Rozstanie Z Powodu Wiary

Wiesz, nie miałam tak do czynienia do końca ze Świadkami Jehowy, tylko z tymi, co chodzą po domach. Tak że wiadomo też ciężko powiedzieć. Dlatego ja nie wiem dokładnie jakie są ich zasady wiary, ale znalazłam coś takiego:

"Świadkowie dla swoich celów wyznaniowych stworzyli pewne normy zachowań których przestrzegają, oraz szereg czynności które są " zabraniane" albo "potępiane" przez organizację. Opierając się na badaniach dr Jerry R. Bergmana, wiarygodnego eksperta w dziedzinie zdrowia psychicznego świadków Jehowy w USA, możemy stwierdzić iż przestrzeganie rygoru i surowych zasad organizacji prowadzi w efekcie do zaburzeń i chorób psychicznych. Dr Bergman wymienia kilkadziesiąt tych ważniejszych, które określa jako "niewidoczny Talmud", i które uważa za główną przyczynę zaburzeń psychicznych wśród wyznawców tego ruchu religijnego. Kiedy rodzice są lojalnymi członkami organizacji, kodeks określonych zachowań jest wpajany dzieciom od najmłodszych lat. Oto lista zakazów i nakazów których wszyscy muszą przestrzegać, oraz czynności których świadkom Jehowy wykonywać nie wolno.

- noszenie lub posiadanie symboli - nie tylko religijnych = ( fałszywe bóstwa),

- jakikolwiek związek lub branie udziału w uroczystościach religijnych innych wyznań i czynnościach z tym związanych np. pogrzebach = ( bałwochwalstwo),

- obchodzenie urodzin = ( bałwochwalstwo),

- toasty w czasie wesel i innych uroczystości = ( fałszywe bóstwa),

- udział w wyborach = ( mieszanie się w sprawy świata),

- praca w sektorze zbrojeń = (popieranie wojen),

- obchodzenie jakichkolwiek świąt (= bałwochwalstwo),

- transfuzja krwi i oddawanie krwi = ( świętość krwi),

-spożywanie pokarmów zawierających krew np. kaszanka =(sprzeczność z Biblią )

- czytanie książek i publikacji innych wyznań religijnych = ( zaśmiecanie umysłu),

- przeszczep organów (w międzyczasie zmieniane) = ( grzech, niezgodne z Biblią),

- działalność w stowarzyszeniach młodzieżowych = (strata czasu),

- jakikolwiek udział w polityce; ubieganie się o stanowiska polityczne nawet na szczeblu gminy = ( pozostawanie nieskażonym przez świat),

- oglądanie filmów = ( grzeszny wpływ; stracony czas, który można poświęcić na głoszenie),

- pełnienie funkcji gospodarza klasy = ( pozostawanie skażonym przez świat),

- przynależność do harcerstwa = ( pozostawanie neutralnym),

-noszenie odzieży żałobnej = ( zwyczaj pogański),

- próby usprawiedliwiania się = (brak pokory),

- branie udziału w działalności związkowej = ( pozostawanie neutralnym),

- wielbienie lub naśladowanie gwiazdorów filmowych lub muzycznych = ( bałwochwalstwo),

- interesowanie się znanymi osobistościami i ich filozofią = (cześć oddawana ludziom, niebiblijne wartości),

- organizowanie spotkań młodzieżowych = ( pokusa seksualna),

- czerpanie przyjemności z pokazywania się publicznie - modelka = ( szukanie własnej chwały),

- datki na Czerwony Krzyż lub podobne organizacje charytatywne = ( popieranie organizacji religijnych),

- uczestniczenie w świętach zakładowych = ( światowe towarzystwo),

- modlenie się - wyłącznie w towarzystwie ochrzczonych, nienagannych Świadków Jehowy (tylko Świadkowie są prawdziwymi chrześcijanami),

- okazywanie zbyt wielkiej namiętności podczas stosunków płciowych z partnerem małżeńskim = ( niemoralność),

