Cześć. Mój problem polega na tym, że mój chłopak nie ma dla mnie czasu. Widujemy się często, czasem codziennie, czasem co dwa dni. To dużo? Niby tak. Ale te spotkania wyglądają tak, ze widzimy się na noc, kiedy oboje jesteśmy po prostu padnięci i zwyczajnie idziemy spać. Widzimy się także w przelocie, na szybkiej kawie na mieście czy przed pracą siadamy na pół h na ławce w parku... Zarówno ja jak i on pracujemy - tyle, że ja mam godziny pracy z góry zapisane, a on nigdy nie wie czy nie będzie musiał jechać czy pisać, w każdej chwili może coś mu wypaść i BARDZO często mu to wypada. Wiem, że mu ciężko z nadmiarem obowiązków, staram się jakoś z tym pogodzić i czekać na lepszy czas.
Brakuje mi spokojnych spotkań, wyjścia na miasto, do parku, gdziekolwiek, na lajcie, bez myślenia o pracy! Wiele razy mi coś obiecywał, a okazywało się, że jednak musi iść do pracy lub też robić co innego. Nie powiem, jest dobry i uczynny, ale nie ma czasu dla mnie, ba, on nie ma czasu dla samego siebie.
Jak pomóc mu się odstresować? Powiedzcie mi co mam zrobić by on przestał myśleć chociaż na godzinę o wszystkich obowiązkach, które nad nim wiszą? Powinnam mu pomagać, staram się, jestem dość egoistyczna, ale milion razy myślałam sobie "ok, zrobi co ma zrobić, odpocznie i będzie lepiej", ale ile można! Dziś nastąpił przełom. Obiecywał mi od tygodnia, że niezależnie od wszystkiego wreszcie spędzimy ze sobą cały dzień i pojedziemy na jakąś wycieczkę, że będziemy tylko dla siebie i że wreszcie nadrobimy chociaż trochę to, co straciliśmy i o czym zapominaliśmy, bądź też nie mieliśmy jak sobie dać. Zawsze denerwowałam się przed spotkaniami, że coś nie wypali (bo już mnie do tego przyzwyczaił, że nigdy nie mogę być pewna spotkania), ale teraz powiedział, że obiecuje, że też ma dość tego, że od 2 miesięcy nie ma weekendu wolnego, ani by spotkać się ze mną i jak normalni młodzi ludzie iść na imprezę, ani by jechać do domu pomóc rodzicom. Powiedział, że sprzeciwi się szefowi, że zasługuje chociaż na jeden dzień.
Nie mogłam się doczekać wycieczki! Mieliśmy się wyluzować, przygotowaliśmy mapę, jedzenie, miało być fajnie, luźno, spokojnie i długo, mieliśmy razem odpocząć i spędzić miło dzień. A on rano mówi, że prawdopodobnie wieczorem będzie musiał iść do pracy. Zdenerwowałam się, ale myślałam, że w sumie do wieczora to mamy sporo czasu... Nie zrobiliśmy połowy tego, co mieliśmy zrobić, a do niego dzwoni szef, że ma przyjechać do pracy (było po 13...). No i pojechał.
Ja wybuchłam i już nie byłam wyrozumiała. Stawiłam go pomiędzy młotem, a kowadłem. Ale mam dość niesłowności, tym bardziej, że zarzekał się, że mówił szefowi, że nie da rady być. Jestem totalnie rozbita, bo cieszyłam się, nie miałam w ogóle obawy, że coś nie wypali.
Dodam, że on jest wiecznie spięty. Na początku go dobijałam, ale gdy się rozpłakał mówiąc, że ma za wiele na głowie to zmieniłam się. Nie utrudniałam mu nic, byłam obok, starałam się. Ale on ma tyle na głowie, że nawet po pracy mówi o pracy, a jak nie mówi to wiem, że o niej myśli. U mnie w pracy też dzieje się dużo, czasem coś mu opowiem, ale jak jest niefajnie to zostawiam to w murach pracy, a do mieszkania przychodzę bez stresu, najwyżej zmęczona. A on jest wiecznie zalatany i spięty. Dziś też na naszej skróconej wycieczce widać było, że nie potrafi się zrelaksować, że nie potrafi stanąć w lesie, słuchać ptaków, walnąć się na trawie i zamknąć oczy i nie myśleć o niczym.
Chciałam by był ze mną, a on był myślami w pracy.
Trochę się żalę, a trochę chcę pytać co mam robić, by MU, a później nam pomóc. Powiedział, że to, że przerwaliśmy wycieczkę mi wynagrodzi, ale... Raz, że ja i tak mam obawy, bo już nie wierzę w to, że znajdzie dzień wolny, dwa - nie chcę by ciążyła nad nim presja. Ale też chcę by ten związek miał w sobie też trochę luzu, rozrywki, spokoju i miłych chwil wytchnienia, a nie byśmy zmęczeni chodzili spać, budzili się zeestresowani i zapominali o dobrych uczuciach...
Co robić...?
twierdził, że najpierw obowiązki, potem przyjemności, a dziewczyna to przyjemność. Też kombinowałam jakby tu mu pomóc, wiecznie czekałam na chociaż 5 minut wyrwane z jego codziennego czasu dla mnie, nie ustalałam żadnych spotkań z nikim, bo a nuż on zechce się spotkać! A z tymi rozmowami... Ahhh tyle ich było, za każdym razem obietnica poprawy i zero zmian. Ileż można gadać? Do znudzenia, do kłótni, do rozstania?
