Czy ja mu się nadal podobam ?

Jezeli sama nie akceptujesz siebie, to dlaczego wymagasz tego od swojego faceta? Uwierz mi, ze naprawde kochajacemu facetowi nie bedzie przeszkadzalo to, ze masz kilka kg za duzo, dopoki sama nie zaczniesz glosno o tym mowic...

http://kobieta.interia.pl/uczucia/zwiazki/news-dosc-kochanie-nie-umniejszaj-mojej-wartosci,nId,430890?from=mobile#ipad  poczytaj sobie

W tym momencie jestem po ciężkim złamaniu nogi i zanim będę mogła przystąpić do jakiegoś wysiłkowego sportu minie...trochę czasu Z tymi wiosennymi elementami itd to nie moje klimaty. Dziękuję za tą radę, ale czy to jest tak, że powinnam nosić rzeczy( to tylko przykład), które jemu się podobają ? Czy to nie jest tak, że ktoś powinien nas kochać bezwarunkowo i akceptować w każdej postaci ?

On nawet nie lubi aż tak bardzo szczupłych dziewczyn, sam mówi, że kobieta musi mieć na czym siedzieć i czym oddychać. Ale tym samym się zastanawiam, jak muszę być gruba skoro powiedział mi takie coś

Rozumiem, że chwilowo jesteś "uziemiona", sporty więc odpadają.
Nie nie, ja nie mówię że masz nosić to, co jemu się podoba. Uwierz mi, ja tez kiedyś mówiłam, że kolorowe to "nie moje klimaty". Nosiłam jedynie spodnie, a w szafie 0 sukienek. Do dzisiaj ciężko mi kupić coś "dla siebie" w przeciętnym sklepie, bo większość tych modnych rzeczy, po prostu mi się nie podoba. Jednak, zawsze coś tam się znajdzie, co wpadnie w oko. Nauczyłam się, że nieco weselsze "od czerni" kolory, poprawiają nastrój i samopoczucie. To nie jest, zmienianie się dla kogoś, ale dla siebie. Zobacz sama. Zastanów się, czy trzymasz się kurczowo swojego stylu, dlatego że jest Ci w nim tak bardzo dobrze, czy dlatego że boisz się zmian? Może sądzisz, że w innym będziesz wyglądała śmiesznie?
Uwierz mi, że kochać można w każdej postaci, na prawdę, jednak być z kimś, kto ma zerowe poczucie własnej wartości, kto źle czuje się sam ze sobą, jest niesłychanie trudne.

Deliberate28, facet autorki nie robił jej żadnych "docinek". Ona wyciągnęła z niego te informacje na siłę.

Heh nie wiem czemu ale rozbawił mnie Twój post...on nie uprawia żadnych sportów przez 12 lat trenował piłkę nożną ale kontuzja pomieszała mu plany. Sam przytył bardzo dużo przez te 3 lata. On to widzi, ale jakby narzuca mi to, że " jemu to nie przeszkadza" ale jednocześnie mówi, że skoro mam być smutna przez swój wygląd to lepiej żebym to zmieniła, a nie tylko gadała i gadała.

Nie szukaj problemów, gdzie ich nie ma.

Brak akceptacji własnego faceta, to chyba nie szukanie problemów na siłę ? Chyba, że się mylę...

Już wiele razy próbowałam się zbierać, a kryzysy wracają non stop. Na pomoc specjalisty niestety mnie nie stać...

To chyba jasno się wyraził
Jemu to nie przeszkadza. Jeżeli przeszkadza to Tobie, to coś z tym zrób. Dla siebie, nie dla niego.

Margolinka trafnie napisała. Wyciągnęłaś od niego pewne informacje nie będąc gotową na jego odpowiedź. Być może oczekiwałaś odpowiedzi, że wszystko mu się podoba. Odpowiedział szczerze i to Cię męczy.
Nie musimy się w każdym calu podobać naszemu partnerowi. Rzadko tak bywa.

Macie rację, nie spodziewałam się takich odpowiedzi. Podświadomie liczyłam na to, że nie zauważa tego, co ja uważam za odpychające i brzydkie w sobie...

Tak, a jakby powiedział, że jesteś piękna, to byś powiedziała, że kłamie...