- taniec z kimś innym niż partner małżeński = ( pokusa seksualna),

- udział w zajęciach pozaszkolnych = ( wolny czas wykorzystywać na głoszenie),

- czytanie starej literatury Towarzystwa [Strażnica] = ( strata czasu),

- udział w sądzie jako przysięgły = (neutralność),

- udział w służbie wojskowej i formacjach cywilnych = ( ćwiczenie się do wojny),

- ćwiczenie technik samoobrony = ( pochodzenie militarne),

- opuszczanie wspólnych zebrań i działalności głoszenia = (nieposłuszeństwo względem Boga),

- używanie sformułowań takich jak: O Boże!, O Panie!, itp. = (zwracanie się do fałszywych bóstw),

- wizyta u psychiatry lub psychologa = ( może wprowadzić w błąd?),

- studia wyższe; niektóre kierunki kategoryczne zabronione = (światowe
towarzystwo, strata czasu),

- udział w reformach socjalnych i grupach samopomocy = ( strata czasu),

- wątpliwości skierowane przeciw Organizacji = ( wymierzone przeciw Bogu),

- gra w szachy, warcaby, karty itp. = ( charakter militarny),

- wypracowywanie nadgodzin = ( czas potrzebny na głoszenie),

- przyjaźnienie się z osobami spoza Organizacji = (światowe towarzystwo),

- noszenie przez kobiety spodni podczas zebrań = ( nieodpowiednie ubranie, upodobnianie się do mężczyzn)"

źródło: katolikos.republika   Takie coś znalazłam

Czy u niej jest tak jak w tych punktach czy nie aż tak?

Wiesz, skoro się kochacie, to ja bym nie stawiała sprawy tak, że rozstanie. Starałabym się porozmawiać, bo może da się coś ustalić wspólnie. No, ale rozumiem, łatwa sprawa to nie jest, bo jak widzę Świadkowie Jehowy mają wiele zakazów i życie z nimi może być trudne. Chociaż na pewno wiele zależy od konkretnego człowieka.

Podpisuję się pod tym co napisał Doom obiema rękami i nogami. Kochacie się! To jest najważniejsze! Miałam kiedyś podobną sytuację do Twojej. Matka mojego byłego zagorzała katoliczka ja raczej do takowych nie należę. Wyobraź sobie że kazała mi i swojemu synkowi chodzić do kościoła a jak nie to nie możemy się więcej spotykać. W końcu mój chłopak się wkurzył i powiedział dość! Kurde dlaczego Wiara ma ingerować zanadto w nasze życie.... a co gorsza inni ludzie. Co prawda rozstaliśmy się ale z innych powodów. Jeśli chcecie żyć razem kochacie się, szanujecie wzajemnie to róbcie to nadal! Nie patrz się na wiarę, na ludzi tylko i wyłącznie na Was i waszą miłość. Ludzie z innych wiar mogą być razem szczęśliwi. Przykładem jest mój Wujek i ciotka. Były jakieś awantury o chrzest, komunię mojej kuzynki ale są razem, wspierają się i decydują wspólnie do kompromisów. Da się.. Pozdrawiam i z całego serca życzę Wam żeby się Wam udało! Miłość prawdziwa jest cenniejsza niż złoto i serio chcesz zaprzepaścić to z powodu wiary?

Sonia2012 ale jakich tragedii? Wiesz ile jest takich par? Ludzie to nie ptak i rybka. Zawsze da się zmienić wyznanie. Np. Nie trzeba chrzcić dziecka. Dziecko samo może później zadecydować jakiej chce być wiary. Skoro możemy decydować o swoim życiu to dlaczego wiara ma decydować za nas?

Beatko, wydaje sie ze nie znasz sily oddzialywania wspolnoty / zboru swiadkow J na poszczegolne jednostki. O bardzo trudnej drodze wyjscia/ odejscia od swiadkow...w przypadku gdy dana osoba chce odejsc. Specjalisci od sekt dokladnie opisuja ten proces.

Dziewczyny ale dlaczego uważacie ze oni maja zmieniać wiarę ?
Nie wiemy czy oni są praktykującymi w swojej wierze czy są porostu w tej wierze tylko chowani przez rodziców i dziadków .
Określenie ich wiary może być tylko na papierze - bo tak zdecydowali kiedyś ich rodzice.

Skołatany... jesteś mężczyzną? czy małym nieporadnym chłopcem???

