Patowa sytuacja. Co zrobić?

Witam wszystkich.
     Zwracam się do was, bo chyba tylko to mi zostało. Sytuacja, w której się znalazłem jest... patowa? wyjątkowa? beznadziejna? Można by  ją opisać wieloma przymiotnikami. Ale nie o to w tym chodzi. Chodzi o to, żeby znalazła się chociaż jedna osoba, która będzie potrafiła mi jakoś doradzić, pomóc iść naprzód. Wierzę w was gorąco. Nie będę opisywał całej historii, ponieważ jest bardzo długa i skomplikowana. Jeśli ktoś się zainteresuje chętnie ją opowiem na priv. Z góry przepraszam za estetykę i wygląd tekstu(piszę z telefonu).
     Mam na imię Tomasz, mam 18 lat i chodzę do LO. Związek z moją byłą trwał 1,5 roku. Zakończył się na początku marca br. Pokrótce opowiem jak to się stało. Po pewnej kłótni bardzo poważnej z resztą, ona uznała że to już koniec. To była środa. Poszedłem do niej w piątek i po długiej i wyczerpującej rozmowie, mając w głowie tylko jedną myśl - żeby jej nie stracić - powiedziałem że zrobię dla niej wszystko, że bez niej jestem nikim, że się zmienię i dostosuję (wiem żałosne).  I tak dała mi drugą szansę. Od jej przyjaciółki dowiedziałem się, że poznała kogoś w internecie, jest nim strasznie zafascynowana i cały czas o nim gada. Postanowiłem, że dowiem się więcej. Cały czas w głowie miałem tylko jego, wiedziałem że miał na nią jakiś wpływ( bardzo łatwo sobie odpuściła nas, a wcześniej zrobiłaby wszystko żeby to naprawić). Uzyskałem hasło do jej maili i kont do gry(wbudowany czat, łatwość komunikacji). Tak... można powiedzieć, że ją szpiegowałem bo nie wyobrażałem sobie, że mogę ją stracić... nie wiedziałem kim może być taka zafascynowana. Okazało się, że koleś jest z ... Tajlandii i ma 25 lat. Rzeczy, które pisali, to jak pisali kiedy jeszcze byliśmy w związku... nie spałem przez to i nie jadłem przez trzy dni. Miałem taki kamień na sercu, czułem po prostu ból. Pokazałem jej to, a ona beznadziejnie się broniła lecz w końcu przyznała, że popełniła błąd ale chce z nim utrzymać jakikolwiek kontakt. On jest takim prawdziwym artystą on uświadomił jej że może robić to co kocha i nie martwić się niczym(ona też chce być artystką). Zgodziłem się pod warunkiem, że rzeczywiście ona będzie pokazywać mu tylko swoje rysunki, że od czasu do czasu pogadają i tyle. Gadali od momentu jak przyjechała ze szkoły do 23. Robili to nawet w szkole. Najgorsze jest to, że kłamała. Mówiła, że się uczy, że trochę jej przeszkadzam jak do niej piszę. Więc poszedłem do niej i wygarnąłem jej wszystko. Zmusiłem ją żeby mu napisała, że ze sobą kończą, jednak zdecydowałem, że wyjdę bez słowa. Chciałem sprawdzić czy rzeczywiście jej zależy, czy jest ze mną z litości lub z przyzwyczajenia. To był wtorek wieczór. Od poniedziałku nie chodziłem do szkoły bo się fatalnie czułem(przez nią). W środę zapytała się czy może wpaść pogadać. Zgodziłem się. Powiedziała, że z nim zerwała. O wszystkim powiedziała także swojej matce. Przyznała mi rację, że internet ją zmienił. Powiedziała, że chce ze mną być i czy ja tego chce. Zgodziłem się. W kolejnych dniach wiedziałem, źe coś jest nie tak. Była smutna, gdy mówiłem jej komplementy napływały jej łzy do oczu(okazało się że tęskni za jego komplementami), gdy mówiłem kocham Cię ona odpowiadała niedbala, nie tak jak wcześniej. Słuchała dołującej muzyki. Powiedziała, że taką po prostu polubiła, a tak na prawdę dołowała się. Skąd znam prawdę? Ma "internetowego przyjaciela", gimnazjalistę, który ją kocha i jej bardzo "obiektywnie" doradza. Tylko jemu pisała co tak na prawde czuje. Ja widziałem tylko iluzję jaką tworzyła. Znając rozmowy z jej przyjacielem, wiedziałem co tak na prawdę myśli.(tak to już wtedy była bardziej obsesja niż miłość) Postanowiłem z nią pogadać, spytałem czemu jest taka przygnębiona. I powiedziała mi, że jej rysunki wreszcie nabrały sensu dzięki jego wierszom(po kilku godzinach znajomości wysłał jej wiersz i powiedział, że ją kocha), że to jest jej potrzebne. Zgodziłem się. Nie będę opisywał już dalej... zamiast pisać o sztuce znów gadali ze sobą całe dnie. Czułem, że z każdym dniem się oddala. W końcu zamiast mówić ze mnie kocha, mówiła że "trochę kocha", że chyba kocha, ale jako przyjaciela. Później powiedziała, że sama nie wie co czuje, że musi się udać do psychologa, ale cały czas o nas walczy. Aż w piątek przed dniem kobiet ( planowaliśmy kolację u mnie) powiedziała swojemu przyjacielowi, że ona się czuje przeze mnie osaczona. Bo jestem wszędzie. W szkole, po szkole do niej pisze, chce jej pomagać w lekcjach( radzi sobie słabo)... że ona tak nie może. Powiedziała też, że nie chce żebym dotykał ją w talii jak wcześniej, że nie chce przyjść na tą kolację bo pewnie wylądujemu w łóżku a ona czuje ogromny kamień na sercu gdy o tym pomyśli ( to wszystko do swojego "przyjaciela"). I zadzwoniłem do niej. Wyszliśmy na spacer, zerwaliśmy już definitywnie. Powiedziała mi już wprost, że mnie nie kocha, ale nie chce żebym traktował ją jak ostatniego wroga.
