Czy warto odbudować małżeństwo po 7 latach od rozwodu?

Witam Cię ciepło.
Chyba znam to, co przeżyłeś, aczkolwiek ja nie wytrzymałbym dłużej i przerwałem to bardzo szybko. Jak chcesz - poczytaj mój wątek.
Co do Twojej sytuacji: na Twoim miejscu zacząłbym juz nowe życie z kimś, kto Cię szanuje i docenia! Masz szansę na to i nie marnuj jej jeśli spotkałes taką wspaniałą kobietę. Z żoną (byłą) mozesz utrzymywać kontakt, ale powinien byc okazjonalny. Jak najmniej, gdyż duzo złego chyba Ci wyrządziła. Dzieci małych nie macie, a dorosła córka nie jest już powodem do częstych kontaktów z byłą żoną. Powinienes sobie uswiadomić, że takie spotkania (weekendy, wycieczki, spotkania) z byłą zoną nie są świadectwem, że już jej "przeszło". Łatwo udawać miłego przez krótki czas - pamietaj o tym. Tym bardziej teraz, gdy żona czuje sie zagrożona i wie, ze moze Cię stracić. W ogóle nie rozumiem Twojego dylematu. Chcesz się przekonać o czym? Skoro do byłej zony nie czujesz juz miłości, pożądania, masz obawy, ze nic sie nie zmieniła - chcesz zaryzykować stratę innej, cieplejszej kobiety by spróbować? A co jesli okaże się, ze była żona nic sie nie zmieniła i straciwszy z widoku rywalkę znów zacznie Tobą pomiatać? Myslę, że powinieneś odpuscić sobie te dylematy a skuopić sie na tej drugiej, ciepłej kobiecie.
Pozdrawiam serdecznie, natan.

Zgadzam się z przedmówcami.
Trafiła Ci się szansa na szczęśliwy związek nie zmarnuj jej.
Żony nie kochasz, nie pociąga Cię, nie macie małych dzieci, do tego masz do niej jakiś tam słuszny żal. Więc po co do niej wracać? Co łączy Cię z ta kobietą oprócz przyzwyczajenia?
Moim zdaniem powinieneś ograniczyć swój kontakt z byłą żoną, jej ciągła obecność w Twoim życiu może być przyczyną tego, że nie możesz do końca zaangażować się w nowy związek.
Wydaje mi się też, że obecne "zawieszenie" broni między Tobą a żoną może wynikać z tego, że nie mieszkacie już pod jednym dachem, widzenie się często to nie to samo co bycie ze sobą 24/7, gdybyś wrócił do domu wszystko po krótkim czasie mogłoby wyglądać jak przed Twoim odejściem.
Masz szanse na szczęście, nie zmarnuj jej, na drodze stanęła Ci kobieta, która chce dać Ci to wszystko czego przez lata nie dawała Ci Twoja żona, powinieneś ja na rękach nosić a nie się zastanawiać!

Tak, trafił mi się ktoś, kto mnie szanuje, kto mnie kocha i do kogo ja coś poczułem, ale jednak miotam się, ponieważ z żoną stanowiliśmy rodzinę przez tyle lat i prócz jej złego tarktowania mnie, mięliśmy także dobre chwile. Ad czasu rozwodu, gdy nie mieszkamy razem widzę, że z żoną potrafię się porozumieć, nie ma spięć, ale nie wiem, czy to nie wynika z tego, że spotykamy się cały czas na neutralnym gruncie, nie mieszkamy razem. Znów zostaliśmy zaproszeni wspólnie do jej rodziców do domku w górach, nie wiem, jak to powiedzieć przyjaciółce, że mam zamiar jechać. Boję się, że ją skrzywdzę, ta kobieta wiele dla mnie poświęciła, wyciągnęła mnie z depresji, której nabawiłem się po rozwodzie i która ciągnęła się za mną przez lata, mimo spotkań z żoną. Z żoną nigdy od czasu rozwodu nie poruszyliśmy problemów, które do rozwodu doprowadziły, nigdy też nie przeprosiłą mnie za swoje zachowania (ja przeprosiłem). Dla żony od 7 lat temat dawnych problemów nie istnieje, nie było wyjaśnień i skruchy z jej strony, dlatego nie jestem pewien, czy wyciągnęła jakiekolwiek wnioski i zmieniła w sobie to, co zniszczyło nasz związek. Mam dylemat, ponieważ rodzina to zawsze rodzina, kilkanaście lat przeżyliśmy razem, a teraz miałbym budować coś zupełnie nowego. Przyjaciółka jest naprawdę wspaniałą osobą, która oczarowała mnie swoim dobrym sercem, bo mimo tego, że jest po wielu życiowych traumach, potrafi się poświęcić, ma serce na dłoni, nie mam jej niczego do zarzucenia względem mnie, a wiem, że przeżyłaby to bardzo, gdyby żona poprosiła mnie o powrót i odbudowanie rodziny.  Z jednej strony mam kobietę, której ufam bezgranicznie, która jest moją przyjaciółką i wspaniałą partnerką, z drugiej strony byłą żonę, z którą sporo przeszedłem, ale która od 7 lat się stara, by nasze kontakty były dobre, ale nie czuję, że ją kocham, nie darzę jej takim zaufaniem jak obecnej przyjaciółki- partnerki, przed którą czuję, że zawsze mogę być sobą.