Ludzie, skoro między Wami jest taka miłość to czy nie możecie szanować siebie i swojego wyznania? Ty bądź po prostu katolikiem jak do tej pory a ona niech sobie będzie świadkiem. (Nie jehową..-bo to jest imię boga).
Moja babcia jest Śj ponad 20 lat, dziadek katolikiem są cudownym małżeństwem, nikt na siłę nikogo nie zmusza do pójścia" na swoją stronę". Przecież to jak będzie wyglądało wasze życie jest w waszych rękach. I zapewniam że wszystko jest do dogadania. To zupełnie normalne że boisz się zmian i przyszłości ale nienormalne i żałosne jest to że jesteś tchórzem i zamiast szczerze powiedzieć dziewczynie czego się boisz to Ty jej ciśniesz kity i ranisz ją do bólu bo niby nagle przestałeś ją kochać! Tchórz i tyle, bo możesz  z nią zerwać skoro tak boisz się innego wyznania swojej dziewczyny ale powiedz jej chociaż prawdziwy powód zerwania! A potem pluj sobie w brodę,że straciłeś swoją miłość bo mamusia by nie zniosła.. tylko że z mamusią całego życia nie będziesz dzielił. Ludzie się dobierają i z muzułmanami bo się kochają i wspólnie ustalają zasady ich życia, szanują swoje religie bo się kochają i dla takich ludzi inne wyznanie nie stanowi problemu.Tylko trzeba szczerości i otwartości w rozmowie o religii a nie chowania głowy w piasek.

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi. Ktoś pytał żebym zapytał mamę o to czy chodzi o moje dobro czy tylko o co ludzie powiedzą. Mama powiedziała że to co zrobię to już jest moja decyzja bo ona z moją dziewczyną po ślubie nie będzie żyła. Powiedziała też że nie życzy sobie jej później pod swoim dachem. a gdybyśmy się nawet pobrali to nie miałbym się za bardzo gdzie podziać bo u niej w domu i tak jest już ciasno. Oczywiście gdybym miał pieniądze na kupno bądź postawienie własnego domu to bym nawet się tym przez sekundę nie przejmował. Wracając do naszej wiary to ja chodzę do kościoła nie w każdą niedziele bo co drugą mam pracującą ale jak ma wolną to staram się być na mszy i to nie dlatego żeby mamie przykrości nie robić tylko dlatego że tego potrzebuje. Co do mojej dziewczyny to też regularnie uczęszcza na te ich spotkania. Ale tu jestem pewny że jak by nie było nacisku ze strony matki to by nie zawsze tam chodziła. Dziewczyna ma trochę słabą psychikę, po prostu boi się tego co ludzie ze zboru powiedzą. Były takie sytuacje że jacyś tam ważniejsi członkowie zboru brali ją na rozmowę i maglowali. Rozmowa dotyczyła tego jak ona sobie wyobraża związek z katolikiem. Ogólnie w całej rozmowie był kładziony delikatny nacisk na to że lepiej było by jak byśmy się rozstali, bo wiara światków jehowyh musi stale się rozwijać. Oni sobie chyba tam myślą że jak się ożeni z katolikiem to istnieje duże prawdopodobieństwo że przejdzie na obca wiarę ( no w sumie maja ich obawy są słuszne ) W pierwszym poście pisałem że te ich metody ingerencji w życie prywatne drażnią mnie dogłębnie. To by była taka sama sytuacja i u mnie jak by ksiądz wezwał mnie na  plebanie i zaczął mi gadać co ja mam robić i z kim się spotykać. Dla mnie te metody co oni stosują są delikatnie mówiąc chore, ale cóż ona może zrobić jak jest w tym wychowywana od 5 roku życia. W takim wieku była ja matka przeszła na wiarę świadków jehowyh. Wydaje mi się że ona ie jest aż taką zagorzałym światkiem jehowym bo jak zwyczajnie była bardzo zmęczona po pracy to nie zawsze szła na te ich spotkanie co odbywa się w tygodniu mimo że była mała kłótnia z matką o to dlaczego nie idzie. Rozmawiałem z nią wiele razy na temat tego co było by po ślubie. Mówiła  mi że jak się ludzie kochają to zawsze można dojść do porozumienia. W dużej części zgadzam się z tym ale z tym porozumieniem to nie zawsze do końca wychodzi tak że jest 50/50, ktoś musi raczej ustąpić dola dobra ogólnego.  Wiem że miłość może przetrwać na prawdę wiele przeciwieństw losu ale boje się że mogę tego wszystkiego nie udźwignąć.  Znowu nabazgrałem dużo ale jak by się komuś chciało poświecić kilka minut na przeczytanie i odpisanie to byłbym bardzo wdzięczny.

