Groźba samobójstwa - jak postępować

a co gdy od 20 lat słyszymy, że osoba popełni samobójstwo, ale nie popełnia i nagle podcina sobie żyły??? Po tylu latach trudno już uważać cokolwiek, człowiek wariuje. I co i teraz kolejne 20 lat w strachu???? Tak się nie da żyć....

Moja znajoma wiesza się średnio co miesiąc.Już przywykłem, że po wysłuchaniu jej planów w tej kwestii, planujemy wspólne spotkania i wyjazdy już po jej śmierci.
Jakoś obywa się bez policji i innych służb.

Czemu ktoś miałby w ogóle cokolwiek robić? Jeśli osoba 'grożąca' samobójstwem nie jest do końca przekonana, to się nie zabije (chyba, że przypadkiem) i nic się nie stanie, a jeśli ta osoba się zabije to też nic wielkiego się nie stanie. Świat nadal będzie się kręcił, a samobójcę po śmierci już nic nie obchodzi. Właściwie to lepiej by było, gdyby więcej ludzi umarło, reszta miałaby bardziej komfortowe warunki do życia.

Na tę chwilę nie widzę sensu w utrzymywaniu ludzi przy życiu kiedy nie mają na to ochoty.

Właściwie to nie spodziewałam się, żeby wywiązała się jakaś sensowna dyskusja. Miałam rację, że ktoś powie coś w stylu "jesteś młoda i głupia" i na tym zakończy rozmowę. Nie mniej jednak jestem ciekawa, czy zjawi się ktoś, kto przynajmniej będzie próbował mi wyjaśnić to zjawisko chęci ratowania życia na siłę. Kiedyś chyba miałam własne argumenty za nim, ale już zapomniałam.

Wczoraj się dowiedziałam ,że dziewczyna z którą chodziłam do klasy się powiesiła.Nie wiem dlaczego to zrobiła ale coraz więcej młodych ludzi wybiera takie wyjście.

Ponieważ w dużej części zjawisko chęci zakończenia życia nie jest normalne, nie pojawia się od tak, często jest wywołane depresją i złym samopoczuciem w społeczeństwie, najczęściej przez własną psychikę.
Jedynie kiedy ową pomoc można sobie darować, widzę na przykładzie Weroniki z filmu pt. "Weronika postanawiam umrzeć"(którego a pro po nie dokończyłam.), kiedy osoba ma podejście "była dumna z samej siebie, że w końcu zdobyła się na odwagę, by pożegnać się z życiem". Kiedy to jest w pełni świadoma, przemyślana decyzja wywołana własną wolą, a nie chwilową większą lub mniejszą depresją.

to lepiej uważajcie bo to ze się smiejecie z tego to tym bardziej może ja popchnąć do tego kroku,

,,na pewno nie należy się z samobójcy nabijać, kpić czy jakkolwiek zachęcać go do popełnienia samobójstwa!,,

Ja się kiedyś zastanawiałam, czy przypadkiem jakimś swoim zachowaniem czy cechą nie przyciągam szantażystów - samobójców, co byłoby dziwne, bo nie jestem specjalnie uczuciową czy współczującą osobą. Faktem jest jednak, że kilku facetów mi o tym wspominało.
- jeden - niby dlatego, że traktuję go tylko jako kolegę, ale byliśmy wtedy dzieciakami i nie brałam tego na poważnie - że się zabije, nie sprecyzował
- drugi - jak wyżej, takie pół żartem, pół serio - że się powiesi
- trzeci - mój wtedy aktualny chłopak po większej kłótni, po której rozważałam zakończenie związku - że skoczy z okna
- czwarty - kolega, z którym kiedyś niezobowiązująco się spotykałam i uznałam, że nic z tego nie będzie i to po kilku miesiącach zaczął "grozić" - że się zaćpa na śmierć (brał może od paru tygodni) albo że skoczy z okna/balkonu, jak z nim nie będę
- piąty - jedyny, którego brałam na poważnie, kiedyś myślał o samobójstwie, ostatnio niby jest już wyprany z uczuć i mu obojętne wszystko, wiem, że jest słaby psychicznie, więc to mogła być prawda
- szósta - bonus - koleżanka zwracająca tym na siebie uwagę, opisy na GG dot. śmierci zmieniane co 5 minut, żeby "migały" w kontaktach, opowieści, "samobójczy" skok z... niskiego parteru w krzaki.
Trochę tego było, generalnie nie wiem, jak reagować, tych pierwszych po prostu hm... nie tyle ignorowałam, co starałam się tłumaczyć, że to nie jest metoda i oczywiście nie ulegałam, dla numeru 5 staram się być zawsze wsparciem, a 6 - może niesłusznie - ignoruję, ale po X latach nie ma siły się przejmować. Właściwie to nie wiem, czemu tyle osób próbuje mnie czymś do tego przekonać, bo nie jestem raczej uosobieniem wrażliwości czy przejmowania się innymi (przynajmniej tymi, na których mi nie zależy), a jednak skądś się musiało wziąć w nich przekonanie, że "to się może udać".