chłopie- jakie rodzina to zawsze rodzina?/
równo siedem lat temu POSTANOWIŁEŚ, że kończysz z ta rodziną.. że zrywasz "ten układ"..
siedem lat temu powiedziałeś dość, koniec, pass

a teraz się zastanawiasz, co wybrac?
wybrałes już dawno
jak dla mnie - jesli w taki sposób traktujesz przyjaciółkę, kobietę, która cię kocha, darzy zaufaniem i czeka na ciebie - to jestes niewiele w tym nowym związku więcej wart, niż twoja była zona wobec ciebie w starym związku - nieszanująca ciebie, lekceważąca twoje uczucia
miałes, jak widze, dobrzego nauczyciela, prawda?
teraz uwazasz, że masz prawo deptac czyjeś uczucia i wiare w ciebie tylko dlatego.... bo sa bezinteresowne??

z drugiej strony - odszedłes od zony - to się odczep
chociaż ona "mnoże nie chceić"
ale siedem lat temu zadeklarowałeś, że nie będziesz z nią zył- więc daj jej kogoś spotkac i ułożyc sobie zycie

a propos -= ona ci przeciez nawet nie zaproponowała (zona była) żebys do niej wrócił

czy ty czasem w jakis mrzonkach nie zyjesz?
a może wreszcie, raz w życiu - czujesz się wreszcie przez nią doceniany, bo o ciebie zabiega i żal ci z tego zrezygnować?
tak czy siak- twoje pobudki nie są tak do końca "zdrowe"
zastanów się
a potem skocz na głeboką wodę
jestes rozwiedziony od siedmiu lat
nie jestes ze swoją byłą żoną siedem lat
to zacznij wreszcie żyć

no i dowiedź, że masz jaja,
jak się powiedziało a - siedem lat temu
to trzeba powiedzieć b...

wiesz jak to wygląda?
kompletnie nie umiałes porozumieć się z zoną. więxc wpadłeś na pomysł rozwodu - żeby ją "zaszantazowwać" =- albo się zmieni,.. albo....

no i się rozwiodłeś
i teraz dalej jesteś w związku z byłą juz zoną, ale na swoich warunkach - wspólne weekendy, wakacje, imprezy rodzinne  - oficjalnie związek, nieoficjalnie związek.
ale teraz ty dyktujesz warunki - nawet "kochankę" masz legalnie...

ustawiłes się chłopie

dziwie się tej twojej przyjaciółce.. po cholere siedzi w trójkącie...

Jak nie kochasz to nad czym się zastanawiać? Oboje powinniście mieś prawo rozpocząć na nowo.

Myślę że Tym ostatnim wpisem sam odpowiedziałeś sobie na swoje pytania - nie ma bliskości, jest przyzwyczajenie - nie ma "chemii" a życie dało Ci nową szansę - widocznie zasłużyłeś - zatem kuj żelazo póki gorące i nie zastanawiaj się tylko korzystaj z miłości którą dał Ci los

