może komuś się przydam

Trzymam kciuki że uda Ci się stanąć na nogi. Może jednak rozmowa z psychologiem pomoże? To czasami dużo daje i pomaga.

Witaj!
Żadna z nas nie musi być zawsze dzielna, odważna silna i niezastąpiona. Nie jesteśmy maszynami tylko ludźmi, którzy czują, którzy mają prawo mieć gorszy dzień. Może za bardzo oddajesz swoje życie innym? Może czas wziąć je we własne ręce? To nie los decyduje o tym, gdzie się znajdujemy, to nie inni ludzie decydują, jak nasze życie się układa. To my, tylko my mamy możliwość kreowania swojego życia. Nie mów, że los tak chciał, to podświadoma wymówka, zrzucenie odpowiedzialności na coś poza nami, zastanów się co TY możesz zrobić, żeby zmienić komfort swojego życia? Tylko tak szczerze
Trzymam kciuki i życzę miłego dnia, uśmiechnij się - jesteś wspaniałą kobietą!

Wiesz mi czasem pomaga właśnie zajęcie się problemami innych ludzi. Zapraszam do moich postów opisuję tam wiele swoich problemów

Witaj.
Depresja - coś o tym wiem.
Jakiś czas temu popadłam w anoreksję, potem z tego narodziła się depresja. Myśli samobójcze, próby. Nie widziałam sensu w niczym, nic mnie nie cieszyło. Płakałam prawie codziennie. Zaczęłam się leczyć u psychologa, psychiatry. Dostałam leki antydepresyjne i uspokajające. Pierw było w porządku, potem zaczęłam je odkładać 'na wszelki wypadek'. Nie miałam nikogo, tylko chłopaka. On mi dużo pomógł, dla niego widziałam sens walki. Teraz często czuję nawrót depresji. Mam odłożone leki (nie biorę ich już od długiego czasu, zostały mi parę opakowań). Czasami biorę po parę tabletek, licząc że coś mi to da. Czuję jak wszystko toczy się poza mną. Choroba zrypała mi samoocenę jeszcze bardziej. Nie mam znajomych, czasami czuję się traktowana jak powietrze. Całymi dniami praktycznie siedzę w domu, rozmyślając. Boję się, że chłopak pozna lepszą, zostawi mnie, że będę sama.
Możesz znaleźć we mnie oparcie. Myślę, że w każdej z Nas. Czasami zwykłe pisanie na forum chyba pomaga

Też przytyłam. Teraz mam BMI prawie w normie, ale wszystko powraca. Taka huśtawka. Też mam lęki, często sie zamartwiam, strach mnie paraliżuje

Ja mam w drugą stronę, obżeram się,
co do ludzi to  im głębsza depresja tym bardziej się ich boję, ich myśli, spojrzeń mimo, ze tu na wsi nikt nigdy nie dał mi odczuć, ze jestem taka jak o sobie samej mam mniemanie.

Leki? Nie uznaję, bo co będzie gdy odstawię???? Miałam skierowanie do na leczenie psychiatryczne w Toszku te 15lat temu, gdzie wcześniej odwiedzałam mojego ojczyma.
W depresji towarzyszyli mu ludzie ze schizofrenią, urojeniami, psychozami, szło się jeszcze bardziej załamać, przed samobójstwem wtedy uratowała mnie mama, gdy płakalam i byłam nieobecna, nawet z pójściem do toalety miałam problem, mama klęczała przy mnie i płakała ze mną, wtedy to jej cierpienie mnie zmobilizowało.

Teraz na moją bezsilność i płacz patrzy najstarsza córka -10cio latka, głaszcze, uspokaja, pociesza, zajmuje się rodzeństwem, a ja nie potrafię wziąć się w garść!!!!

Gdybym mogła liczyć na męża, mamę, kogokolwiek... Mąż nigdy nie uznawał "innośći", nie rozumiał, nie tolerował, czarne to czarne, a białe to białe.

Ojczym się poddał i powiesił 8lat temu, ja tego zrobić już nie mogę, mam dzieci, a one mają tylko mnie...

Najstarsza córka chodzi ostatnio bardzo struta, boję się bo jest bardzo podobna do mnie, ja bałam się na tyle ludzi, ze wypuszczałam psa na siku przez okno do piwnicy i potrafiłam opuścić 2 tygodnie szkoły chowając się po klatkach schodowych. Boję się, ze przegapię ten moment słabości, spadania w dół u mojej pierworodnej, to ona teraz na mnie ma liczyć, a nie ja na nią bo jestem sama i do dupy...