Nic nie wkurza mężczyzny jak to, że kobieta narzeka, ale nic z tym nie robi.
Jeśli nawet narzekasz, to on jako zadaniowiec chce pomóc. Jak ma to zrobić, jeśli tu chodzi tylko o Twoje myslenie i Twoje ciało?
Dlatego jest jak jest.

Popraw mnie jeśli się mylę - krytykuje czy po prostu odpowiada na Twoje pytania?

Ty pytasz, on odpowiada. Nie widzę w tym nic złego.
Też wiem jaki jest ulubiony typ urody mojego męża, które aktorki mu się podobają.
Nie ma to jednak nic wspólnego z jego postrzeganiem mnie. Tak do tego musisz podejść.

Na pewno on się tak zachowuje?
Może "dorabiasz ideologię" na skutek swojej niskiej samooceny?

Znów muszę się zgodzić z Margolinką.
Twoje postrzeganie siebie w końcu spowoduje (w każdym razie może spowodować), że on też zacznie tak Cię postrzegać.
Zacznij dostrzegać w sobie dobre cechy. On je chyba widzi skoro jest z Tobą, a nie z kimś innym.

Może i dorabiam ideologie. Ja wszystko rozumiem, nie mam do niego pretensji, że ktoś mu się podoba tu czy gdzieś indziej. Ale boli mnie to, że nie może zaakceptować tego, że np : źle się czuję kiedy kochamy się podczas gdy jest jasno, albo że nie chce iść na basen ze względu na swój opór. Nie chcę aby poklepywał mnie po plecach kiedy się użalam, ale pragnę chociaż trochę zrozumienia a nie ciągłej krytyki.

Musisz być naprawdę śliczna, jeśli on jeszcze od Ciebie nie uciekł...

1. wyszukujesz w sobie wady
2. molestujesz faceta niezręcznymi pytaniami
3. chodzisz smętna i nieszczęśliwa, bo wyimaginowałaś sobie, że jesteś "nie taka"
4. zadręczasz się myślami o byłej, mimo, że od 3 lat facet jest z Tobą
5. krępujesz się podczas seksu
6. zatruwasz wasz związek swoimi urojeniami i wmawiasz sobie (a może i jemu), że są to opinie Twojego chłopaka

Każdy z powyższych punktów, serwowany w odpowiednio dużej dawce, może skutecznie zniechęcić drugą osobę. Ty serwujesz komplet. Zacznij oddzielać fakty od swoich wymysłów. I konsekwentnie pracuj nad wykreślaniem kolejnych punktów z listy.

Rozumiem, że konkluzja z waszych rad jest taka, że jeśli się nie zmienię ( podejścia do siebie) to ciężko będzie mi utrzymać ten związek tak ? Mam nadzieję, że trochę zatrzymam w sobie tych słów, które tu dzisiaj przeczytałam. Mam nadzieję, że pomoże .

Vivienne, a jaka byłaś na początku waszej znajomości? Smutna, przygaszona, narzekająca, skrzętnie skrywająca każdy kawałek ciała? Czy na pierwszych randkach gnębiłaś go pytaniami czy na pewno nie jesteś za gruba i czy nie zostawi Cię dla chudszej?
Zapewne nie.
Fizycznie przybyło Ci tylko kilka kilogramów. Natomiast Twoje zachowanie zmieniło się o 180 stopni. Gdyby miał Cię zostawić - jak myślisz, ważniejsze byłoby te kilka rozstępów czy fakt, że tak bardzo zmieniła się Twoja osobowość?

Konkluzja jest taka... że z pewnością jesteś fajna i piękna dziewczyna (co potwierdza Twój facet), tylko gadasz pierdoły
A tak całkiem poważnie... Z takim nastawieniem będzie Ci trudno, nie tyle utrzymać związek(nie tylko ten, bo i jakikolwiek inny), a wytrzymać samej ze sobą. Wyobrażasz sobie całe swoje życie, bez basenu, bez plaży, bez ubrania innego niż jeansy, bez zadowolenia z siebie samej, bez uśmiechu patrząc w lustro, bez wiary w szczerą miłość swojego faceta?