Podpisuję się pod tym. Jesli kiedys tam zdecydowałeś o rozwodzie, bo juz nie byłeś w stanie normalnie w takim piekle funkcjonować, to powinienes być w tym konsekwentny, a nie "być wciąż w poblizu" byłej żony.
A to, że "...a ja obiecałem kiedyś sobie, że jesliby chciała, to dam szansę temu małżeństwu ponownie, ale wtedy nie miałem nikogo, nie liczyłem, że kogoś poznam, a nagle na mojej drodze stanęła moja przyjaciółka, przy której emocjonalnie odżyłem, która jak nikt inny potrafi słuchać, rozmawiać, pomagać" - to było kiedys tam i sam widzisz, ze Twoja sytuacja sie zmieniła diametralnie. Do momentu spotkania drugiej, ciepłej kobiety byłes w odwodzie dla byłej zony. Myslę, że ona - Jak Ci tu napisała Leila01 tak perfidnie grała (inicjując wspólne wyjazdy, odwiedziny itp), byś był wciąż ogłupiały i w poblizu. Nie zdziwiłbym się, gdyby za jakiś czas, gdy zranisz swoją przyjaciółkę i wrócisz do piekiełka, żona - upewniwszy się, ze znowu jesteś sam - zrobi to własnie, co sugeruje Leila01: znajdzie sobie jakiegos fagasa, a Ciebie kopnie w tyłek, ponownie Cię niszcząc... Chcesz tego?
Też dziwię sie Twoim rozterkom, bo sa niezrozumiałe. Chyba, ze przez te wszystkie lata małżeństwa i późniejszych kontaktów z "małżonką" masz tak - wybacz - zlasowany mózg i "0" poczucie własnej wartosci, ze życia bez byłej "żony" nie znasz i sie boisz. Moze ten strach przed nieznanym tak Cię paralizuje i odbiera umiejetność myslenia? Nie wiem.
Patrząc na te Twoje dylematy, wątpliwości i bezrozumną chęć "lotu ćmy" zaczynam współczuć tamtej kobiecie... Tej, która Cię szanuje, jest ciepła pozytywnie do Ciebie nastawiona. Wyrządzisz ogromną krzywdę dwóm osobom... Jej i sobie.

Zaniedługo wyjeżdżamy tylko we dwoje na dwa tygodnie, licze na to, że podczas tego wyjazdu w końcu rozwiąże się moja sytuacja i żona zaproponuje konkretne rozwiązanie, czyli wyrazi chęć powrotu. Moja przyjaciółka daje mi czas do tego wyjazdu, bym wreszcie nie trzymał jej w niepewności i coś postanowił z żoną, że albo przyjaźń albo powrót do domu, ale nieustannie podkreśla, że utrata mnie spowoduje, że ona się załamie, bo sporo już w życiu przeszła, jest całkowicie sama na świecie- nie ma rodziców i rodzeństwa. To bardzo wrażliwa osoba, dlatego wiem, jak ją to zniszczy, gdybym odszedł, choć w głębi duszy nie chcę, bo z nią mi wspaniale, ale z drugiej strony widmo mojej rodziny nade mną ciąży, widmo żony, z którą pobrałem się młodo, która także była moja pierwszą kobietą i w młodości ogromną miłością- to mnie trzyma przy niej, to, że kiedyś tak przeogromnie ją kochałem, że była tą pierwszą i najważniejszą.

no to zostaw ta biedna kobiete w spokoju i wracaj do zonki skoro taka wspaniala, bo az nie chce się tego czytac jak o niej piszesz ze taka kobieta ze pierwsza itd, tak dużo miejsca jej poświęcasz w swoim zyciu i tu w tych postach, tylko potem nie placz ze ci zle
dziwne ze ci pozwala twoja obecna partnerka na wyjazd z była zona na dwa tygodnie...
zostaniesz sam w końcu biedny i skrzywdzony

Powiem Ci tylko tyle... jesteś dziwny. Patrząc z boku i to nie jest tylko moje zdanie robisz głupotę. Twoja ex miała swoją szansę i ją spiep... teraz Ty masz swoją szansę i też ją spiep...

I jeszcze jedno, czemu deprecjonujesz tą drugą kobietę z powodu braku rodziny?? Nie zasługujesz na tą szansę, którą dostałeś i tyle... jedynie szkoda mi tej kobiety, która liczy na Ciebie i czeka nie wiadomo na co...