     Internet zrobił jej wodę z mózgu. Zakochała się w kolesiu, który mowił jej to co chce usłyszeć i to przez internet. Który kupił ją komplementami i ciągłym przyznawaniem jej racji, ciągłymi czułymi słówkami. Tylko ja traktowałem ją obiektywnie. Tylko ja próbowałem zadbać o jej przyszłość, motywowałem ją. Uświadamiałem jej jaki tak na prawdę jest świat(żyła w sferze marzeń, jest kompletnym dzieckiem). A ona przez to się odkochiwała. Stworzyła sobie w głowie ideał, czyli jego. Ona serio myślała, że istnieją tacy ludzie jak on. Prawdziwi artyści, i to jeszcze mówiący cały czas komplementy i czułe słówka. Z wielką wyobraźnią i identycznymi zainteresowaniami jak ona. Ja nic takiego nie miałem. Tylko nie wiem jak ktoś może być tak płytki, żeby nie docenić prawdziwej troski i miłości i przedkładać wirtualność nad rzeczywistością. Ona była w miarę mądra. Najgorsze jest to że jej matka wie o wszystkim i nic nie zrobiła. Zna słabą sytuację ze szkołą i wie ile godzin siedzi przed komputerem, co na nim robi(powiedziała wszystko co z nim "robiła").
    Z tym wszystkim radzę sobie fatalnie. Mieszkamy 400 metrów od siebie, chodzimy do tej samej klasy. Na kilku lekcjach siedzimy razem w ławce i nie mogę tego zmienić. Muszę na nią patrzeć. Przez to co robiła straciła najlepszą przyjaciółkę, dla niej prawdziwi przyjaciele istnieją w internecie. Straciła najbliższych kolegów, opowiedziałem im całą sytuację nie nastawiałem ich źle w stosunku do niej. Mówiłem całą prawdę i odwrócili się od niej. I wiecie co... nie wygląda jakby się przejęła. Po prostu zimna suka, a wcześniej taka nie była. Najgorsze jest to, że dawała mi nadzieję, że mamy szansę na na prawdę trwały związek. Że ona nie wie jak sobie beze mnie poradzi w życiu, a potem mówi, że do niczego jestem jej nie potrzebny. Że ona by chciała utrzymywać tylko takie stosunki jak ze znajomymi ze szkoły. Zadzwoniłem do niej po pijanemu, później pisaliśmy o tym co było, o naszym związku. zmądrzałem i postanowiłem rozstać się jak trzeba. Chciałem żebyśmy wybaczyli sobie wszystko, życzyli sobie jak najlepiej i po prostu o sobie zapomnieli. Tak zrobiliśmy. Dużo się nauczyłem dzięki temu. Tylko mam problem. Myśli o tym co było pojawiają się ciągle w ciągu dnia. Teksty które z nim pisała, co o mnie pisała, jak się zachowywała. To że traktowała go tak jak ja nawet nie marzyłem żeby mnie traktowano. Cały czas czuję się tak... dziwnie. Gdy ją widzę czuje ucisk w klatce. Wydaje mi się, że już nigdy nikogo takiego nie spotkam. Jak byliśmy w związku to sporo rzeczy mi w niej przeszkadzało, a teraz marzę o takiej. I wiem że to bardzo złe co robię idealizując ją ale absolutnie nie potrafie się tego wyzbyć. Nie zapomnę o niej bo cały czas ją widuję. Slyszę jej głos. Próbuję zając się sobą, odświerzyłem stare znajomości ale w mojej głowie stale jest ona. Nie wiem jak sobie mam radzić. Cały czas mam ochotę na nią zerknąć. Czuje zazdrość gdy gada z kimś innym. Z jednej  strony nie chcę mieć z nią nic wspólnego, z drugiej czuję ogromną pustkę emocjonalną i wiem, że tylko ona może ją zapełnić. Angażowałem się zdecydowanie bardziej niż ona, na prawdę bardzo ją kochałem. Chciałbym kogoś tak pokochać, ale póki w głowie mam tylko ją i wspomnienia nie ruszę do przodu. W szkole radzę sobie bardzo dobrze, nauka idzie mi bez wysiłku, wiem co chcę robić w przyszłości, dążę do tego. W towarzystwie mnie lubią, mam raczej cechy pożądane w towarzystwie a cały czas wydaje mi się, że nie spotkam nikogo wartego mnie. Jestem w takim dołku... pomóżcie....