Autorze watku, uwazam , ze duza dojrzalosc przemiawia przez Ciebie.
Widzisz, potrafisz dostrzec przyszlosc. Obserwujesz, wyciagasz wnioski.Brawo.

Jedno jest pewne Wasz zwiazek, przyszlosciowo malzenstwo bedzie generowalo olbrzymie problemy. Z ktorymi na codzien bedziecie sie musieli zmierzyc.
Widzisz jaki wplyw ma zbor na dziewczyne, jak mocno inwigiluje tu i teraz w Wasze zycie, myslisz ze po slubie ustapia?
Przecietna para po slubie ma dylemat w zwiazku ze swietami np. czy najpier zaklada sie lamki na choinke czy bombki.Bo w jedej rodzinie bylo tak a w drugiej siak. Banalne. Ty bedziesz mial dylemat czy w twoim domu w ogole beda swieta obchodzone? Ty bedziesz mial wybor isc do mamy na swieta czy zostac w domu z zona i ogladac tv? Mocno ciezki wybor. Nie wiesz nawet czy choinke bedziesz mial w swoim domu? Bo zony wiara bedzie mowila nie.
Ja tylko dotykam, delikatnie dotykam problemow z ktorymi przyjdzie Wam sie zmierzyc.
I dalej, pozostajac w kregu przykladu swiat Bozego Narodzenia - Prezenty dla dzieci od Sw Mikolaja- tez nie beda mialy racji bytu w Twoim domu jesli zona bedzie trwala przy swojej wierze. Jestes na to gotowy?

Piszesz, ze mam nie chce jej pod swoim dachem, tzn nie chce jej widziec w ogole czy  nie chce zebyscie u niej zamieszkali?

Widzę  możliwość wynajęcia mieszkania i nawet się nad tym swojego czasu mocno zastanawiałem.
Matka po prostu nie może myśleć że mogła by spać pod jednym dachem ze świadkiem jehowym. Pisał tam ktoś że jestem tchórzem być może ma racje. Ale właśnie nakłamałem z tym że jej nie kocham tylko dlatego żeby uniknąć w przyszłości dużych problemów. Teraz to sobie myślę że lepiej było by gdyby nasze życiowe drogi ogóle się nie zeszły. Ale jak sobie przypominam wszystkie wspaniałe chwile które spędziliśmy razem to aż nie mogę tego pojąc że wszystko już prawie skończyłem na 100 %. Nawet teraz jak to pisze to mi się ryczeć chce.  Sprawa z tymi świętami to przedstawiała  się tak że jak były święta bożego narodzenia to ja kupowałem jej prezenty i cieszyła się jak małe dziecko. Jej matka widziała jak przynoszę prezenty do domu. Ona na różne święta oczywiście też mi robiła prezenty. Tak samo jak na walentynki się obdarowaliśmy jakimiś tam drobiazgami. Na urodziny do kolegów chodziliśmy i wspólnie dawaliśmy prezent. Oczywiście jej matka nie wiedziała o wszystkich urodzinach i wszystkich prezentach bo by zaraz zaczęła jej wywodzenie na temat wiary. Nawet na wigilie powiedziała żeby do mnie mogła przyjść gdybym tylko ja tylko zaprosił. Nie wiem co mam zrobić teraz z tym wszystkim. Czy zakończyć to definitywnie. Najbardziej czego się boje to tego że na mojej drodze może już nie stanąć już taka wspaniała osoba. Chce się dzisiaj ze mną spotkać i porozmawiać.

Kochasz, widać, że bardzo. Nie wiesz, co masz zrobić?  Bądź mężczyzną. Przeproś za to straszne kłamstwo i powiedz, że ją kochasz. Tak po prostu. Jak chcesz, to płacz. W takiej sytuacji mężczyzna może.