Mam wynajętą kawalerkę, ale przebywam też u rodziców, ponieważ sa starsi, już troszkę schorowani i jako syn im pomagam. W kawalerce obecnie przebywam tylko wtedy, gdy moja przyjaciółka jest u mnie, a ostatnio od dwóch tygodni nie chce u mnie przebywać przez tę sytuację właśnie i brak deklaracji z mojej strony. Problem może wydaje się wydumany, ale jednak kiedyś żonę kochałem, spędziłem z nią prócz złych chwil- także dobre, wychowaliśmy córkę, abyła dla niej bardzo dobrą matką.  Nie umniejszam wartośco obecnej partnerki z tego powodu, ze nie ma dzievi, męża nie miała, bo wiem, że gdyby jej los wcześniej na drodze postawił kogoś, z kim założyłaby rodzinę, to byłaby wspaniałą żoną i matką, widzę, jak u mnie przebywa, jak dba o mnie, jak zajmuje się domem, jak dzwoni, by spytać, co zjadłbym na obiad, a w niespodziance szykuje mi wymyślne desery. Stara się, dba, widzę, że z miłości do mnie jest skłonna na wiele poświęcej, że ma dobre serce, jest uczciwą i naprawdę trudno dziś o tak dobrą kobietę, ale z drugiej strony cały czas ciąży na mnie relacja z byłą żoną i chęć dania jej szansy, choć boję się, że tym zmarnuje swoje życie i życie tej kobiety, która kocha mnie- a ja to czuję na każdym kroku. Bo czy żona mnie kocha- tego nie wiem, czasem da przyjacielskiego buziaka, niogdy nie przytula, nie jest czuła, nie wykazuje oznak miłości, ja w sumie do niej też, ale w jakimś celu zabiega o mnie, cieszy się ze wspólnie spędzonego czasu i jakby nie było, księdza także radziła się w sprawie małżeństwa, co by oznaczało, że chce je odbudować, jako osobą bardzo wierząca.

Nie mam jej w d... sam nie wyobrażam sobie chwili mojego odejścia od niej, to naprawde wyjątkowa kobieta, ale niestety, gdy żona poprosi, będę zmuszony dla dobra rodziny ja zostawić, a w głębi duszy bardzo mnie to boli, bo to naprawdę wspaniała kobieta i myślę, że drugiej takiej, tak traktującej mnie nie znajdę. Jeśli odejdę to tylko po to, by dać szansę na ratowanie rodziny i wtedy także postaram się pokochać żonę na nowo, ale boję się, że będę porównywał, że cały czas zostanie mi w pamięci dobro mojej przyjaciółki i jej miłośc do mnie. Z mojej strony też jest jakieś uczucie w sercu do przyjaciółki, ale ja usilnie się przed nim bronię, choć czasem ponosi mnie i czuję zakochanie, ale staram się nie rozwijać tego w sobie, zabijam w sobie każdego dnia to uczucie, bo odejść wtedy byłoby mi o wiele trudniej, gdybym się całkowicie zaangażował i póki co, nie wyobrażam soibie tego dnia, ale nie mogę samodzielnie podjąć decyzji, a tylko w porozumieniu z żoną i po jej decyzji o powrocie lub nie. Gdyby zona nie chciała powrotu, wtedy pokocham równie mocno przyjaciółkę, a ona mnie, bo jedynie sytuacja z żoną broni mnie przed całkowitym emocjonalnym zaangażowaniem

To ja cie pytam, to po jaką cholere ty chcesz w to znowu wchodzić ?

Nie wiesz czy żona kocha,nie prosiła zebys sie wprowadzał, ty jej nie kochasz.... Więc ?????

Dla dobra rodziny ? Ale wy chyba macie dorosłą juz córke?

Wiec dla czyjego to jest dobra ?

....mówił dziad do obrazu, a obraz ani razu...

Tak Autorze, skoro sam nie umiesz, to może pora skorzystać z pomocy psychologa....

Co rodzina uważa to uważa i to jej problem, a to Twoje zycie i Twoje wybory. Masz faktycznie 46 lat?
Bozena już cierpi - przez Ciebie. I tym bardziej nie zasługuje na takie traktowanie z Twojej strony. Nie ma rodziny i chciałaby zapewne ja stworzyc z facetem, który boi sie byłej zony i swoich rodziców wraz z resztą rodziny. To smutne, wiesz? Ty jesteś facetem i jesli rodzinie coś by nie pasowało, że ...nie płaszczysz się przed "byłą" tylko masz kogoś innego - jaki to problem? Nie pojmuje Twojego sposobu rozumowania...