Razem myślę że damy ze wszystkim razem. Mnie za każdym razem pokonuje samotność, a tu nie jesteśmy same, mamy siebie, mamy różne historie ale podobne dusze czy myślenia.

Dziękuję, ze temat tak się rozwinął, przysiądę na dłużej gdy dzieci zasną, nabieram sił czytając wasze wpisy bo tylko tu nie udowadnia mi nikt, ze to jest nienormalne co czuję, robię, myślę...
Choć jest jakby nie było )

Myślę, że opieranie ię w kimś to zła metoda, można spojrzeć na siebie oczami kochających nas osób ale trzeba szanować własne życie i potrzeby bo robiąć "dla kogoś" to ryzykowne, bo gdy tego kogoś zabraknie będziemy puści w środku

Ja polecam moją biblię wszystkim

"MIŁOŚĆ, MEDYCYNA I CUDA" to książka napisana przez onkologa, ale można zastosować do wszystkiego, tylko czasem brak już na to sił...

przydasz mi się też nawet bardzo potrzebuję ludzi silniejszych od siebie aby potwierdzać wciąż, że to co mnie nie zabije to wzmocni , ludzi, którzy biorą życie w garść i mimo bólu wychodzą na prostą - potrzebuję takich jak Ty aby wierzyć w nich !

Cześć:)
Słuchaj, chciałabym do Ciebie na priva napisać, żeby nie zadawać Ci tutaj osobistych pytań, próbowałam Ci wysłać mail, ale wyrzuciło mnie z poczty, jakiś błąd wystąpił, jeżeli chcesz - napisz do mnie, mail do mnie znajdziesz na stronie z moim blogiem, bo nie mogę tu podać swojego, bo nie mam uprawnień

Pozdrawiam Cię serdecznie

Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam Twoje intencje, ale mam wrażenie, że chcesz sobie jakoś podreperować samopoczucie i niską samoocenę za pomocą tego forum.. Być może sądzisz, że skoro w innych dziedzinach Ci nie wychodzi, to chociaż tutaj będziesz kimś lubianym, szanowanym, potrzebnym, że poczujesz, że Twoje życie ma sens, że jesteś dobrym, wartościowym człowiekiem, bo wspierasz innych... Zakładając, że mam rację: takie nastawienie może przez jakiś czas przynosić Ci dużo szczęścia i satysfakcji, ale mimo wszystko to ucieczka od własnych problemów. Prędzej czy później dogonią Cię wraz z depresją. Depresja chętnie użyje kontrargumentu, że wcale nie jesteś taka potrzebna, bo zawsze znajdzie się ktoś inny do pomocy, a Twoje udzielanie się na forum nie wynika z altruizmu i bezinteresownej miłości do innych, przeciwnie - wynika z samolubności, chcesz po prostu lepiej się poczuć, chcesz samą siebie przekonać, że nie jesteś aż taka beznadziejna.

Radzę Ci, żebyś przestała uciekać od swoich problemów. Najwyższa pora stanąć z nimi twarzą w twarz i zacząć aktywnie walczyć. Jeśli nie chcesz być "pasożytem, pijawką emocjonalną, finansową i społeczną", to musisz się ogarnąć, znaleźć pracę, dokształcać się, zacząć być wsparciem dla swoich dzieci. Żadne fora ani rozrywki Ci w tym nie pomogą. Jeśli nie zaczniesz teraz pracować nad sobą, to wkrótce znajdziesz się w jeszcze gorszej sytuacji, być może wtedy samobójstwo będzie wydawało Ci się jedynym wyjściem (to taka ostateczna forma ucieczki, a uciekanie to przecież chyba wszystko, co robiłaś do tej pory), a to byłaby ogromna trauma dla Twoich dzieci, zrujnowałabyś życie i sobie, i osobom, które Ciebie najbardziej potrzebują. Nawet i bez samobójstwa ta sytuacja mogłaby być opłakana. Czy uważasz, że Twoje lenistwo i jakieś wątpliwości to dobre powody, żeby zniszczyć życie całej rodzinie?