No dobra, ok. Źle się czujesz z rozstępami, rozumiem. Spróbuj może jakichś kremów, są różne preparaty. Skonsultuj się z lekarzem. Może i nie znikną, ale mogą stać się mniej widoczne. Będą mniej Cię denerwowały. Próbowałaś czegoś?
Co do ubrań innych niż jeansy, no cóż moja droga, spódnice, sukienki, to nie tylko mini. Na prawdę jest mnóstwo fajnych rzeczy, do kolana, za kolano, do kostek... Ja kiedyś nosiłam jedynie spodnie, dzisiaj co prawda mini nie noszę (jeszcze) jednak uwielbiam latem założyć choćby lnianą spódnicę, taką do kostek.

Post Promemorii, podsunął mi pewną myśl....
Autorko, przy najbliższej okazji...zamiast zadawać kolejne pytanie, na temat tego co jest źle, zapytaj swojego chłopaka, co jest dobrze.
Powiedz, że pytasz go o to, bo chcesz zacząć pracować nad sobą, że kończysz z narzekaniem, ale on musi Ci w tym troszkę pomóc.
Zapytaj Co w Tobie lubi? Co sprawiło, że się w Tobie zakochał? Co według niego jest Twoją zaletą?
Gdy później najdą Cię "czarne myśli: tu mam wałeczek, tam wałeczek..." Powtórz sobie słowa chłopaka i dodaj do tego "a wałeczki są nieistotne".

Pamiętaj, wszystko co nam się w sobie nie podoba, można zmienić. Zwłaszcza złe myślenie o sobie.

Ja rozumiem, że powinnam schudnąć. Wszyscy macie racje, ale narazie póki jestem po urazie nie mogę podjąć żadnego wyczynowego i wydolnościowego sportu. Ubieram się moim zdaniem schludnie, prosto, ale schludnie a to że lubię ciuchy z pazurem a nie w jakieś koronki to już nie moja wina Ostatnio byłam u fryzjera, zmieniłam kolor itd to powiedział tylko że " ładnie " ...tylko Najbardziej Boli mnie też to, że on przez te 3 lata też sporo przytył. Trenował kiedyś regularnie sport ale kontuzja zabrała mu tą możliwość. Tylko ja nie powiedziałam mu nigdy takich rzeczy, wręcz przeciwnie  Mówię, że go kocham takiego jakim jest. A nawet lubię jak ma trochę więcej. On udaję, że mu to nie przeszkadza i że mógłby to zmienić gdyby tylko chciał, a mnie dołuje właśnie co do tuszy....nie rozumiem tego

Vivienne, wymagasz od drugiej osoby myślenia takiego jak Ty masz. To niemożliwe. Tym bardziej, że sama prowokujesz. To w Tobie siedzi potrzeba niszczenia siebie i związku, nie w nim. To Ty wymuszasz na nim odpowiedzi i masz żal, że nie są takie, jakie byś sobie życzyła. Do tego zauważ, że gdybyś sama go nie maltretowała pytaniami to on również nie pisnąłby słowem na temat tych Twoich nieszczęsnych kilku kg. Ty się go pytasz, on odpowiada, Ty masz pretensje, że "Ty mu nic takiego nie powiedziałaś na jego temat". Bo on nie pytał Zauważ to wreszcie. I zauważ też jego pozytywne wypowiedzi. Tekst o tym, że powinnaś schudnąć jeśli Ty uważasz, że powinnaś jest oczywistym sygnałem, że jemu Twoja waga nie przeszkadza.

A to, że nie prawi Ci komplementów na temat wyglądu? No cóż, wiele osób tak ma. Po prostu dla niego wygląd nie jest aż tak ważny, żeby się na nim koncentrować. Zwyczajnie może nie zauważać Twojej nowej fryzury. Trudno oczekiwać od partnera po kilku latach związku, że będzie piał z zachwytu nad każdym elementem Twojego ciała. Tym bardziej, że Ty mu przecież tego ciała nie pokazujesz! Komplementowanie Ciebie to bardzo śliski grunt. Ja, po kilku Twoich postach bym się nie odważyła (bo obawiałabym się, że jakikolwiek komplement na temat wyglądu spowoduje lawinę dociekań czy aby nie powinnaś być w tym miejscu chudsza, a w ogóle to pewnie kłamię). Twój chłopak zna Cię lepiej i dłużej, więc na pewno też to wyczuwa.