No właśnie...udawać przez chwilę jest bardzo łatwo, może poczuła się samotna, a Ty jesteś jej kołem ratunkowym? uważam, że to bez sensu po 7 latach od rozpadu pakować się znowu w związek, który był toksyczny dla Ciebie. Poznałeś kobietę, która jak piszesz jest wspaniała. To nad czym sie zastanawiasz? nad tym,czy wrócic do kobiety,która X lat Cię poniżała? myślisz,że się zmieniła? wątpię,jedynie co mogło się zmienić to,to że, nie chce byc sama a nikogo innego nie ma. Jak mówia,nie wchodzi sie dwa razy do tej samej rzeki....

Powiem szczerze, że gdyby była wreszcie znalazła kogoś innego, to mnie spadłby kamień z serca i poczułbym się uwolniony! Moja córka jak na swoje lata jest osobą bardzo... że tak powiem... dziecinną, przebywa jedynie w domu, szkołę skończyła, chciałbym, by sobie sympatię znalazła, ale nie myśli o ty, narazie- z tego, co mówi. Nie mamy z nią problemów, no, może jedynie, że do pracy nie chce iść. Myślę, że córka jeszcze długo w domu pozostanie. No własnie, kłóciliśmy się i godziliśmy, ale to na dłuższą metę spowodowało wygaśniecie uczuć z mojej strony, brak zaufania do żony, po czym ja sam stałem się strasznie nerwowy, krzykliwy- jak ona, w końcu nie wytrzymałem i wystąpiłem o rozwód, bo psychika odmawiał mi już posłuszeństwa, zaczynałem uciekać w alkohol, ale na szczęście po miesiącu popijania opamiętałem się, że tak nie mogę! Przez całe małżeństwo piłem jedynie okazjonalnie, teraz także, więc po prostu sam siebie zadziwiłem, że zaczynałem uciekać w taką formę radzenia sobie, bo nic innego nie skutkowało , nie dało się z żoną porozumieć. Aha, gdy już nie byliśmy razem- było to dwa lata temu, moja żona o jakąś drobnostkę się obraziła i potrafiła milczeć przez 4 miesiące, nie reaguąc nawet na życzenia świąteczne, po 4 miesiącach sama się odezwała, nie przeprosiła, ale jak gdyby nigdy nic zaprosiła mnie do domku w górach. Było to dwa lata temu, wtedy zacząłem się zastanawiać, czy ona nie udaje tej zmiany na lepsze, skoro na tak długo była w stanie się obrazić, nie odesłać życzeń świątecznych, nie odpisać na smsa, jednego, którego jej wysłałem

Moja przyjaciółka obiecała, że poczeka, bo widzi, jak się miotam, że żal jej mnie, bo widzi, że ja sam nie jestem w stanie rozwiązać tej sytuacji. Prosiłem ją, by poczekała, bym mógł spróbować z żoną i jeśli uznałbym, że nie warto wrócę do niej i wszystko jej wynagrodzę, co przeze mnie przeżywa. Dałem jej tez mozliwość, że jesli spotka kogoś innego, niech odejdzie, jesli to da jej szczęście, bo skoro ja mopgę tak postąpić, to ona także, choć zalezy mi na niej. Bożena stwierdziła, że nie jest w stanie pokochac kogoś innego, skoro tak bardzo pokochała mnie, skoro tak wspaniale się rozumiemy, dogadujemy. Jedynie zadręcza ją ta niepewna sytuacja i nieustannie prosi, bym to wreszcie wyjaśnił. Bożena ma 39 lat, wiem, że chciałaby założyć rodzinę, a to jej ostatni dzwonek, gdybym był uwolniony od żony (choć formalnie jestem), nie wahałbym się z nią tej drugiej rodziny założyć. Jest bardzo wyrozumiała, choć ostatnio także zarzuca mi, że traktuję ją jak przedmiot pocieszenia, co mnie denerwuje i wybucham trochę, bo nie traktuję jej tak, zalezy mi na niej, ale nie jestem w stanie pokazać jej tego przez sytuację z żoną...

Propozycję wspólnego zamieszkania to żona ma zaproponować, wtedy się zgodzę. Ona zniszczyła to małżeństwo, to ona ma walczyć o jego odbudowę, ja jedynie jestem otwarty na propozycję, a przyjaciółka wciąż nalega, bym jej wreszcie zadeklarował, bo nie wie, na czym stoi i że długo tak czekać nie będzie, a zostawi mnie. A ja nie mogę  byłej składać żadnych propozycji, bo to ona ma walczyć teraz, ja już walczyłem przed rozwodem, błagałem, by się zmieniła. Teraz na nią kolej- jak udowodni zmianę, jak zaproponuje wspólne mieszkanie, to się zgodzę i wtedy się przekonam, czy rozwód był słuszną decyzją. Byle szybko to nastąpiło, bo nie chcę, by Bożena cierpiała przez to wszystko, ona przede wszystkim zasługuje na miłość.

