hej! postanowilam napisac, chociaz sama nie wiem po co... poprostu musze sie wyzalic. za 6 miesiecy biore slub, wszystko jest niby ok ale... czuje sie ciagle gorsza w tym zwiazku. mieszkamy za granica, ja ciagle szukam pracy, ucze sie jezyka bo nie znam dobrze, te decyzje o wyjezdzie podjelam bo chcialam byc blizej narzeczonego... doluje mnie to ze jestem juz typowa kura domowa, moje codzienne obowiazki to sprzatanie i gotowanie...moj facet ciagle narzeka... na wszystko co zwiazane ze mna... potrafi sie przyczepic o byle g..no za przeproszeniem, ze za malo posprzatane (sprzatam dokladnie 2 razy w tygodniu), o to, ze kolezanka do mnie czasem przyjdzie i pijemy wino (on nienawidzi alkoholu i nawet jak ktos czasem cos wypije jest dla niego alkoholikiem), o to ze sie glosno smieje, o to, ze spie w Weekend do 8, budzi mnie i sie tlucze a on oczywiscie moze spac nawet do 14 jak ma wolny dzien... mam Taki natlok mysli, ze nie wiem na czym sie konkretnie skupic...
mam dosc tego czepiania, nie raz probowal mnie zmienic, moj sposob bycia, ja sie zmieniac nie bede bo gdy poznalismy sie, wszystko gralo, a od jakiegos roku jest masakra ze wszystkim... nie mamy zadnego zycia towarzyskiego, jedynie co robimy jak ma wolne to lezymy w lozku ogladamy Tv (hmmm on lezy, ja od rana zapierdzielam w kuchni by byl obiadek, potem zmywam rzecz jasna, on po sobie nie zmyje)... wedlug niego powinnam w kuchni wszystko ugotowac, powinno byc wysprzatane co dzien blysk (co niedziele w domu mam Taki syf bo on pokazuje swoja obecnosc a po sobie nie sprzata). i krzyczy na mnie... ja sie pytam dlaczego tak jest? staram sie, rzucilam poprzednie zycie dla niego, przerwalam marzenia o studiach w Polsce, co rano wstaje robie mu kawe, budze go do pracy, ciesze sie z jego sukcesow, wspieram, ale to za malo...
czuje sie jak stara babcia... na impreze nie pojdziemy bo on nienawidzi, wypic cos na Weekend kiepsko, bo Alkohol jest be, tylko tv i narzekanie... kochani, ze mna jest cos nie tak? co dzien prawie placze i mysle dlaczego za staranie sie mam jazdy o wszystko. rozmawialismy nieraz o tym, on Taki jest i tyle: to uslyszalam. w Polsce bylam silna kobieta, rozrywkowa, usmiechnieta, chodzilam z wysoko podniesiona glowa, teraz jest na odwrot, tak stracilam poczucie wlasnej wartosci 
czytalam miliony watkow na Forum, o okropnych facetach, u mnie nigdy nie bylo wyzwisk, szarpan, bicia, on mnie naprawde wspiera, kocha (bo mowi to co dziennie), chodzi mi o to czepialstwo... wedlug niego idealna kobieta to: szczupla, figura modelki, madra, najlepiej siedzaca w domu i rodzaca dzieci, zadbana, perfekcyjna pani domu plus Magda gessler w jednym, zawsze majaca ochote na sex i przytakujaca mezowi... jestem zadbana, umiem w miare gotowac, nie mam problemow z seksem ale jest zle...
wiecie co? on sie zmienil tak od kiedy zaczal zdobywac wieksze sukcesy w pracy. nie wiem, czuje sie Bogiem w kazdej dziedzinie zycia?
przepraszam ze sie tak rozpisalam ale nie mam sie komu wygadac... kocham go, wszyscy zazdroszcza mi takiego zwiazku, czesto rozmawiamy i szanujemy sie ale ja... ostatnio czuje sie gorsza, nic nie warta, nawet przylapalam sie na tym, ze jak cos mi nie wyjdzie sama do siebie mowie :ty idiotko... chore...Prawda?
Podobne tematy
Moim zdaniem teraz po czasie wyszło jakim facetem jest Twój partner.Widać,że dominuje w związku,a Ty jesteś jego podwładną,która nie ma swojego zdania.Chodzisz jak w zegarku i starasz się być idealną wersją kobiety swojego mężczyzny.Tylko teraz pojawia się pytanie czego Ty chcesz?Chcesz budzić się obok mężczyzny,który nawet nie powie Ci "dziękuję kochanie,że zrobiłaś mi kawę" albo "dziękuję,że tak się starasz". Przecież Ty nawet nie możesz być sobą,bo on podcina Ci skrzydła.Czujesz się gorsza,a wcale taka nie jesteś! To on Ci to wmawia poprzez swoje czyny.Wiem miłość,miłością,ale ja jestem egoistką i kocham otaczające mnie szczęście,bo kiedy jestem szczęśliwa to i jestem pogodna,czuła,miła itd.Zastanów się czy to jest ten,bo skoro jesteście przed ślubem,a tutaj wychodzą takie rzeczy to zastanów się co będzie jak już jesteście "po".