Uczepiłaś się wyglądu... A czy to naprawdę takie ważne, żeby w tej kwestii idealnie spełniać oczekiwania faceta? W dodatku wymagania, które Ty sobie sama ustaliłaś. On przecież nic nie powiedział o tym, że masz rozstępy, że powinnaś zmienić styl ubierania... To tylko Twoje wizje, nie jego.
No i czy lepiej by Ci było gdyby uważał Cię za najpiękniejszą kobietę świata, ale głupią i pustą jak plastikowa butelka? To, ze ktoś nas pociąga i chcemy z kimś być jest delikatną kombinacją wyglądu i osobowości danej osoby. Ty się zachowujesz jakby liczył się wyłącznie wygląd.

Ja bardzo się cieszę, że pociąga go moja osobowość. Ale nie powiecie mi, że jeśli kobieta nie w pełni podoba się swojemu mężczyźnie fizycznie to nie przyjdzie w końcu taki moment, że zdarzy mu się skok w bok, nawet chwilowy tylko po to, żeby zaspokoić jego potrzeby fizyczne. Każdy facet chcialby zeby jego dziewczyna swietnie sie prezentowala jesli tak nie jest szuka gdzie indziej tego co mu się podoba.

Powiem Ci, że z tym skokiem w bok to różnie bywa. Czytałas w prasie kolorowej, jak modelki są zdradzane, jak po iluś tam latach małżeństwa z aktorką, okazuje się że jej mąż miał 10 kochanek na boku? Tego nigdy nie przewidzisz. Co ma się zdarzyć, to się zdarzy. Jeśli nie ma się zdarzyć, to sie nie zdarzy.
Co do żartowania z wałeczków i tym podobnych. Nie masz pojęcia, ile razy mój maż sobie żartuje ze mnie. Kompletnie mnie to nie rusza, bo wiem że to jedynie żarty. Wiesz co odpowiedział, kiedy kiedyś powiedziałam że jest świnia (z powodu tych żartów)? Powiedział tak: "No co? Mówię tak, bo ty tak mówisz, specjalnie. Przestane, jak ty przestaniesz".

Jesteś strasznie męcząca. Podziwiam faceta,że w tym trwa. Próbujesz zrobić z niego najgorszego. Wierciłaś mu dziurę w brzuchu , pytałaś , to Ci powiedział. Sama źle się ze sobą czujesz to rusz tyłek i to zmień!!! Idź do dietetyka, do innego specjalisty w sprawie rozstępów. Weź się w garść ! Nie masz kasy? to zaoszczędź, odkładaj.
Sama sobie wmawiasz bzdury, jemu zatruwasz życie. jak taki okropny z niego chłopak to zerwij i po sprawie.

Przeczytaj, proszę, zdania z mej sygnatury. Odpowiedz samej sobie, którym z nich się kierujesz w swym życiu?

Nie możesz tak uzależniać patrzenia na siebie od kogoś. Jasne, facet na pewno może sprawić, że poczujemy się atrakcyjniejsze, ale jeśli np nie docenia nas, to wtedy to nie my mamy problem i nie powinniśmy o sobie przez to myśleć, że jesteśmy okropne
Ja też mam rozstępy, bardzo dużo, a dbałam o siebie, jak mi się tworzyły. U mnie pewnie to hormony i jakiś defekt w skórze. Gdy ich dostawałam, to miałam tę samą wagę, więc sama po sobie wiem, że można mieć liczne rozstępy, mimo dbania o siebie. A co najlepsze moja mama tyła dużo, a nie ma ani jednego. A ja bardzo dużo. No więc widzisz, czasem nie da się temu zapobiec, chociaż oczywiście czasem tworzą się też od przytycia itp, ale uważam, że najwięcej jednak do rzeczy mają po prostu uwarunkowania osobnicze.