Tak, żona mi ostatnio powiedziała podczas spotkania, że  drugiego tak dobrego jak ja faceta nie znalazłaby, że zrobię jej zakupy, w domu pomogę, mimo, że jesteśmy rozwiedzeni, to zawsze na każdy telefon od niej zareaguję, zawsze pomagam. Bożena mi ostatnio powiedziała, że zestarzeje się i nie zostanie mi nic, prócz moich wyimagionowanych wspomnień o rodzinie i o tych miłych chwilach, że będę żałował, bo zamykam sobie drogę do normalnego zycia. Ja o tym wiem, ale jeszcze mam nadzieję, że żona się zmieniła, że to szansa również dla mnie na odbudowanie uczucia z młodości, bo przecież szanowała mnie na poczatkach, a dopiero kłótnie zaczęły się kilka lat przed rozwodem.

Chwilami mam żal do siebie, że pozwoliłem, by Bożena tak mnie pokochała, że pozwoliłem rozkwitnąć temu uczuciu. Był to okres, kiedy była żona niewiele się ze mną kontaktowała, tylko w sprawach córki, więc uległem zaangażowaniu w relację z Bożeną, nie potrafiłem powiedzieć "nie", choć w głęi duszy przeczuwałem, że może się to skończyć tak, że Bożena poczuje się skrzywdzona. Moja żona nigdy nie dała mi takiej czułości, takiego ciepła i oddania jak ona, może dlatego nie byłem w stanie się jej oprzeć, nie powiedziałem, żebyśmy poprzestali na przyjaźni. To jakoś samo się potoczyło- coraz większe zaangażowanie. W dodatku Bożena postawiła mnie na nogi, uleczyła jakby wewnętrznie, sprawiła, że poczułem się szczęśliwy, kochany i szanowany. Moją przyjaciółką pozostanie już zawsze, bo jest wyjątkową kobietą, o której z pewnością marzyłby niejeden facet, a ja nie mogę jej nic dać, bo wciąż jestem jakoś dziwnie związany z byłą żoną i n ie potrafiłbym byłej żony skrzywdzić. Po rozwodzie miałem bardzo długo wyrzuty, gdy widziałem jak cierpi, dlatego wtedy zareagowałem na jej starania, zbliżałem się do niej. Teraz widzę jak cierpi Bożena przez to wszystko i nie wiem, jak to zniesie, gdy przyjdzie mi od niej odejść, a tego się boję, że teraz ona wykończy się psychicznie i będzie potrzebowała pomocy, bo już jej potrzebuje, z radosnej, pełnej nadziei kobiety stała się apatyczna, smutna, często płacze prosząc mnie, bym wreszcie rozwiązał tę sytuację, bo zostawi mnie. Ale mimo to wciąż daje mi oparcie, zrozumienie, choć widzę, ile ją to kosztuje i jak to przeżyje, gdy odejdę, a odejść muszę, bo żony nie chcę powtórnie ranić, jeśli stara się przez te 7 lat o mnie z nadzieją. Bożenę będę wspierał- tak sobie obiecałem, że będę ją wspierał, gdy odejdę, żeby jak najmniej ucierpiała, bo to dla mnie straszne ranić osobę, która dla mnie tyle dobrego zrobiła i wyciągnęła rękę wtedy, gdy tego najbardziej potrzebowałem będąc w depresji.

a popłynę pod prąd poprzednicj wypowiedzi.
Piszesz, że poznaleś kobietę która Ciebie szanuje i kocha.
Hm, a jak było z żoną przed małżeństwem lub krótko po ?
Od samego początku Ciebie nie szanowała ?

Skąd wiesz, że z nową kobietą nie będzie powtórki z małzeństwa, będzie tak samo tylko z inną kobietą ?

Może w ciągu tych 7 lat oboje z zoną się zmieniliście, poznaliście lepiej samych siebie i obydwoje zrozumieliście swoje błędy ?
Podobno, co 7 lat człowiekowi zmienia się charakter

Wciągu tych 7 lat...sypiałeś z zoną ?
Jeżeli tak...to rozumiesz, że mogło to odbierać jako odbudowywanie związku.

