W ostatnie Święta Bożego Narodzenia dowiedziałam się o zdradzie męża...... od tego czasu żyję w piekle. Zastanawiacie się dlaczego nie odeszłam ..... bo go kocham. Męczę się codziennie w kłótniach, awanturach.... To ja je wywołuje bo nie mogę znieść gdy on udaje, żyje jakby się nic nie stało. Pierwsze tygodnie udawał że się stara - oczywiście i tak nie tak, jakbym chciała..... a teraz żyje normalnie.
Nie chcę żyć normalnie, po tym wszystkim przewrócić kartkę i udawać - bo nie potrafię - nie potrafię przestać o niej myśleć. Chciałabym to wszystko zrozumieć. Chciałabym zrozumieć dlaczego ona?
Wiem, że sama nie odejdę..... lepiej byłoby gdyby to on odszedł i moje piekło by się skończyło. Dziś już obudziłam się z myślą o jego "dziwce", już w moim domu doszło do kłótni, awantury, łez..... tak rozpoczyna się prawie każdy mój dzień - poźniej kilka godzin udawania w pracy i powrót do piekła.
Podobne tematy
Masz prawo być wściekła, jak najbardziej.
Jednak takie zachowanie tym bardziej będzie wypędzało go z domu i wcale nie zdziwiłabym się gdyby z powrotem wrócił do tamtej(albo innej).
Skoro nie chcesz odejść, chcesz dalej tak żyć to po co te szopki?
Pragniesz żeby odszedł sam?
Pewnie już nie długo.
Nikt nie wytrzyma w takim kołowrotku.
Albo się wybacza i próbuje prostować co można, albo trzeba się rozejść.
Jeżeli Twoje przyszłe życie ma skupiać się na tym jednym incydencie, każdego dnia pewniakiem jest roztrząsanie wszystkiego na nowo to dla mnie to jakaś makabra.
Ciebie nie rozumiem w ogóle.
Mąż zdecydowanie zawinił, jednak to Ty dalej strugasz wariata i ciągniesz wszystkie brudy.
Masochistką jesteś?
Idź do jakiegoś psychologa, wycisz się, zastanów.
Tak to właśnie wygląda....... on zburzył moje życie..... ja jego! Myślałam na początku, że można to wszystko odbudować ale to nie ma sensu.... żyję w tym bo jestem albo tchórzem, albo mocno naiwna.....I chyba masz rację wypędzam go z domu.
Tylko jest jedno duże ale.... mamy dziecko. Finansowo sobie poradzimy...... tylko mi szkoda, strasznie żal żeby wychowywał się w rozbitej rodzinie. Został bo myślalam ze damy rade....... jest mały - on jest najważniejszy. Ale jednak to chyba jest za trudne. Jest jeden wielki bałagan w mojej głowie. Próbuje żyć normalnie...... ale "ona" ciągle wraca. Mały jest związany z ojcem - przezyje to rozstanie bardzo. A ja już nie wytrzymuje zaciskam siły i tak z dnia na dzień czwarty miesiąc dusze się z mężem pod jednym dachem. Nienawidze go i kocham. Nie potrafię zapomnieć, przestać myśleć, że był ktoś ważniejszy niż ja i dziecko.
Dziecko jest najważniejsze ale traktujecie go instrumentalnie.
Kompletnie nie patrzycie na to co czuje w tym momencie kiedy patrzy na rodziców jak "plują na siebie".
Kochający ludzie tak się nie zachowują.
Jeżeli zależy wam na tym małym człowieku, to skończcie wojnę, zacznijcie rozmawiać i rozwiązywać problemy.
Im większy galimatias, tym większą krzywdę wyrządzacie dziecku.
Żadnego przykładu, wzorca mu nie dajecie. Wręcz przeciwnie.
Czas chyba zastanowić się co dalej, a nie bezustannie toczyć wojnę o to kto krzywdzi bardziej, kto większy potrafi zadać ból.