Witam! Widzę, że piszecie o depresji z związanej z bezustannym odchudzanie. Mam to samo prawie dziennie wieczorem mam dziwne myśli nie chce mi sie żyć, zastanawiam się po co m takie życie.. Ćwicze 2 godziny dziennie ( godzina pływania i godzina skakanka) i tak codziennie. Przez to jestem cały czas zmęczona. ćwiczyć lubie, dzień bez treningu jest dla mne zmarnowany, ale również wiem, że za mało jem.. Ale są dni (takie jak dzisiaj) że nie wytrzymuje i wręcz rzucam sie na jedzenie, aż jest m niedobrze i boli mnie brzuch ( aktualnie leże na kanapie przed telewizorem i nie zamierzam sie ruszyć) i wtedy czuje sie jeszcze gorzej niż jak bym była głodna.. Nienawidzę siebie! Ma ktoś coś podobnego? Bulimia to nie jest, bo nigdy w życiu nie starałam sie "pozbyć" jedzenia (wiadomo co mam na mysli)

być może mam to samo bo najpierw odchudzam się później jem dużo ale nie mogę wymiotować przez to że mam straszny lęk do tego czyli emetofobię i nienawidzę siebie za to że mam czasem tak słabą wolę. Kiedyś nic do ust nie wzięłam przez 2 dni a następnego jadłam jak opętana

Ja dzięki narzeczonemu podniosłam się jednak to znowu wraca i najczęściej ranię jego a nie chce tego. I przez to że ranię go bez powodu nienawidzę siebie najbardziej

trafione!!!!!!!! piszesz w całości o mnie!!!!!
ale wymówkę zawsze znajdę, chociażby ze najbliżsi krytykują, a jak nie zwracam na krytykę uwago, to ze jestem zarozumiała, a jak chwalą to pewnie z litości...
albo są w czymś lepsi jak napisałaś powyżej, albo że nie ma sensu to co robię lub ktoś mi w tym przeszkodzi i nie wrócę do tego. i to jest te błędne koło w którym tkwię od 32lat...

kopów dostałam tyle od życia, ze nawet nie warto o tym mówić bo słyszę:"i ty to przeżyłaś?", "ze Ci się to na psychice nie odbiło.."

oj odbiło i może to jest moja wymówka?? ale jak zacząć od zera nie mając nic, mając 3 małych dzieci tylko ze mną bez znajomych, a za sobą przeszłość, którą każdy zna?? no przecież nie mogę być normalna po takim czymś.... choć jestem taaaaaka silna i dzielnaa,

dupa,

moim odbiciem było to, ze ktoś mi ufał, ale zaraz chciałam by żył moim życiem, a jeśli próbowałam podążyć sama to ktoś się znalazł kto wiedział lepiej co dla mnie dobre i takim sposobem to ja zawsze żyłam życiem innych

nie potrafię być sama ani w związku jestem piekielnie toksyczna lub zadaję się z toksycznymi ludźmi, nie nadaję się do normalności bo nie jestem normalna...

a sen?? panicznie boję się wody, na koszmary podobne do twoich cierpię od 2 lat, budzę się w środku nocy spocona i z bólem w klatce, nie śpię 2-3godziny i zamiast to wykorzystać to leżę, bo jeszcze dzieci się obudzą i coś będą chciały, bo poza kołdrą za zimno, bo nie zdążę dokończyć, bo będę za głośno...

byłam wspaniałą matką, teraz dzieci mi są obojętne, kocham je??? no przecież każda matka kocha... ale jakoś w milość nie wierzę... nie w tą którą chciałam żyć, miłość to coś za coś, a co ja mogę im dać będąc zależną kurą domową? Jaką pracę podjąć jak nikomu nie mogę dać słowa, ze coś potrafię lub że zaraz chorobowego na dzieci nie wezmę, jak mam nie przychodzić na dzień babci do moich dzieci na przedstawienia by nie było im głupio pracując??

dziękuje Ci za tego posta, jak będę wracała do tej wypowiedzi i mojej odpowiedzi z perspektywy obserwatora, to zawsze przyznam Ci rację

i nic poza tym

COŚ MI SIĘ ZDAJE, ŻE KOLEŻANKA MA NA WSZYSTKO ODPOWIEDŹ, ALE NA PROSTE PYTANIE  SKĄD BRAĆ KASĘ , TO NIE POTRAFI ODPOWIEDZIEĆ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

mąż pracuje we Wrocławiu, dom wynajmujemy i to co zostanie z wypłaty po opłaceniu wszytstkiego starcza na 2 tygodnie, teściowa dzieci odchowała, ja swojej rodziny nie mam, jestem wychowanką rodziny zastępczej, moja mama (zastępcza, ale moja i już) ma dosyć ciężko i nie wiem jak daje sobie radę, pracy nie mam jak podjąć bo mąż chce się rozwijać zawodowo a nie zajmować dziećmi, mówi co innego, robi co innego, ja żyję jego życiem od 15lat już, był pierwszym chłopakiem który taaak mnie strasznie mocno pokochał i nie litował się nade mną,  nie skończyłam kosmetologii bo była ciąża zagrożona, pracowałam jako kosmetyczka już na 2 roku bo byłam w tym świetna, ale przez chorobę pierworodnej musiałam zrezygnować ze wszystkiego na 8lat, teraz jestem na tyle zapatrzona w siebie i swój dołek, ze nie uważam by ktoś mógł mi zaufać, bym mogła podjąć jakąś pracę nie kosztem dzieci, do 2012 łapałam się każdej roboty, ale miałam kłody pod nogi, to dzieci chorowały, to mąż miał inne obowiązki i plany więc z pracowania już całkiem zrezygnowałam