To, że nie mówi Ci żebyś wrócił.
Wiesz, pewnie czeka aż Ty to powiesz, przecież to Ty odszedłeś.
Ty czekasz że zona to powie, a żona czeka na Ciebie.

Nie chce mi się wierzyć, żebyś w ciągu tych 7 lat nie zaobserwował zmian w zachowaniu żony, które dały by Ci podstawę do oceny jej obcego zachowania.
Potraficie rozmawiać o powodach rozejścia na spokojnie czy włączają się Wam emocje i oskarżacie siebie nawzajem ?

Od 7 lat nie sypialiśmy ze sobą, żona nawet dotknąć się nie dała. Od pocvzątku małżeństwa żona wykazywała oznaki tego, że chce mieć władzę w tym związku, że chce dominować, bo taki ma charakter, że uważa siebie za lepszą, mądrzejszą od innych i dowartościwywała się pokazując mi na zasadzie kontrastu, że ona jest lepsza, że ona wszystko zrobi lepiej. Ja się godziłem na takie traktowanie, z początku mi to nie przeszkadzało, bo okazywała mi miłość i uczucia, ale z upływem lat zaczęła się robić chłodna, a mnie zaczynały przeszkadzać jej ciągłe zaczepki i postawiłem się, co wywołało właśnie tę lawinę kłótni i na dobre pogorszyło stosunki. Żona powiedziała, że jestem dla niej nikim i nie ma zamiaru liczyć się z moim zdaniem, co bardzo zabolało. Złagodniała dopiero po rozwodzie, bo bezpośrednio przed doszła jeszcze agresja z jej strony, uderzanie w twarz, popychanie, na co nie mogłem zareagować, bo przeciez kobiety nie uderzę, a jedynie uspokajałem i wychodziłem z domu, bo próba rozmów kończyła się tym, że zamykała się na klucz w pokoju i nie chciała w ogóle rozmawiać. Od rozwodu nie rozmawialiśmy o problemach, które do niego doprowadziły, żona pomija ten temat, nie chce rozmawiać, ale nieraz jej się wymknie podczas rozmowy  zdanie, które wygląda jak oskarżenie mnie, że rozbiłem rodzinę rozwodzac się. Za swoje błędy popełnione przeprosiłem, ona przyjęła przeprosiny, ale sama nie przeprosiła, co mnie zaskoczyło, bo przecież to ona powodowała dzikie awantury o inaczej położony wazon na meblach, o krzywo złożony sweter w szafce itp. Obwiniała mnie nawet za to, że się potknęła, zawsze mówiła, że tak na nią działam, że moja obecność w domu ją denerwuje. Po rozwodzie nie było między nami żadnej bliskości, ja chciałem, ona nie dopuszczała mnie nawet na krok do siebie, jedynie buziaki na powitanie, ale zwyczajne- przyjacielskie. Zauważyłem, że zmieniła się jedynie pod względem nierobienia mi awantur, ale przecież teraz nie ma powodu ku temu, bo w domu mnie nie ma. Za wszelkie swoje niedopatrzenia nadal nie przeprasza, nadal wydaje się być osobą, która jest przekonana o swojej nieomylności i uważa swoje zdanie za jedyną słuszną rację, ale własnie- nie ma już awantur i o byle czym jesteśmy w stanie normalnie rozmawiać, bo poważnych problemowych tematów nie ma między nami, więc nie wiem, jakby się zachowała pod jednym dachem ze mną.

Czy Ty czytałeś to co napisaleś...?
Tzn. czy rozumiesz to co napisałeś?

Jeżeli w kolejnym poście napiszesz, że czekasz na znak od byłej żony (nie wiem...może strzał w twarz) aby tylko powrócić na "rodzinne" pielesze, to będę pod wrażeniem i chyba po raz pierwszy podpiszę się pod tym, że jesteś trollem. Innego wytłumaczenia takiej pustki nie ma.

Przepraszam ale bredzisz.
Mimo wszystko życze powodzenia.

Gdyby wyszedł miałbym czyste sumienie, że zrobiłem wszystko, by ratowac największą wartość w zyciu człowieka- rodzinę. Bo własnie tego mi najbardziej brak teraz- rodziny. Córka jest młoda, wyjdzie kiedyś za mąż, chciałbym w gronie rodzinnym móc się cieszyć wnukami, jej szczęściem, chciałbym, by rodzina była pełna- to zawsze było moim marzeniem, a uczucia zapewne da się odbudować, powtórnie pokochać (jeżeli o mnie chodzi, bo nie wiem, czy żona mnie kocha, czy nie kocha. Nie okazuje jedynie tego).