Pytasz "czemu ona", a odpowiedź jest prosta - bo tak. Bo się napatoczyła, bo dała, bo zainteresowała. Zastanawiasz się pewnie, czy jakby jej nie było to czy by pozostał wierny? Nie. Bo jak nie ta, to będzie inna, proste.
Nie zasłaniaj się dobrem dziecka i nie tłumacz, ze to ze względu na nie chcesz "Ratować" małżeństwo. To bzdura! Dziecko to jedynie powód by trwać przy facecie, który Cię zdradził.
Patrzysz na swoje zycie przez pryzmat męża - to on jest odpowiedzialny za Twoje szczęście i nieszczęście, to on ma decydować za Ciebie czy zostać czy odejść, wszystko zostawiasz w jego rękach, ponieważ prawdopodobnie jesteś uzależniona i nie umiesz wziąć życia we własne ręce.
Szopki odstawiasz i dramatyzmy, bo chcesz go ukarać, ale wiesz, że to nie działa. Wydaje CI się, ze jak on odejdzie to Twój dramat się skończy- błąd, dopiero się zacznie, ponieważ on odejdzie mówiąc, że z taką histeryczką i wariatką nie da się żyć, bardzo dobrze, że Cię zdradził i bardzo dobrze, że od Ciebie odchodzi. Jak się wtedy poczujesz? Spłynie na Ciebie ulga? Wątpie.
Czas wziąć swoje życie we własne ręce, a nie ciągle patrzeć się na innych i uzależniać swoje stany emocjonalne od innych.
6 2014-04-15 08:29:30 Ostatnio edytowany przez beatka87 (2014-04-15 08:31:30)
Kochana no jakbyś o mnie pisała. Mój były w ciągu pół roku zdradził mnie 6 razy. Próbowałam mu wybaczyć ale koniec końców zrezygnowałam bo nienawiść do niego była silniejsza od serca... Kochałam go bardzo mocno ale tego wybaczyć nie potrafiłam. Zrezygnowałam z tej miłości mimo iż on uważał że bardzo mnie kocha i że już nigdy tego nie zrobi. To było najlepsze co mogłam zrobić.
Aha i to nie ty dotknęłaś dna tylko on -zdradzając Cię
więc czy po zdradzie może być dobrze?
Wszyscy dookoła mają rację - wiem, że robię źle........ to on kręci moim życiem........ po prostu jestem zbyt słaba..... naiwna.... żałosna!
I trudno uwierzyć, że kiedyś tak nie było - byłam zupełnie inna!
Po prostu przewrócił mój świat!
Kochana wiesz co ja jestem zdania że każdy człowiek zasługuje na drugą szansę ale nie raz się na tym przejechałam. Za każdym sytuacja się powtarzała. Dlatego uczę się żyć trochę inaczej. Wiem że gdyby teraz mój mąż poszedł w bok z miejsca się rozwodzę. Wątpię w to że to zrobi ale NIGDY nie zaufam tak na 100 % już po prostu nie potrafię....
więc czy po zdradzie może być dobrze?
Wszyscy dookoła mają rację - wiem, że robię źle........ to on kręci moim życiem........ po prostu jestem zbyt słaba..... naiwna.... żałosna!
I trudno uwierzyć, że kiedyś tak nie było - byłam zupełnie inna!
Po prostu przewrócił mój świat!
Nie oszukuje się, nie byłaś inna, byłaś taka sama tylko WYDAWAŁO Ci się, że jesteś inna. Przewrócenie Twojego świata tylko udowodniło Ci jaka jesteś naprawdę. To nic złego ani dobrego, po prostu tak jest. Teraz przyszedł czas na stanie się tym kim zawsze chciałaś być. Wiem, że trudno i boli, ale nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.
