Ja i brak porozumienia z byłym..

Chciałabym obiektywnej oceny sytuacji..
Nie wiem,może jestem osobą zbyt zainteresowaną i nie potrafie logicznie mysleć. Dlatego prosiłabym o jakieś uwagi, podpowiedzi w rozwiązaniu tej sytuacji.. Ze swoim partnerem rozstałam sie koło roku temu (byliśmy ze sobą kilkanaście lat)
Burzliwy związek ale może dlatego ,ze mamy takie charaktery..Ale do rzeczy..
On  od własnie roku mieszka z inną kobietą (22 lata).. Jak sie można domyslać powodem wyprowadzki była ona. Choć odkad dowiedziałam sie o niej to mieszkaliśmy ze sobą jeszcze pół roku. Ale to ze aż tyle to tylko ze wzgledu na córke. To oczywiscie był błąd. I niestety z biegiem czasu odkad razem nie mieszkamy widze jak duży. Ogólnie on córką nigdy sie nie zajmował tak jak powinien prawdziwy ojciec. Mam tu na mysli nauka jazdy na rowerze, sanki zima (sanki sa oczywiscie bo kupił jej na gwiazdke pare lat temu,ale jakos nigdy nie miał okazji ich użyć ). Dopóki córka była mała to nie odklejała sie od niego.Ale im robiła sie starsza, bardziej samodzielna to spędzali ze sobą mniej czasu. Wiadomo nie potrzebowała juz takiej kontroli,pilnowania, poza tym lubiła bawić sie sama. I tu zaczęły sie problemy.Bo tak jakby było mu to na ręke.Przychodził z pracy, jadł obiad siadał do tv albo kompa i od tyle. W ostatnim okresie czasu ,jakies 2 lata przed wyprowadzką to juz był koszmar.Potrafił wejsc po pracy do domu,powiedzieć "cześć" do córki i koniec.Moze nie uwierzycie ale bywało tak ze w ciągu tygodnia zamienił z nią może łącznie z 10 zdan. Kiedy córka poszła do szkoły nic sie nie zmieniło.Nie pytał po przyjsciu jak w szkole itd. Oczywiscie wielokrotnie z nim o tym rozmawiałam. Pytała co sie dzieje,czemu tak jest. Bo widziałam też zachowanie córki której w zasadzie było wszystko jedno czy on jest czy nie.Nie odrabiał z nią lekcji,nie wychodził na spacery,nic kompletnie.Jakiekolwiek moje propozycje aby coś z nia porobił konczyły sie tym że zabierał ją no do salonu zabaw tak żeby ona sie pobawiła a on brał tableta i po sprawie. Mnie bardziej chodziło o czas który jej poswieca o jakies rozmowy z nią. Pamietałam jaki kiedys potrafił być dla niej.Nawet wspolne wygłupy na łóżku,łaskotanie sie. A doprowadził do tego ze córka nawet nie chciala koło niego sie połozyć i pooglądać tv. Wiadomo,czas leciał. Dziecka sie nie zatrzyma,nie wyłączy,nie mozna mu powiedzieć kochanie musisz poczekac.. I córka rosła a te kontakty były już żadne.. Musze nadmienic też ,że doszedł do tego wszystkiego alkohol .. Jedno piwo po pracy, potem drugie. Pił tak i siedział przed kompem.Widziała go co raz cześciej takiego.Czasami doprowadzał sie do takiego stanu ze ech. Córka mimo że to szkoła podstawowa miała co raz wieksze problemy w niej.Mysle,że w dużej mierze było to spowodowane atmosferą w domu.Niestety on jej w niczym nie pomagał,niczego nie wymagał.Tak to wyglądało jakby była bo była, jakby do zycia jej wystarczało jedzenie i picie. W ostatnim okresie dochodziło do takich sytuacji że córka jak tylko wracała ze szkoły to pytała kiedy bedzie tata, jak popołudniami gdzies wychodził to tez mnie pytała gdzie idzie tata i o której wróci.Przyznam ze nie mogłam zrozumieć tego nagłego jej zainteresowania sie tatą... Dopiero później,jakieś pół roku po wyprowadzce jego zrozumiałam o co chodzi.Córka odkąd sie wyprowadził ani nie płakała, ani nie pytała.Nic zero. Tak jakby było bez roznicy. Też mnie to zastanawiało czemu jego własne dziecko za nim nie teskni,czemu nie pyta gdzie jest tata,kiedy bedzie..
I cóż takiego sie wydarzyło po jego wyprowadzeniu.No cóz nie interesował sie nadal, przychodził do niej, witał sie, siadał w kuchni i mówił o wielu rzeczach ale nie o córce.Nie spytał jak sie ona czuje, jak zniosła jego wyprowadzke. W zasadzie gdybym sama mu nie mówila ,nie wiedział by nic. Heh sama musiałam ogarnać wszystko..Dużo naprawde by tego pisać..
Spodziewałam sie zupełnie czegoś innego..
Fakt byłam zła ,rozżalona,każdy jego widok podnosił mi ciśnienie,ale myślałam o córce.Że nie ważna jestem ja,to czego ja chce ale ona.Że powinna mieć kontakt z ojcem. No i tu można polemizować czy właśnie z takim ojcem.
On ( 35 lat) mieszka z tą dziewczyną.Córka ją poznała.Choć nie miałam na to wpływu.Ale wyjścia też innego nie miałam..
Mam tu oczywiscie swoje prywatne zdanie..
A na czym polega problem.. Za miesiac córka ma komunie.Wiadomo, rodzinna uroczystośc i to jest tylko jej uroczystość. Jakieś pół roku temu rozmawialiśmy na ten temat co kto bedzie robił.Ja miała córce kupić sukienke itd a on miał zając sie obiadem i lokalem. Ja oczywiscie wywiązałam sie z tego sukienka dawno kupiona tylko czeka sobie spokojnie na odebranie przed sama komunią. On do dnia dzisiejszego nie zamówił nawet lokalu. Od kilku dni przypominam mu o tym.I co dzisiaj nastąpiło.W rozmowie telefonicznej na ten temat nadmienił mi ze musi mi coś powiedzieć,ale sie zdrowo wkurze.Ja juz wiedziałam o co chodzi. A mianowicie okazuje sie że jego panna zażyczyła bycia sobie na tej komunii. Czy ja dramatyzuje uwazajac że bedzie to niezreczna sytuacja. Że wszyscy bedziemy sie źle czuli . Ja wiem,że to jest osoba która z nim mieszka,powiedzmy nawet partnerka. Zareagowałam na to dość ostro i dosłownie rozmawiajac z nim poczułam sie szntazowana, na zasadzie albo przyjdzie z nią albo w ogóle...