Muszę to z siebie wyrzucić, niech to będzie działanie terapeutyczne...
I na początku pytanie: czy toksyczny związek może przerodzić się w zdrową relację? Czy to jest w ogóle możliwe? Czy znacie taką parę...?
Mam 24 lata, M. jest ode mnie 5 lat starszy.
Zobaczyłam go na studiach. Przysięgam, że nie wierzyłam w miłość od pierwszego wejrzenia. Ale tym razem mnie trafiło. Spojrzałam na niego i po prostu wiedziałam. I wcale nie chodziło o to, że jest hiperprzystojym, umięśnionym Alvaro. Był przeciętnej budowy chłopaczkiem o dziecięcej buzi (mimo swojego wieku, miał niecałe 27 lat).
Zaczęłam szukać, pytać. Mój wydział był na tyle mały i hermetyczny, że każdy każdego znał. Dowiedziałam się szybko jak się nazywa, który kierunek studiuje... Ale byłam zbyt nieśmiała, żeby zagadać. Na uczelni nie widziałam go ani razu od tamtej pory, a minęło już 1,5 miesiąca. Pewnego wieczoru zobaczyłam go pod pubem w centrum miasta. Zamarłam. Przeszłam obok, a on... szeroko się uśmiechnął i powiedział "cześć". Zamurowało mnie i uciekłam. Od tamtej pory wiedziałam, że zrobię wszystko, żeby go poznać.
Zbliżała się majówka, ja wybierałam się z koleżankami za granicę na 10 dni. Dzień przed wyjazdem coś we mnie pękło i postanowiłam platoniczne wzdychanie do zdjęcia na facebooku zamienić na dodanie go do znajomych (tak, wiem, że brzmi to jak gimnazjum ale to był impuls). Ku mojemu ogromnego zaskoczeniu natychmiast napisał do mnie, że kojarzy mnie z wydziału i musimy się spotkać! Zaproponowałam po majówce... byłam niespakowania, niepozałatwiane sprawy...wyjazd o 4 rano... Ale on napisał, że to musi być dziś i już, bo za kilka dni wyjeżdża i wróci za pół roku... Niewiele myśląc pognałam na spotkanie. Nie będę opisywać całego przebiegu. Wpadłam jak śliwka w kompot. Nie wiem kiedy zrobiła się 2 w nocy. Wiedziałam, że muszę iść, a tak bardzo nie chciałam... W końcu M. zaproponował: "Zostań ze mną do rana. Zawiozę Cię." I tak się stało. Zawiózł mnie...tam...daleko, za granicę. To było niesamowite, rozmawialiśmy te kilkanaście godzin w podróży jakbyśmy się znali lata.
Będąc na majówce wiedziałam, że zobaczymy się za pół roku. Byłam zrozpaczona. Po przyjezdzie do Polski M. zadzwonił do mnie i powiedział, żebym przyjechała do Berlina bo będzie tam na jeden dzień, a potem zgodnie z planem jedzie dalej... na pół roku... Rzuciłam więc wszystko i pierwszym autobusem pojechałam do Berlina. M. stwierdził, że aż tak bardzo mu się nie spieszy i postanowiliśmy zrobić sobie wycieczkę.... Jezdzilismy tak przez tydzień, gdzie nas koła zaprowadzą. Pod koniec wycieczki M. stwierdził, że ... wraca ze mną, że nie jedzie na ten staż. I tak wrócił. Przez pierwsze kilkanaście tygodni było jak w bajce, M. nie miał mieszkania (odnajął je, ponieważ miał jechać na ten staż) ale nie było to dla nas ważne. Spaliśmy gdzie popadło, byliśmy na totalnym miłosnym haju.
Kiedy zaczęłam opowiadać koleżankom z kim jestem, jaka jestem szczęśliwa.... okazało się, że M. ma paskudną reputację, że jest babiarzem. Każda przestrzegała mnie przed nim. Nie słuchałam. Jednak szybko zaczęły się problemy. Najpierw dobijała nas kwestia finansowa. Ja byłam wciąż zależna od rodziców, on nie miał stałych dochodów..."artysta".... Nie miał mieszkania. Przez 3 miesiące mieszkał po znajomych lub w samochodzie stale obarczając mnie. Twierdził, że go nie wspieram, że to moja wina. Jednego dnia mówił, że wszystko się ułoży, że damy sobie radę, drugiego obrzucał mnie obelgami i kazał "wynosić się z jego życia". Pewnego dnia (spaliśmy u mojego kumpla, który zostawił nam klucze, ponieważ sam wyjechał) upił się i wpadł w szał....Uderzył mnie w twarz.... Mimo całego szoku, wystarczyło kilka dni i wróciłam. Znaleźlismy mieszkanie, oboje dorywcze prace...Niby było dobrze, ale M. dręczyły ciągłe depresyjne myśli, klął na mnie bez powodu, pił, palił strasznie dużo marihuany.... Potem dowiedziałam się, że wciąż flirtuje na boku z dziewczynami. Wytłumaczył, że tak jest, ale mnie nie zdradza. Zaczęły się chroniczne powroty i rozstania, awantury, wybite szyby, szarpania..... Nie mogę powiedzieć, że nie było w tym mojej winy. Byłam obsesyjnie zazdrosna, wpadałam w paranoję za każdym razem kiedy spóźniał się 15 min do domu. Nie wiem ile razy się wyprowadzałam. Rodzina miała dość. W końcu, po roku wyprowadziłam się na dobre... Oboje stwierdziliśmy, że jesteśmy sobą wykończeni. Zerwaliśmy kontakt pierwszy raz na dobre.
Mija 10 miesięcy odkąd nie jesteśmy razem. Przeprowadziłam się do miasta obok, znalazłam tu pracę. Skasowałam wszystko, co mogłoby mi o nim przypominać, a mimo to... wciąż nie mogę się pozbierać. Jakiś czas temu zadzwonił do mojej przyjaciółki i wyznał, że wciąż mnie kocha, ale dopóki nie nauczymy się żyć bez siebie nic z tego nie będzie. I tak czekam, sama nie wiem na co, jest moją bratnią duszą mimo tego całego syfu....
((