Dokładnie. Będzie dobrze. Musisz po prostu wziąć się w garść. Zrobić coś ze swoim życiem, potrafisz! Zaufaj mi! Jesteś silna i na pewno ci się uda! Zawsze ewentualnie możesz znaleźć tu! Tu są na prawdę wspaniałe osoby które wesprą Ciebie i pomogą
o.o.n.n.a.a. Wszystko zależy czy jeszcze w ogóle kochasz męża po czymś takim, i czy Tobie nie będzie dalej to przeszkadzało w życiu codziennym. Jeśli jest Ci zbyt Ciężko, to prostu się od niego uwolnij, weź rozwód i zacznij życie od nowa.
12 2014-04-15 15:44:12 Ostatnio edytowany przez MamaNalijki (2014-04-15 15:46:24)
Ja uważam, że jeśli ktoś zdradził raz to są spore szanse, że zrobi to ponownie.Po prostu ma takie tendencje.Nie mówie, ze każdy, nie mówie, że zawsze ale CZĘSTO.Mając to na uwadze dana osoba musiałaby naprawdę prawie, ze na rzesach stanąć bym jej ponownie zaufała.Na pewno to nie bylaby kwestia paru miesięcy, przeprosin, kwiatków czy innych gestów.Musiałby swoim zachowaniem ciagle udowadniac, ze zasluguje na zaufanie.Ty natomiast zyjesz w ułudzie, pewnie sadzisz, ze mąż przejdzie cudowną metamorfozę tymczasem ciągle miedzy wami dochodzi do klotni.Jesli sobie nie radzisz z emocjami to odseparuj sie na troche, takie nerwy nie pomogą Ci ratować malzenstwa a dla dziecka często jest lepiej jak rodzice zyją spokojnie choć oddzielnie.Pisze Ci to corka rozwodnikow.Zastanów sie nad tym.
Ja tez uwazam, ze zdrada to kwestia charakteru, słabego charakteru. Po prostu delikwent(ka) nie umie opanować siebie, "zerwać" ze złymi myslami, tylko po prostu ulega temu.
Po przejrzeniu słów innych... ludzi podchodzących do tego tematu z boku, to mam małe szanse by coś jeszcze z tego było......
Tak to właśnie wygląda....... on zburzył moje życie..... ja jego! Myślałam na początku, że można to wszystko odbudować ale to nie ma sensu.... żyję w tym bo jestem albo tchórzem, albo mocno naiwna.....I chyba masz rację wypędzam go z domu.
Tylko jest jedno duże ale.... mamy dziecko. Finansowo sobie poradzimy...... tylko mi szkoda, strasznie żal żeby wychowywał się w rozbitej rodzinie. Został bo myślalam ze damy rade....... jest mały - on jest najważniejszy. Ale jednak to chyba jest za trudne. Jest jeden wielki bałagan w mojej głowie. Próbuje żyć normalnie...... ale "ona" ciągle wraca. Mały jest związany z ojcem - przezyje to rozstanie bardzo. A ja już nie wytrzymuje zaciskam siły i tak z dnia na dzień czwarty miesiąc dusze się z mężem pod jednym dachem. Nienawidze go i kocham. Nie potrafię zapomnieć, przestać myśleć, że był ktoś ważniejszy niż ja i dziecko.
Stało się. Są dwa rozwiązania- odejść lub próbować zapomnieć i żyć normalnie. Trzeciego wyjścia nie ma. Sama widzisz, ze nie dajesz rady- stworzyliście piekło we własnym domu...
Dziecko...czy myślisz, że ono nie czuje tego chłodu emocjonalnego między wami? I zapewne słyszy wyrzuty chcąc nie chcąc. Chyba nie chcesz aby wyrobiło sobie taki model rodziny w jakim jesteście- to może zaważyć na całe jego życie. Dla dobra swojego i dziecka powinnaś podjąć radykalne kroki. Ojciec-jeśli ma z nim dobre stosunki- pozostanie ojcem- to nie ma żadnego związku z waszym małżeństwem. Oczywiście każdy chce mieć pełną rodzinę, stworzyć dziecku poczucie bezpieczeństwa, ale czy mu to właśnie teraz stwarzacie? Gracie przed nim kochającą rodzinkę czy jak to wygląda?
