Koty - ich zachowania, zwyczaje, upodobania

Co do opinii weta odnośnie miejsca też nie jestem do końca przekonana, ale gdy szukałam w necie odpowiedzi też natknęłam się na podobne stwierdzenia. Jedynym wyjściem żeby jej nie narażać na stres jest chyba pozostawienie jej u jednej z nas, a z druga musi "zainwestować" w drugiego kota

Jeśli chodzi o Tosię to zawsze poświęca się jej maksimum uwagi. Codzienne zabawy (aportuje jak pies ), wyczesywanie, głaskanie... każdy zawsze się śmieję, że u nas życie domowe toczy się wyłącznie wokół kota. Tośka jest kotem niewychodzącym. Myślałam, że po sterylizacji trochę się uspokoi, ale jej zachowania nie uległy zmianom. Brak uwagi chyba nie wchodzi w grę, dlatego już nie mam pomysłu co jest nie tak...

Mam 2 koty, są u mnie, odkąd skończyły 4 tygodnie, więc za wcześnie, teraz mają po 9 miesięcy. Co do "miejsce vs ludzie" - wydaje mi się, że to zależy od tego, do czego przyzwyczaisz kota - przynajmniej tak jest u moich. Jeden - ten "naprawdę" mój, jako że często się kręcę, przyzwyczaił się do zmiany miejsca - od małego raz w domu, raz u babci, raz 3 tygodnie wyjazdów z pracą, potem kolejny wyjazd na studia. I wszędzie zachowuje się jak u siebie, bylebym ja była w pobliżu - śpi ze mną, ma kocią "chorobę sierocą" i charakterystycznie "ciamka" - tylko mnie, więc ja muszę być. Miejsce naprawdę nie robi na nim wrażenia.
Z kolei jego siostra, czyli kotka mojego brata, od małego siedzi głównie w jednym mieszkaniu i tam czuje się najlepiej, chociaż przez dość częste kilkudniowe wizyty u babci i tam aklimatyzuje się w ciągu max. godziny. W innych miejscach początkowo wydaje się zagubiona, ale też jest dość mocno przywiązana do mojego brata, więc w miarę sobie radzi.

Nie jestem ekspertem, ale wydaje mi się, że wpływ na to może mieć to, że są od tak wczesnego "dzieciństwa" xd z nami, wtedy, jak były malutkie, nie oddalały się ode mnie i brata na krok, a mój dodatkowo często zmieniał miejsce, więc nie robi to na nim wrażenia. No ale jak mówię - przypuszczenia.

Kot nie potrzebuje kociego towarzystwa. One to widzą inaczej niż ludzie czy...psy. Dla kota idealną sytuacją jest gdy jest sam. Z reguły. Również polecałabym skorzystać z usług behawiorysty jeśli takie zachowanie jest dla Was bardzo uciążliwe. A jak reagowała gdy była mniejsza? Od zawsze tak było gdy wychodziłyście?

Właśnie nie. Kiedyś nie było tego problemu, zaczęło się jakiś rok temu może trochę więcej. Ale nie przypominam sobie żeby coś się stało po czym mogłaby się tak zacząć zachowywać.

Co do kociego towarzystwa dla niej, to nie wchodzi w grę, mama mieszka w kawalerce i mogłyby się nie zaakceptować, a nie było by ich jak odizolować od siebie. Ewentualnie ja przygarnę drugiego, gdy Tosia wróci do mamy, bo pusto w domu bez tej futrzastej kulki.

To czy koty się wzajemnie zaakceptują czy nie, dużo zależy od postawy opiekuna. Cierpliwość, konsekwencja, traktowanie obu zwierząt w identyczny sposób, i nie wtrącanie się w ich sprawy, gdy posypie się futro - a posypałoby się z pewnością nie raz, bo musiałyby ustalić sobie hierarchię. Rzadko który kot nie chce się wpasować - gdybyście wzięli młodszego od Tosi, na ten przykład rocznego, najlepiej z jakiegoś domu tymczasowego, gdzie również miał kontakt z innymi kotami, kapitulacja nastąpiłaby dość szybko, a Tosia zyskałaby towarzysza, dzięki któremu nie czułaby się samotnie pod waszą nieobecność.