Co do twojej matki, to podtrzymuję to, co napisałem wcześniej. Nie może się z tym pogodzić? Trudno. To jej problem. Niech się z tym męczy. Sama. Nie pozwól jej decydować o własnym szczęściu. Szukaj mieszkania, bo z mamusią długo nie pociągniesz. Po nicku wnioskuję, że masz 24 lata. To już czas, by pokazać, że możesz decydować o sobie sam. Odważ się być wolnym. Odważ się wziąć odpowiedzialność za siebie i za osobę, którą kochasz.

Poly znów ma rację.

Jestes bardzo dojrzałym facetem i bardzo dobrze zrobiłeś zrywając ten związek. Ja przed laty nie byłam taka mądra i tez jak przedmowcy myślałam ze miłość moze pokonać wszystkie problemy. Wystarczy sie dogadać co do ślubu, chrztow itp. Niestety. Nie w przypadku Św. Jehowy. Tez mnie wszyscy przestrzegali ale ja czułam ze miłość jest najważniejsza. Oczywiscie slub był tylko cywilny. Z tego wzgledu nigdy juz nie mogłam byc w pełni Katoliczka bo wg Kościoła złamałam przykazanie. To po pierwsze. Po drugie jego rodzina mnie nigdy nie zaakceptowała poniewaz byłam ta Zła ktora go odciagała od Boga. Po trzecie dzieci ochrzciłam, posłałam do komuni i bierzmowania (takie były nasze ustalenia  przed ślubem) ale zawsze byłam bardzo osamotniona w tym co robie począwszy od zwykłych prozaicznych przygotowan po te bardziej duchowe co niestety w związku małżeńskim okazuje sie bardzo ważne. To wszystko działo sie bardzo powoli ale kazde święta uroczystości stawały sie przyczyna coraz większego oddalania sie od siebie. A normalnie powinien byc to czas ktory łączy ludzi. Świadkowie Jehowy nie uznają żadnych urodzin imienin Mikołaja itp. Tak wiec wszystkie te uroczystości sama organizowałam dla moich dzieci.. Rodzice meza czyli dziadkowie moich dzieci nigdy nie uczestniczyli w tych uroczystościach. Mogłabym napisac litanie roznych sytuacji ktore w praktyce sa nie do przebrniecia w sytuacji kiedy kazde z Was miałoby zostac przy swojej religii. Rodzice dziewczyny nigdy Cie w pełni nie zaakceptują i ciagle beda ja nastawiac przeciw Tobie. Oczywiscie moje małżeństwo nie przetrwało. Znam jeszcze jeden przykład z mojego otoczenia gdzie wszystko wyglądało podobnie. Również zakończyło sie rozwodem. Aha. I jeszcze jedno. Nie słuchaj opowieści z cyklu  moja znajoma jest w takim zwiazku i wszystko.. Jest okej , ten kto nie przeł tego na własnej skórze nigdy nie bedzie wiedział jak jest na prawdę. To co działo sie w naszym małżeństwie wiedzieliśmy tylko my. Nigdy nie obnosilismy sie z tym na zewnątrz. Wrecz uchodxilismy za udane małżeństwo. Jako ze jestem osobą dosc tolerancyjna nie wpływałam na mojego meza odnośnie jego wyjść na zebrania kongresy.. Ale moja dusza wyła kiedy po raz kolejny zostawiał mnie w weekend sama z dziećmi podczas gdy on wyjeżdżał z rodzicami na kilkudniowe spotkania religijne. Dla nas nie miał czasu... Nigdy w zyciu po raz drugi nie weszłabym w związek ze Św. Jehowy...

Doom , teraz to ja jestem madra, mam takie same poglądy jak Ty. I wreszcie czuje sie na prawde wolną. Jedyna korzysc jaka wypłyneła z tego wszystkiego to to ze w takim samym duchu udało mi sie wychować moje dzieci, nie sa uwarunkowane żadna religia. Opisana przeze mnie historia zaczęła sie 20 lat temu. Ale autor wątku i jego dziewczyna znajdują sie w punkcie wyjścia i maja takie same dylematy. Jak bedzie ze ślubem jak z dziećmi. Obydwoje sa praktykujacy a rodzice juz sa przeciwni. Napisałam to ku ich przestrodze. Z takim podejściem jakie maja teraz beda przechodzić przez to samo zanim dotrze do nich jakie zadanie ma kazda religia na świecie... Pozdrawiam.