A usunąć to całkiem się nie usunie, laser często nawet niewiele pomaga słyszałam, mnie tam nie stać, a nawet jak będzie stać, to może nawet będzie mi szkoda na to kasy. Jednym słowem- zaakceptowałam je, a jest ich naprawdę dużo, wierz mi, tworzą taką mozaikę, na udach, biodrach, nogach, na pupie, na tych częściach ciała nie mam miejsca bez rozstępów. Na piersiach też, ale mniej, pod kolanem nawet. Jedynie na brzuchu nie mam, czemu to nie da się wyjaśnić chyba. Smarowanie mi nic nie dawało, dlatego tym bardziej trzeba zaakceptować. No, albo tak- nie trzeba, ale warto A z ciekawości ile ważysz? Skoro źle się czujesz w swoim ciele, to ćwicz itp

No, ale jak wnioskuję nadwagi chyba nie masz, ja akurat mam, bo mam 80 kg przy 170, a był kiedyś czas, że 86 kg przy 170, więc ja mam dużo do zrzucenia. No, ale zaznaczam jeszcze raz, jak dostałam rozstępów, to wtedy miałam stałą wagę i byłam szczupła, wtedy było inaczej. No więc nie miałam na to wpływu wtedy, mimo że dbałam o siebie i też smarowałam wtedy ciało. No i jak dostałam tych rozstępów, to było tak jak miałam 15 lat i potem dalej jak 16 lat. Moim zdaniem Twój facet kiepsko, że tak Ci powiedział, bo mam rozumieć, że taki styl jak masz masz od początku związku? No ja bym się nieźle wkurzyła. Zwłaszcza, że raczej wiedział, że tak się ubierasz. Chociaż wiadomo, czasem możesz ubrać się inaczej, ale chyba nie liczy, że całkiem zmienisz swój styl? No chociaż z drugiej strony zrozumiałam Cię tak, że chyba te informacje od niego wyciągnęłaś, a skoro tak, to tutaj przesadzasz też. Co do tego, że mu się podobasz, to nie wmawiaj, że tak nie jest, jesteś jego kobietą, więc kilogramy więcej tego raczej nie zmieniły, ale wiadomo, fajnie jak zadbasz o siebie ogólnie. No, ale wmawiając, że mu się nie podobasz nic nie osiągniesz.

A i ja mimo tych dużych rozstępów potrafię założyć krótkie spodenki, wyjść na basen, teraz dochodzi jeszcze moja nadwaga, ale mimo tego potrafię, owszem, nie wyglądam teraz dobrze, ale co mnie obchodzi co inni pomyślą? Ja sama zgubię kilogramy, zrobię coś z tym, ale do tej pory nie mam zamiaru cieszyć się życiem Ja po prostu rozstępy zaakceptowałam, owszem wyglądają u mnie dużo gorzej niż u wielu kobiet u ciąży, ale wiem, że to nie była moja wina, że pojawiły się bez mojego udziału, bo dbałam o siebie. Czasem tak bywa, no trudno. Nic jednak nie szkodzi jak ktoś je zobaczy, prawda jest taka, że je mam i tego nie zmienię, a nie mam zamiaru np kisić się w długich spodniach jak ciepło bardzo.

A jak komuś się nie podoba, to trudno, ważne, że ja wtedy czuję się komfortowo, ja już wiele z nimi nie zrobię. Takie podejście Ci polecam tak samo Do tego ja nie jestem zbyt ładna, mam bardzo krzywe zęby i dużą przerwę między jedynkami- 5 mm. No, ale już tak się nie przejmuje.  Piszę Ci to wszystko nie dlatego, bo się przejmuję swoim wyglądem, ale dlatego, żeby zobrazować Ci moją sytuację, jak wyglądam. Teraz już się tak bardzo nie przejmuję i żyje mi się dużo lepiej Zbieram na aparat, więc w końcu zęby na pewno coś wyprostuje jak uzbieram A teraz już nie porównuję się tak jak kiedyś, wiele kobiet jest ode mnie dużo ładniejszych, urodą nie powalam, ale co z tego? Szkoda życie na umartwianie się. Dlatego teraz jak zazdrościć, to staram się, by to była pozytywna zazdrość. Nie porównuję się tak bardzo, po prostu zrozumiałam, że jestem oddzielną jednostką i że nie mogę się wiecznie oglądać na innych, to jest złe.

Pozdrawiam