Moim zdaniem nie ma się czym podniecać. To ewidentny troll. Co jeden post tylko podkręca bardziej atmosferę . Żaden czterdziestoletni mężczyzna nie jest tak infantylny. Teksty o rodzinie jako najwyższej wartości, tudzież żonie gorliwej katoliczce piorącej go po pysku są po prostu śmieszne. Jeszcze kilka postów i cała historia przestanie się trzymać kupy.

Ależ tu każda osoba podaje ci rozsądne wyjścia z tej sytuacji, ale ty nie chcesz słuchać, bo nie przyszedłeś tu po rozwiązanie. Ty je już znasz i czekasz, aż ktoś przyzna ci rację mówiąc, żebyś wrócił do byłej żony, a zakochaną w tobie Bożenkę olał ciepłym moczem.

Zastanawiam się, po co w ogóle wchodziłeś w nową relację, skoro nie wyszedłeś jeszcze z małżeństwa. Nie piszesz "była żona", tylko "żona". Skoro wiedziałeś na początku nowego związku, że skrzywdzisz tą kobietę, to po cholerę się w niego pchałeś? De facto wykorzystałeś tą Bożenę z premedytacją. A teraz wbijasz jej nóż w serce w imię jakiejś totalnej bzdury pt. rodzina. Ty i była żona rodziną nie jesteście od 7 lat. Była nie jest gorliwą katoliczką, tylko zwykłą hipokrytką. Ty z kolei nie masz jaj, ale za to posiadasz ewidentne problemy psychiczne. Żadne z was nie kocha drugiego. Ona zachowuje się jak pies ogrodnika, a ty widocznie lubisz, jak się ciebie pierze po pysku i nad tobą dominuje. Uzależnienie emocjonalne w czystej postaci. Jesteście oboje z eks siebie warci. To się kwalifikuje na terapię! Ale oczywiście nie pójdziesz do żadnego terapeuty, bo ty nie chcesz sobie pomóc. Nie po to tu przyszedłeś .

Nie sądziłem, że Bożena tak się zaangażuje, chciałem luźnej relacji na zasadzie przyjaźni, ja sam też miałem się nie angażować emocjonalnie (tak sobie obiecałem), niestety, życie pokazało co innego, bo odkryłem w Bożenie fantastyczną i dobra kobietę, którą jest dla mnie ważna, choć się bronię przed tym uczuciem i szczerze wolałbym, by mnie nie kochała, bo na cierpienie nie zasługuje. Nie tak to miało być na początku. Ze zwykłej przyjaźni rozwinęło się uczucie, gdy odkryliśmy, że świetnie się rozumiemy i potrafimy rozmawiać, jesteśmy sobie bliscy, to uczucie, którego miało nie być przyszło samo, po tym, jak zobaczyłem, że przy niej niczego mi nie brakuje i że jest kobietą, której życzyłbym każdemu facetowi. Przykro mi, że muszę wybierać, a w zasadzie to w sumie już wybrałem, ale to najcięższy wybór w moim życiu :-(

O chęci jej powrotu świadczyć może to, że nieustannie chce ze mną czas spędzać, mnie zabiera na wakacje, do rodziny także i na weekendy. Jeździmy sami, bez córki, stąd moje przypuszczenia o chęci powrotu w związek, plus rady, o które pytała zaprzyjaźnionego księdza, dotyczące tego, jak ważna w życiu jest rodzina, a to chyba o czymś świadczy. Być może jestem uzalezniony psychicznie od niej, bo słyszę to już od 5 osoby, w tym ciągle od Bożeny, która mi sugeruje brak samodzielnego myslenia i bycie na każde skinienie. Być może tak jest, bo przez kilkanaście lat pełniłem taką rolę w małżeństwie, być może właśnie mam taki problem, choć ja osobiście tego nie czuję, inni mi to także sugerowali, więc może coś w tym jest, choć wydaje mi się, że potrafiłbym jej czasem powiedzieć "nie", ale nie robię tego, bo nigdy nie odczułem takiej potrzeby wewnętrznie.

Dobre dawno się tak nie uśmiałem.
Post krótki, ale treściwy