jest), że maz nie chce brać i za to dać, no to wtedy dajesz to komuś innemu. Wystarczy tylko przemyslec ten mechanizm w sobie i porozmawiać o tym z mężem. Tyle i moze aż tyle.
O braku odwagi i braku wartosci w zyciu nawet nie mówie, pewnie zdajesz sobie z tego sprawę.

Może po prostu przestać zdradzać i porozmawiać z mężem?
Ale to najprostsze rozwiązanie, a przecież nie o takie Ci chodzi..
Chodzi o to, żeby tobie dalej było miło, żebyś mogła robić co robisz, ale żeby ewentualne wyrzuty sumienia nie psuły zabawy.
Oj, bidulko ty

Musimy dawać i brać tacy już jesteśmy, wazne by przy tym pragnieniu zachować się jak człowiek. Daleko mi od nazywania Ciebie zdzira, wszyscy bładzimy. Ważne by zrozumieć co było złego i starać się to naprawiać. Ty pewnie razem z mężem.
Nie oddawaj się żalom i złościom, to zbyt wygodne.

z tego wynika że zaszłaś w ciąże pod koniec maja... akurat kiedy rozpłonąl ogień Twojego romansu.
Skąd jesteś pewna ze to dziecko męża ?
tak od razu nas zapewniasz

Mąż, jak piszesz że mąż nie miał dla Ciebie czasu... czyli rzadko albo w ogóle nie spał z Tobą w czasie kiedy spotykałaś się na seks z kochankiem...

Dlaczego przestałaś spotykać się z kochankiem ?
Postanowiliście skończyć czy jedynie przerwać na czas porodu i połogu ?

Kochanek jest w związku ?

Jak wyglądają Twoje starania o małżeństwo ?

zdublowało się

No i poszłaś na skróty. Zamiast porozmawiać z mężem znalazłaś pocieszenie w ramionach kochanka.
Szkoda gadać, niedobrze mi się robi .
A tak na marginesie to zrobiłbym badania DNA aby mieć pewność, że to dziecko jest Twojego męża.
Bo z kalendarza też może być kochanka.
Jesteś żałosna, po 4 latach małżeństwa .
To co będzie za 14 lat lub więcej

nie będzie 14 lat

Co cie własciwie pchnelo do zdrady, brak bliskosci?probowałaś jakos wskrzeszac wczesniej swoje malzenstwo czy poszlaś na skróty...?4 lata i juz takie rzeczy, mąz sie niczego nie domysla?sluchaj, nie mozna miec ciastka i go zjesc, ty bys chciala miec dalej zycie jakie masz, meza, spokoj i kochanka.Nie sadzisz, ze to nie halo?powiedziec i przyznac sie nie chcesz,przerywac chyba tez nie to nie wiem co tu robic.Siąść i plakac.masz dwojke dzieci, wez swoje zycie w swoje rece, nikt tego za ciebie nie zrobi.

Wytłumaczcie mi proszę, bo nie bardzo rozumiem dlaczego osoby zdradzające mówią często, o porywach namiętności, które sprawiły, że  nie myśleli o tym co robią. Jak to jest możliwe???? Jak można pozbyć sie myśli??? Dajcie na to przepis

A skąd wy bierzecie osoby z którymi zdradzacie?? Spotykacie je sekundę przed zdradą, natychmiast dopada was namiętność i dochodzi do konsumpcji?? Nie!!! Znacie te osoby, fantazjujecie o nich, myślicie o tym jak by to było...Zdradzając działacie z premedytacją a te porywy namiętności, to "nie wiedziałam co robię" itp to jest jedna wielka ściema.

A jak to jest podczas zdradzania z pożyciem małżeńskim? Macie sex z mężem dla niepoznaki?