Wiesz moi rodzice często się kłócili, nie przebierali w słowach, spali latami osobno...w miarę jak dorastałam zaczęłam to wszystko składać, rozumieć...i teraz zadaję sobie pytanie dlaczego mama nie odeszła? Wiesz, myślę ze wtedy czułabym się bezpieczna, nie żyłabym w strachu o kolejną awanturę, czy ciche dni, znikanie ojca, jego ucieczkę w alkohol. To zawsze odbija się na dzieciach. Żadne z nas - a jest nas troje- długo nie umiało zawiązać normalnych relacji z partnerami. Bo był strach, że rodzina, że miłość to fikcja... Wiem, bo z rodzeństwem rozmawiałam o tym wielokrotnie.
Reasumując- dla dobra dzieciaka zrób coś z waszym życiem. Jeśli jest szansa- terapia. Jeśli nie- po prostu odejdź....
16 2014-04-16 09:08:53 Ostatnio edytowany przez Lexpar (2014-04-16 09:16:13)
- Lexpar
- Net-Facet
- Nieaktywny
więc czy po zdradzie może być dobrze?
Wszyscy dookoła mają rację - wiem, że robię źle........ to on kręci moim życiem........ po prostu jestem zbyt słaba..... naiwna.... żałosna!
I trudno uwierzyć, że kiedyś tak nie było - byłam zupełnie inna!
Po prostu przewrócił mój świat!
o.o.n.n.a.a. przykre to jest co Ciebie spotkało.
Powiem Ci jako facet ( co nie którzy na tym forum wypowiadali się, że z jajami 
), facet, który kocha to nie zdradzi. Jego kobieta będzie zawsze dla niego najpiękniejszą i najważniejszą.
Ja zdradę określam jako chorobę, złośliwego raka, który drąży organizm po cichu, a jak się go diagnozuje to jest za późno.
Ty teraz zapewne co chwila zadajesz sobie pytanie, dlaczego, w czym ona była lepsza, co on teraz robi i czy nie jest z nim etc.
Szczerze Ci współczuję, ale jeżeli nie chcesz zwariować to musisz uciąć chydrze łeb i wystaw mężowi walizki za drzwi i powiedz, że spotkacie się w sądzie na rozprawie rozwodowej.
Druga możliwość, to nic nie zmieniaj a niech ten "rak" Ciebie wykończy i fizycznie i psychiczne,
czego absolutnie Ci nie życzę.
- Lexpar
- Net-Facet
- Nieaktywny
Wiesz moi rodzice często się kłócili, nie przebierali w słowach, spali latami osobno...w miarę jak dorastałam zaczęłam to wszystko składać, rozumieć...i teraz zadaję sobie pytanie dlaczego mama nie odeszła? Wiesz, myślę ze wtedy czułabym się bezpieczna, nie żyłabym w strachu o kolejną awanturę, czy ciche dni, znikanie ojca, jego ucieczkę w alkohol. To zawsze odbija się na dzieciach. Żadne z nas - a jest nas troje- długo nie umiało zawiązać normalnych relacji z partnerami. Bo był strach, że rodzina, że miłość to fikcja... Wiem, bo z rodzeństwem rozmawiałam o tym wielokrotnie.
Reasumując- dla dobra dzieciaka zrób coś z waszym życiem. Jeśli jest szansa- terapia. Jeśli nie- po prostu odejdź....
Natchniona zawsze uważałem, że w małżeństwie czy partnerstwie winę za rozkład związku ponoszą obie strony.
To, że Twój ojciec znikał i uciekał w alkohol o niczy jeszcze nie świadczy, to że spali osobno nie kładzie winy na Twojego ojca. Może coś było między nimi nie tak o czym Ty nie wiesz.
Abstrakując od tego to uważam, że dzieci są świetnymi psychologami i od razu wyczują, że coś między rodzicami jest nie tak. Ponadto lepiej jak rodzice się rozstaną aby dziecko nie dorastało w chorej rodzinie, gdzie rodzice są przeciw sobie. Trzeba tylko wytłumaczyć dziecku, że rodzice pomimo tego, że nie mieszkają razem to je bardzo kochają, że jest dla nich najważniejsze i, że to nie jest jego wina, iż nie mieszkają razem.