Zgadzam się. Faktycznie po przeczytaniu tego co teraz napisałeś to nieciekawie. Oczywiście ja uważam, że i tak warto porozmawiać, ale jeśli ona ma być nadal taka podatna na wpływy, to kiepsko... To może generować samo w sobie wiele konfliktów. No i generalnie lepiej chyba jak ktoś wierzy, bo wierzy, a nie dlatego, bo mama czy ktoś namawia....

Netik4, to Świadkowie Jehowy nawet urodzin, imienin itp nie uznają? Uuu to faktycznie nieźle. Te punkty co podałam wcześniej to były z jakiejś strony, ale jak piszecie to jest w tym dużo prawdy. Ja z doświadczenia nie piszę, bo nikogo tak bliżej ze Świadków Jehowy nie znałam. Ja tam nie mówiłabym, że każda religia jest zła, katolik nie raz dogada się z ateistą i czasem uda im się związek, widać w sytuacji Świadków Jehowy i innego wyznania czy nawet chociażby ateisty jest dużo trudniej. Ich związek byłby dobry chyba tylko na linii: Świadek Jehowy- Świadek Jehowy.... To w co wierzę to faktycznie dla nas po prostu zabobony, mają widać zupełnie inne poglądy, przez co naprawdę związek z taką osobą jest bardzo ciężki... No więc chyba faktycznie w wielu takich przypadkach lepiej odpuścić, zwłaszcza, jeśli ktoś jest zagorzałym ŚJ...

No albo z tymi transfuzjami krwi... Ja bym się zwyczajnie bała, że jak dziecko zachoruje, będzie potrzebna transfuzja, to mąż będzie oponował. Oczywiście nie słuchałabym się, i tak bym poszła do szpitala, żeby zrobili dziecku transfuzję, ale samo to, że mąż uważałby transfuzję za samo zło i tym sposobem, by wolał skazać dziecko na śmierć- samo to byłoby dla mnie bardzo złe i fakt, nie chciałabym mieć takiego partnera.

No, ale miałam nadzieję, że może są ŚJ, którzy aż tacy nie są, tak samo jak i katolicy są różni, dlatego radziłam rozmowę. No, ale oczywiście z ŚJ może być inaczej i większość może taka być, a wtedy życie razem nie uda się, będzie bardzo ciężkie i bez sensu... Wtedy faktycznie zdecydowanie trzeba uciekać.

porozmawiaj szczerze z dziewczyna tak jak rozmawiasz tutaj, wytłumacz jej swoje obawy, ustalcie zasady wspólnego zycia, poznasz jej podejście do tego, wtedy podejmij decyzje o wspólnym zyciu lub rozstaniu

Największym problemem w tym wszystkim są fanatycy religijni, czyli twoja matka.

Możesz z tą dziewczyną spędizć całe życie, ale jak sam widzisz -- bez matki. Więc wybór jest prosty -- albo dziewczyna albo matka.

Jak wybierzesz dziewczynę, to wtedy zbudujecie swój świat. Ona będzie świadkiem jehowy, a Ty katolikiem. Gwarantuję Wam, że Bóg nie strzeli w Was piorunami i nieszczęściami jeśli będziecie uczciwie żyć.

Beatko, to coś więcej niż tylko kwestia wyznania. Przecież tu chodzi o elementarne uczucia w relacji matka-dziecko. Matczyna miłość powinna być, ba często się tak przecież mówi, BEZWARUNKOWA. Z tego wynika pragnienie dobra dla własnego dziecka.

Ja jestem ojcem i kocham swoje dziecko BEZWARUNKOWO! Nie ma takiej rzeczy, która by to zmieniła. Moje dziecko może złamać mi serce, może wpędzić mnie do grobu - dosłownie, ale to wszystko nigdy nie sprawi, że przestanę je kochać! Zawsze i w każdej sytuacji będę pragnął dla niej szczęścia. Nawet wtedy, gdy jej definicja szczęścia będzie biegunowo odległa od mojej. Piszę to wszystko, będąc świadomym zagrożeń, jakie dzisiaj czyhają na młodych ludzi. Nie zrozumcie mnie źle, robię wszystko, by dziecko przed nimi chronić. Próbuję wykazać jedynie różnice w światopoglądzie.