Autorko wątku - szczytem hipokryzji jest powiedzieć, że zdradziłaś męża ale go kochasz. Jak kogoś kochamy, to nie robimy mu krzywdy z premedytacją

"zdradziłam-jak sobie z tym poradzić..."
NIE ROZKŁADAĆ WIĘCEJ NÓG przed innymi facetami, i POWIEDZIEĆ PRAWDĘ swojemu mężowi.

jak się kocha to się nie zdradza, jak się nie kocha i partner zalezie za skórę , jest podły, zły i niedobry to się zdradza (oczywiście nie jest to wymóg ), tak, żeby go zabolało (o ile on też zdradza, flirtuje, kokietuje i ma nas i nasze potrzeby łóżkowe w dalekim odwłoku)
Jednym słowem, nie tłumacz się, nie dorabiaj ideologii tam gdzie jej nie ma. Zdradziłaś i to jest fakt. Ja też zdradziłam, ale powiedziałam o tym chłopakowi. Nie żałuję ani jednego, ani drugiego. Tylko, że my nie jesteśmy już razem na szczęście dla mnie i dla niego.
Jak w związku pojawia się zdrada to jest tylko jedno rozwiązanie- rozstać się. Każde inne grozi nerwicą do końca życia i obawą, że partner/ka znowu zdradzi.

Też tak myśle.
Jak po 4 latach zdradziła, to do 14 lat mąż się dowie i wystawi walizki żonece.
Szkoda mi męża.
Nie rozumiem jak można kochać i jednocześnie zdradzać .
Tylko się

do czasu aż trafi ...na kaktusa

Faktycznie, mając "aż" czteroletni staż małżeński, to faktycznie jest problem i to duży, ale skoro z tamtym tak dobrze było, to i na pewno jeszcze będzie, zatem zamiast rozmyślać i się zadręczać, polecam się spakować, wyprowadzić do tamtego i żyć z nim długo i szczęśliwie i nie pisać bzdur, że kocha się męża i nie chce się go stracić, bo powiało fałszem i obłudą, aż nie miło się zrobiło.

Można w tym czasie np. wyrwać się z żoną na wycieczke gdzieś przed siebie nic nie planując na spontanie, albo zacząć razem uprawiać sporty ekstremalne np. łażenie po ruinach starych domów.

Zasadnicze pytanie do autorki - po co się ze swoim mężem hajtałaś tak wogóle te 4 lata temu? Z powodu ciąży? Bo nie było nikogo innego? Dla wygodnego życia bo potrafi zarobić kasę?

Zapytaj no nowego czy przyjąłby cię z 2 dzieciaków z poprzedniego małżeństwa zanim zaczniesz z mężem rozmowę na jego temat

No może to pierwsze z małżeństwa, ale to drugie może być z nieprawego łoża

Dziecko byłoby niewątpliwe tej pani, tylko czy jej męża

Dobra Kobieto, prospekt to zaiste obrzydliwy, a Ty przedstawiłaś to nader obrazowo, psując mi dobre , piątkowe samopoczucie

Poważnie rzecz ujmując to... nie, nie będę rozwijał wypowiedzi, bo primo: mdli mnie na samą myśl, secundo: gdybym jednak rozwinął, to tym razem na pewno mnie wykluczą z forum.

Autorka, jak mniemam nie ma zamiaru ripostować, a mnie obijanie pustego worka nie bawi, zatem nie widzę powodów, by dalej się w tym wątku uzewnętrzniać. Mogę tylko sobie pomarzyć, że kiedyś takie kreatury znów zaczną oznakowywać jakąś szkarłatną literą wypalaną na czole, by się odróżniały od reszty porządnych istot.

Po co wy jej doradzacie, aby opowiedziała o tym mężowi? Żeby sprawić mu ból, a jej ulżyć? Jestem w stanie zrozumieć, że ktoś pod wpływem jakiegoś głupiego uniesienia dopuścił się zdrady. Nawet, jeśli było to wielokrotne. Ale kompletną głupotą jest mówienie o tym partnerowi, jeśli się człowiek opamiętał i skończył z tym. Ludzie, którzy opowiadają o tym partnerowi, zwyczajnie nie mogą sobie poradzić z noszeniem tego ciężaru i liczą na "rozgrzeszenie" od partnera, jego obciążając ciężkim problemem. Po takim zwierzeniu już nigdy nie będzie tak samo.
Nawarzyłaś piwa, to wypij je teraz sama. Ani się nawet waż opowiadać o tym mężowi - no chyba, że postanowiłaś odejść, wtedy to bez większego znaczenia.