W sytuacji, gdy ktoś chce popełnić samobójstwo, to zazwyczaj poprzedzone jest jakimiś trudnymi doświadczeniami. Każdy ma inną wytrzymałość i jeden wytrzyma tyle, a drugi np nie poradzi sobie z tym. Dlatego ja bym wyciągnęła rękę, starała się odwieść tę osobę od tego, a jakby to była osoba bliska, to tym bardziej robiłabym co mogła, ale jak obcy czy znajoma to też bym się starała. Taka osoba po prostu często potrzebuje pomocy, wyciągnięcia ręki, często nie widzi, że jest jakieś rozwiązanie. Wyobraź sobie np nastolatka, który nie wiem, przykład jest gwałcony, nie ma w nikim oparcia czy ktoś dorosły od kogo też odwrócili się ludzie, źle go traktują, nie ma nikogo. Wtedy takie wyciągniecie do niego ręki, pokazanie, że jest się obok i że chce się pomóc, to wiele daje. Takie jest moje zdanie. Oczywiście przykłady podałam jedne z mocniejszych, mogą być też inne, ale niezależnie od powodu, dla którego ktoś chce popełnić samobójstwo, to i tak starałabym się pomóc.  A jak ktoś mówi, że to zrobi ogólnie, to owszem, nie musi to być prawda, ale może i ja bym na pewno coś zrobiła, starała się przekonać. Nigdy nie wiadomo i wolałabym pomóc- zdecydowanie.

Ja nikogo nie uprzedzałam. Nie dawałam znaków, rodzina w ogóle nie wiedziała, że mam problem. Po prostu to zrobiłam.

Byłam już na takim etapie, że nikt nie mógł mi pomóc w żaden sposób. Dopiero leczenie psychiatryczne po nieudanym samobójstwie doprowadziło mnie do porządku.

Olinko, po prostu wiedziałam, że nikogo to nie obchodzi.
Wtedy jeszcze nie zdawałam sobie sprawy z tego, że powinno obchodzić, mnie samą w szczególności.

Myślę, że spotkanie jakiejś przyjaznej osoby niewiele by zmieniło.

Co do leczenia psychiatrycznego - najpierw zaliczyłam te przymusowe, trwało tydzień, podawano mi wtedy leki psychotropowe dla odbudowania względnej równowagi psychicznej. Potem zapytano mnie, czy chciałabym kontynuować, no i ja chciałam. Zostałam więc na oddziale, ponieważ nie chciałam przy sobie nikogo z rodziny, formalności załatwiała osoba przeze mnie upoważniona (mój przyjaciel). Formalności typu urlop na uczelni, rachunki, etc. Następnie wdrożono psychoterapię. Chodziłam na grupową i na indywidualną. Obie bardzo mi pomogły. Ogólnie w szpitalu spędziłam 4 tygodnie. Chociaż dla mnie było to dłużej, bo nawet po wyjściu do domu byłam pod stałą kontrolą - nie wiem, jak jest w Polsce, ale do mnie przychodziła pielęgniarka dwa razy dziennie z dawką leków. Przychodziła ok. 2 tygodni.

Oczywiście dalej uczęszczałam na terapię. U mnie genezą problemów był alkoholizm ojca i przemoc w domu, jednym słowem zmarnowane dzieciństwo. Dalej toksyczna matka. Wyprowadziłam się bardzo szybko z domu, ledwo wiązałam koniec z końcem, dostałam nerwicy lękowej. Aż w końcu nie wytrzymałam napięcia i stresu i.. no właśnie. Dzisiaj cieszę się, że ciągle tu jestem.