Jeśli moje dziecko będzie złym człowiekiem, to pretensje i olbrzymi żal, będę miał przede wszystkim do siebie. Mówię o rzeczach skrajnych. W przypadku, który komentujemy chodzi o wyznanie, o bigoterię. Jeśli jego matka nie może być ponadto, to należy się zastanowić na zdrowiem psychicznym starej bigotki. Ma mocno zachwiane priorytety.

Doom właśnie o to chodzi. Szkoda że dla matki ważniejsza jest wiara jak szczęście dziecka....

Ja mysle ,ze gorliwy katolik z zagorzałym świadkiem Jehowym nie ma szans stworzyć udany i zgodny związek jeśli mamy przyszlosciwo myśleć a co za tym idzie rodzine/potomstwo brac pod uwagę . Ewentualnie  ,kiedy dwie strony podchodzą z rezerwą  do swojego wyznania, nie do przesady a tu  da się wyczytać ,ze dziewczyna jest bardzo zaangażowana w swoja sektę, to  na pewno nie byłoby komfortowe. Zresztą Ś.J sa bardzo radykalni, jeśli nie stosujesz się do ich reguł i zasad sekty wtedy ciebie wykluczają, nie ma miejsca  na zdrowy dystans  niestety. Zasady katolickie a Ś.J bardzo różnią się od siebie i  jedna i druga  negujeje nawzajem siebie, wręcz krytykuje. Tutaj nie widze nici porozumienia jeśli dwie osoby są mocno wierzące w swoich religiach

Skołatany, kiedyś myślałam, że wystarczy miłość...
Może i wystarczy, ale czy twoja dziewczyna zrezygnuje z rodziny?
Nie wiem czy taki związek ma szansę, ale z własnego doświadczenia wiem jedno. Jest ciężko. I nie widzę żadnych szans jeśli w pobliżu będzie jej rodzina.
Nie chcę się rozpisywać o szczegółach. Podobne mam zdanie jak Netik4.
To może jakoś wygląda z zewnątrz, ale jest czasem bardzo trudno i smutno.
Teraz z perspektywy czasu bardzo żałuję swoich decyzji. Wydawało mi się, że jeśli się kochamy to się dogadamy. Byłam tolerancyjna.
Twoja mama ma niestety chyba rację.
Nie mogłam wychowywać dzieci w swojej wierze. Nie mogłam pójść z nimi do kościoła, posłać na religię.
Mąż nie wyraził zgody na chrzest.
Myślę też, że nigdy nie pozwoliłby mi odejść z dziećmi. Byłam do nich dodatkiem. 
Zawsze gorsza, nie zaakceptowana przez jego rodzinę. Nasze dzieci gorszymi wnukami.
Moja rodzina też traktowała mnie z rezerwą. Nie wiedzieli czy przeszłam na jego wyznanie, jak jest. 
Święta największy koszmar. Wyśmiewanie przy dzieciach mojego wyznania itd.
Po jakimś czasie zrezygnowałam z wyjść do kościoła w niedzielę. W tym czasie mąż wciągał syna w wyznanie.
Nigdy nie przyznał się jakiego jest wyznania. Więc raczej nie ŚJ.
Ale tak na prawdę to wielkiej różnicy nie ma.
Każdy fanatyzm jest szkodliwy.
Uważał się za lepszego, szydził z innych.

Bardzo Ci współczuję, że zakochałeś się w dziewczynie innego wyznania.
Jeśli już zdecydujesz się z nią na przyszłe życie to pamiętaj z dala od waszych rodzin.
Tylko wy we dwoje.
Rodziny trzymać z daleka.

Jeśli ona to potrafi zrobić i ty także to kto wie...
Ale to jest bardzo trudne życie.

Pamiętaj zawsze dla nich będziesz gorszy i obcy. A wasze małżeństwo może być "trójkątem".

Eh.. Pitagoras, niepotrzebnie wchodzisz na ambicję Autora. Prawdziwa miłość jest wtedy, kiedy patrzy się w tym samym kierunku na różnych płaszczyznach... A tu nie ma na to sznas. Niestety. Bynajmniej nie na tym etapie życia.

Nie rozumiem.. to mówimy o religiach czy sektach? buhahaha

I jak rozwiązałeś swój "problem"?