- Gary
- Net-facet
- Nieaktywny
Przeczytaj książkę "Kup kochance męża kwiaty".
Następnie weź się w garść i zorganizuj swoje własne życie niezależnie od męża. Musisz tak na tym facecie wisiec? Uzależniać swoje szczęście od tego czy się pobzyka gdzieś na boku? Bez niego dnie dasz rady byc szczesliwa? Sensem twojego zycia bylo spedzanie z nim czasu? Istota waszej miłości jest jego wiernosc?
W ostatnie Święta Bożego Narodzenia dowiedziałam się o zdradzie męża...... od tego czasu żyję w piekle. Zastanawiacie się dlaczego nie odeszłam ..... bo go kocham.
.
Odwrotnie. Jesli naprawde kochasz swojego meza i chcesz ratowac swoje malzenstwo, odseparuj sie. Wyprowadz sie, wez dzieci, zacznij zyc swoim zyciem. Przeczytaj kasiazke, ktora Gary Ci polecil.
Oraz czekaj na reakcje malzonka. Masz na to sile?
- sluuu
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
o.o.n.n.a.a.- dla dobra Twojego są tylko dwie opcje.
A) naprawdę dać mu szansę zmiany- będzie Cię to wiele kosztowało, ale nie ma miejsca wtedy na wyżywanie się czy karanie partnera.
B) odejść- nie ma żadnych innych wyjść, a jedno lub drugie trzeba wybrać konsekwentnie.
Teo ma rację, uzależniłaś swoje szczęście od innych, nad tym trzeba będzie popracować.
natchniona napisał/a:Wiesz moi rodzice często się kłócili, nie przebierali w słowach, spali latami osobno...w miarę jak dorastałam zaczęłam to wszystko składać, rozumieć...i teraz zadaję sobie pytanie dlaczego mama nie odeszła? Wiesz, myślę ze wtedy czułabym się bezpieczna, nie żyłabym w strachu o kolejną awanturę, czy ciche dni, znikanie ojca, jego ucieczkę w alkohol. To zawsze odbija się na dzieciach. Żadne z nas - a jest nas troje- długo nie umiało zawiązać normalnych relacji z partnerami. Bo był strach, że rodzina, że miłość to fikcja... Wiem, bo z rodzeństwem rozmawiałam o tym wielokrotnie.
Reasumując- dla dobra dzieciaka zrób coś z waszym życiem. Jeśli jest szansa- terapia. Jeśli nie- po prostu odejdź....Natchniona zawsze uważałem, że w małżeństwie czy partnerstwie winę za rozkład związku ponoszą obie strony.
To, że Twój ojciec znikał i uciekał w alkohol o niczy jeszcze nie świadczy, to że spali osobno nie kładzie winy na Twojego ojca. Może coś było między nimi nie tak o czym Ty nie wiesz.
Abstrakując od tego to uważam, że dzieci są świetnymi psychologami i od razu wyczują, że coś między rodzicami jest nie tak. Ponadto lepiej jak rodzice się rozstaną aby dziecko nie dorastało w chorej rodzinie, gdzie rodzice są przeciw sobie. Trzeba tylko wytłumaczyć dziecku, że rodzice pomimo tego, że nie mieszkają razem to je bardzo kochają, że jest dla nich najważniejsze i, że to nie jest jego wina, iż nie mieszkają razem.
Nie mówię, że to wina ojca. To była wina i ojca i matki. Tylko ona wolała się odsuwać i nie walczyła o związek a nie potrafiła odejść- bo dzieci... On zaś nie walczył i staczał się z żalu...A my byliśmy świadkami tego wszystkiego .
Tak, że zgadzam się z Tobą w 100 %.
odejdź od niego sama i ułóż sobie życie na nowo!! macie dzieci?