Zastanawiam się, czy dałoby mi się jakoś pomóc przed próbą samobójczą, ale raczej nie - nikt przecież nie chodziłby za mnie do trzech prac, na uczelnię. Nikt nie płaciłby za mnie rachunków. Samo załamanie było impulsem, przyszło nagle, nie planowałam tego.

Zapomniałam dodać - z nerwicą zmagam się do dziś - ale mam nad nią olbrzymią przewagę. Na chwilę obecną mogę z całą pewnością stwierdzić, że udało mi się przepracować dzieciństwo i już nie powoduje u mnie lęku. Trochę to trwało, bo... hm.. kilka dobrych lat. Jestem z nim pogodzona. Nie chodzę już na terapię. Jednak z całą pewnością mogę powiedzieć, że gdybym tylko gorzej się poczuła - od razu pójdę. Bo polubiłam życie. Zresztą, mam dla kogo żyć. I nawet siebie lubię. Serio.

Wiesz, strzało, ja mieszkałam wtedy z przyjacielem. I to nie pomogło.

Tzn u Ciebie może i nie, nie będę się sprzeczać, ale ja np. swojej przyjaciółce w pewnym okresie płaciłam - i za wynajem pokoju i rachunki, i nawet dawałam przez pewien czas pieniądze na bieżące potrzeby, bo ona wcale pracy nie miała. No ale mogłam to zrobić, bo ona przyszła i powiedziała - słuchaj, nie wiem, co zrobić, nie daję sobie rady, jest tak i tak. Nie piszę tego, żeby wyszło łał, ale jestem fajna i pomocna, tylko że czasami warto jednak mówić wprost o skali problemów zanim się stwierdzi, że nikt nie pomoże. Z kolei jak ja nie tak dawno ja byłam w marnej sytuacji, próbowałam leczyć psa z raka kości i wydałam dosłownie wszystkie oszczędności plus jeszcze trochę, powiedziałam o tym przyjaciółce, to sama z siebie zaproponowała, że wprawdzie oszczędności nie ma, ale zacznie wyprzedawać swoje rzeczy, to może trochę uzbieramy. Szczeka mi opadła, bo wiadomo, że te rzeczy są dla niej ważne plus nie dostałaby za nie tyle, ile są warte, a jednak chciała. W końcu nie było potrzeby (pies niestety zmarł), ale ja zyskałam swiadomość, że choćby nie wiem co mi się działo, to mam przyjaciółkę, która nie ogranicza swojej pomocy do poklepania po plecach.

Ogólnie chodzi mi o to, że do bliskich warto mówić wprost, a nie zakładać z góry, że na pewno nijak nie pomogą, bo my tego nie widzimy. Plus czasami sama świadomość, że ktoś chce w ogóle aktywnie pomagać dużo daje.

No i w drugą stronę oczywiście - jeśli widzimy, że ktoś ma się marnie, to warto się zastanowić jak konkretnie pomóc, trochę bardziej niż tylko przez "będzie dobrze", ZANIM ktoś dojdzie do punktu, że zacznie myśleć o samobójstwie.

masakra twoje podejście ale ci odpiszę....

Jaki jest sens? Gdyby dotknęło to ciebie lub bliskiej ci osoby to byś zrozumiała.
Depresja, którą cechują próby / myśli samobójcze, jest chorobą, a chorych się leczy.

Nie można ignorować takich osób, najlepiej porozmawiać, skierować do dobrego psychiatry, psychologa. W drastycznych sytuacjach wezwać pomoc lekarze, policji.

Jednak nie zawsze osoba popełniająca samobójstwo daje znać o swoim zamiarze.
Jako nastolatka miałam próbę samobójczą która skończyła się niepowodzeniem. Żałowałam tego od razu, gdy tylko się obudziłam po tygodniu. Było ciężko. Cieszę się że lekarze mi życie uratowali. Jednak ja nie dawałam społeczeństwu żadnych sygnałów. Żyłam w swoim świecie, doświadczona złym dzieciństwem i otoczona toksyczną rodziną, która nie zrozumiała tego co chciałam zrobić, do dziś nie rozumie.

nie zazwyczaj ale zawsze.

Nawet jeśli ktoś chce tylko nastraszyć aby zwrócić na siebie uwagę, to też przyczyna leży w złych doświadczeniach, które wpływają na jego na przykład niską samoocenę.