nie wierze w to co czytam o.o rozumiem, że życie w kłamstwie jest lepsze? Lepsze jest budowanie zwiazku na kłamstwie? Partner powinien wiedzieć o takich sytuacjach... Sam powinien zdecydować co zrobić,czy Cię zostawić czy zaufać i to nie jest zrzucanie problemu na partnera to bycie z nim szczerym, On powinien decydować może powinien wprowadzić kontrole, albo wspólnie zdecydowac sie na wizyte u psychologa bo to moze cos w Twej głowie, przemyśl to. Lepiej żyć w prawdzie i ponieś konsekwencje swego błędu, kare niż żyć i oszukiwać wszystkich których się kocha.

A ty chciała byś wiedzieć że partner cię zdradza ?
Jakoś wiele poznanych przeze mnie osób woli życie niewiedzy.

Budowanie związku? Jakie budowanie? Przecież właśnie kobieta rozpoczęła jego destrukcję. To ona musi sobie teraz z tym poradzić, a nie angażować w to cała rodzinę.
Czytaj uważnie, co napisałem. Piszesz "Najlepiej, żeby zdradzał na lewo i prawo a Ty głupia z dziećmi w domu ". Po pierwsza to ona zdradza, nie on. Po drugie nie na prawo i lewo, tylko z jednym facetem. Po trzecie powinna z tym skończyć i nie robić tego więcej, a tajemnicę zabrać do grobu. No chyba, że nie zamierza kończyć - to w tedy nie ma znaczenia, czy powie czy nie, bo prędzej czy później się wyda.
Mówię o sytuacji, w której zrozumiała swój błąd i zerwała z kochankiem raz na zawsze. Wtedy idiotyzmem jest mówienie o tym mężowi. Zamiast tego powinna z nim porozmawiać o problemach w ich relacji.

Ale autorka raczej z tym nie skończyła...

Powiedziała tak:

Z tego wynika, że:
1. ona to zapewne powtórzy - zapewne, bo nie siedzę jednak w jej głowie, może się powstrzyma, ale mam spore wątpliwości
2. wyrzuty sumienia są jednak za małe, bo nie robi nic, żeby się zmienić, nie szuka powodów własnej zdrady, ale tłumaczy to tym, że mąż nie ma czasu, jakby to tylko on tworzył to małżeństwo i prosi nas o coś, ale nie doinformowała o co dokładnie - może chodzi jej o to, jak romansować byle się nie wydało? nie wiem
3. nie kocha wystarczająco męża chyba - czy pomyślała choćby o zmianie pracy?, pomyślałaś autorko, bo może istnieje taka możliwość?, rozmawiałaś wiele razy z mężem o własnych potrzebach? bo twoje dwa posty za mało mi powiedziały
4. to nie jest głupie uniesienie moim zdaniem, bo z jej wypowiedzi wynika, że była przerwa w romansie i żadnych wniosków czy prawdziwej chęci przerwania tego nie ma, to co ona robi ja bym nazwała zaklinaniem/zaprzeczaniem

Popada się w monotonię i rutynę? A czy przypadkiem życie samo w sobie nie jest rutynowe i monotonne? Trzeba trochę tę rutynę polubić, co nie oznacza, że jestem za tym, żeby jakiś nowych rzeczy nie robić, po prostu nie jestem za zdradą jako sposób na rutynę. W ogóle za nią nie jestem.

No właśnie, powiedziałaś "sumienie nie dawałoby mi żyć". Powiedziałaś mu tylko i wyłącznie dla tego, bo był to dla ciebie okropny ciężar i przerzuciłaś jego część na niego. Skoro tak to przeżyłaś i zdałaś sobie sprawę, że to było coś okropnego, to na pewno niczego takiego byś nie powtórzyła. Moim zdaniem to jest właśnie przypadek, w którym taką historię należałoby zabrać ze sobą do grobu. Wiem, że to ciężar. Ale to była twoja zdrada i powinny być twoje konsekwencje. Piszesz, że was to zbliżyło, ale ja chciałbym usłyszeć co na to twój facet. Jeśli było między wami źle, to mogło to być impulsem, żeby z nim porozmawiać. Wcale nie trzeba było od razu z grubej rury.