"ty chcesz całe zżcie na zmywaku pracować? nie masz innych ambicji?"

" ta kasa nie jest warta pracy, korzystaj z zasiłków i bądż z dziećmi póki możesz, potem wyjdą"

i każdy w tym ma rację...

i gdy już myślę swoim tokiem, gdy daję radę usłyszę zdanie:

bo ja bym chciał mieć coś własnego
bo zapracowałem na to ciężką krwawicą
inni mają domy w spadku

inne mamy jakoś dają radę i pracy i dzieci: no dobrze to bądź tu  i pracujmy na zmianę: gdzie ja tu znajdę pracę....

Do Wrocławia???

Już to przerabiałam, poroniłam w 16tc, poszłam do szpitala po 3 tygodniach bo wcześniej nie było okazji, odbierał mnie teściu z pytaniem czy:aby to była ciąża, ze taka spokojna jestem" bo maż był zapracowany, przez 10lat przy 3 dzieci ani razu nie wziął na nich chorobowego, miałam bolerioze, mama  musiał rzucić wszystko i przyjechać w nocy bo mąż był zbyt zmęczony by dojechać,

a mąż pracuje jako kierownik w serisowaniu telefonówi użądzeń teleinformatycznych na 1 zmianę

miałam silne bardzo silne zapalenie przydatków, czekałam na karetkę 3h, sama bo mąż spał we Wrocławiu, do szpitala nie mogłam jechać bo nie miałam komu dzieci zostawić, i tak w koło macieju, od lat, mama też ma swoj wiek i swoje życie, nie moze w środku nocy jechać 20km bo coś tam, a na następny dzień do pracy,

i to są moje wymówki,

zazdroszczę Ci samodyscypliny  zaparcia, ja na to jestem zbyt zarozumiała ((

W trudnej  sytuacji to nawet zmywak  jest super wyjściem - chodzi przecieź o coś więcej .Masz pretekst aby z samego rana się ogarnąć,wstać i iść.W drodze do pracy tyle rzeczy moźe się wydarzyć,.

I jest się między ludzmi...

Widzisz,dorabiam sprzątając prywatne domy.
Siostra kpiła ze mnie mówiąc " obcm kibli bym nie czyściła  a na chleb to mi mąź da".

Dziś firma jej męźa jest niewypłacalna  i brakuje pieniędzy na chleb.Duźym ryzykiem  jest  źyć licząc źe  ktoś mi da .

madziuś  wpraszam się na kawę - moźe być dziwnie bo za duźo nie mówię   ale chetnie posiedziałabym   z  tak  wspaniałymi kobietkami.

niewiempoco  -  urodziłaś troje dzieci,wychowujesz je praktycznie sama- to juź jesteś bohaterką.Więc nie mów źe nic nie umiesz.

Dzieci są równieź Twojego męźa z powietrza  się nie wzieły - więc nie mów o sobie pasoźyt.Wychowujesz  jego dzieci  a mąź na Was zarabia.Podział obowiązków.

A jak jest u Ciebie z proszeniem o pomoc ?

radka zastanawiałaś się nad tym dlaczego matka nie  ma dla  Ciebie  serca?

dziewczynki moje,jesteście darami od losu, a tak bałam się tu wejść od wczoraj, zaraz poodpisuję tylko ogarnę rolę mamy

radka zastanawiałaś się nad tym dlaczego matka nie  ma dla  Ciebie  serca?

Tak, zastanawiam się i nie wiem choć w sumie wiem ?
Jest nas troje, i napiszę tu tylko jedno zdanie mojej matki, które chyba powie o niej wszystko -:" mam trójkę dzieci i sześcioro wnucząt- jaki wstyd "

Moźe   trzeba podziękować Bogu za taką matkę- bo dzięki temu - jak tu któraś pięknie z pań  napisała ,- moźemy  odkrywać  magię w nas samych.
Cudem jest teź to że potrafimy kochać mimo źe  same  byłyśmy opuszczone,samotne,niekochane..