Z resztą - ludzie uwielbiają żyć w ułudzie. Przykładem może być wiara w takie a nie inne życie pozagrobowe. I nie mówię tu, że takie nie istnieje - ale są tysiące różnych religii, z których albo żadna, albo co najwyżej jedna przedstawia prawdziwy obraz - miliardy ludzi zatem żyje w ułudzie i z często wielką agresją bronią się przed tymi, którzy mówią, że zmyślone historie. Bo woila żyć w przekonaniu, że po śmierci będzie tak, jak im to obiecano.

Dzenaro - akurat ja jak do tej pory nie zdradziłem nikogo - mam swoje zasady i jeśli ktoś mi nie pasuje, to odchodzę, a nie działam na dwa fronty. I akurat to mi się raz przydarzyło być zdradzonym i właśnie na tej podstawie twierdze, że opowiadanie o tym zdradzonemu to słabość i głupota. Jeśli faktycznie chcesz to naprawić, to zacznij się od tej chwili bardziej starać. Co mi z tego, że mi tamta dziewczyna o tym powiedziała? Wolałbym, żeby zamiast tego zaczęła np. panować nad swoimi wybuchami złości w ramach cichej rekompensaty. A tak to mi wbiła drzazgę, a nad swoimi wadami nie zaczęła pracować.

Tak się składa, że również położenie w jakim się znajduje osoba zdradzona jest mi znane z autopsji i jestem wręcz zagorzałym przeciwnikiem działania na dwa fronty, jednak cenię sobie szczerość, dzięki której można podejść do rozważenia sensu wspólnego bytu, w odróżnieniu od sytuacji w której dowiedział bym się z zewnątrz, co automatycznie przekreśla wszystko! Każdy w życiu popełnia błędy, ale nie każdego stać, by ponieść za nie konsekwencję. Oczywiście wiele zależy od danego człowieka, jego mentalności i relacji z partnerem, co innego jest jednorazowy wyskok, a czymś innym jest robienie tego notorycznie.  Bardzo często bywa, iż osoby, które dopuściły się zdrady nie przyznając się , chcąc zrekompensować swój wybryk idą na szeroko pojmowane ustępstwa z poczucia winy, ale czy związek opary na poświęceniu może być szczęśliwy? i nie dojdzie kiedyś do tego, że jednak partner ku wielkiemu naszemu zdziwieniu go nie wytrzyma?  Należy również pod uwagę wziąć opcję, że kiedyś dotrze do nas informacja o zdradzie, co zdarza się bardzo często, w jakim świetle ukaże naszego partnera, czy nie będzie to obnażeniem fałszu i kłamstwa, który nam serwował przez tyle czasu? Każdy ma swoje zasady, moją , jedną z wielu jest ta, że wole najgorszą prawdę, niż najlepsze kłamstwo.

Powiem tak jak kocha to wybaczy a jak zdrada była przysłowiową kropką and i w tragicznych już relacjach to guzik z tego.

Ja bym nigdy nie wybaczył i to czy się kocha czy nie.
Zdrada jest przejawem braku miłości dla partnera(ki).

Niekoniecznie, czasami jest wiele rzeczy, które poza miłością mają spory wpływ na taką decyzję, jedną z nich są dzieci. Wiele ludzi również mylnie  postrzega znaczenie miłości, która nie tylko oznacza bycie razem, ale i również pozwala na odejście partnera.

Ciekawa jestem dlaczego autorka się nie wypowiada...

A ja myślę, że czekała na słowa "idź za głosem serca"

Ewentualnie posłuchała waszych rad i mąż ją właśnie ćwiartuje w łazience.

Szkoda że nie testowała przed tym, jak to zrobiła

Gdyby Autorka chciała porady to założyłaby o wiele wcześniej wątek pod tytułem " Nie układa mi się w małżeństwie" albo "Co mam zrobić - zostać, czy odejść od męża". W sytuacji opisanej tutaj nie ma co radzić.
Autorka szukała rozgrzeszenia i pogłaskania w stylu - oj tam oj tam..nic takiego sie nie stało, jak kocha to wybaczy. Nie uzyskała tego więc się obraziła.