Krajobraz po zdradzie, jak żyć??

Kochana leni, wiem jaki to bol... wiem jak cierpisz.,
i wiem, ze nie istnieja slowa, ktorymi mozna to wyrazic...
Przytulam Cie mocno, bardzo...

Jeszcze dlugo bedzie bolec, mowi Ci to rowniez straszny wrazliwiec i pozorant jak Ty.
Rowniez pod przykrywka doklejanych usmiechow nr 5, 105, 1155... przewalaly sie we mnie nieopisane emocje.
Fale tsunami zlosci, nienawisci, smutku,
wszystko tak silne, ze az niemalze rozrywalo na strzepy.
1,5 roku... tyle u mnie
Teraz jest troche lepiej, juz nie rozrywa, pozwala oddychac i czesciej usmiechac sie uczciwie.

Czas jest najlepszym lekarstwem - wyswiechtane i wkurzajace... ale prawdziwe.

Trzymaj dalej fason i godnosc.
Podoba mi sie Twoja postawa.

Dziękuję Wam za słowa otuchy, jakże one są nam potrzebne!

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że chociaż mam kochanych przyjaciół, z którymi rozmawiam na ten temat, mam wrażenie, że kompletnie "nie czują" tematu, chcą, ale nie wiedzą jak pomóc. Nie dziwię im się, w końcu nikt, kto nie przeżył tej traumy, nie zrozumie...Zresztą, ileż można o tym samym;) i te rady w stylu, "będzie dobrze", "poznasz kogoś", kiedy ja nawet nie wiem czego teraz chcę od życia.

Czuję się emocjonalnie źle, bo ciągle rozdrapuję tę cholerną ranę. Nie rozumiem jego zachowania, mój mózg próbuję ogarnąć co takiego się stało, co powodowało moim eksem, z moich wyliczeń wychodzi, że wszystko zaczęło się w połowie listopada, a jeszcze pod koniec sierpnia byliśmy na najwspanialszych wakacjach naszego życia [jego słowa].

Gdy już poznałam prawdę o zdradzie, kiedy chciałam mu wybaczyć, on ciągle powtarzał, że bardzo kocha, że żałuje, że chce być w moim życiu, ale wie, że tego nie da się wybaczyć, że ja już nigdy nie zapomnę, nie zaufam, że dziś (w sensie wtedy) tylko wydaje mi się, że mu wybaczyłam [tutaj muszę przyznać mu rację, bo jakże bardzo mi się wydawało!]
Kiedy on tak mówił, ja coraz bardziej starałam się przekonać go, że przecież to jest możliwe, że ludzie sobie różne rzeczy wybaczają, że będzie dobrze... Doszło do tego, że przez moment to ja biegałam za kimś, kto tak naprawdę zawinił. Potem podjął jakąś żałosną próbę ratowania nas tylko po to żeby tydzień później znowu wszystko spierniczyć.

Normalnie żałość mnie bierze na myśl o jego postępowaniu. Po co komuś mówić zaraz po rozstaniu, że "teraz będę blisko Ciebie, jeszcze bardziej niż kiedykolwiek" ?! Co ja mam potem z taką kołaczącą się po głowie myślą zrobić?! Normalnie żałość mnie bierze na myśl o jego postępowaniu. Nic z tego męskiego myślenia nie rozumiem.

A ja zachowuję sie nieracjonalnie - z jednej strony mam swoją dumę, szukam w sobie siły, nie dążę do spotkania z tym człowiekiem, boję się tej chwili, mam nadzieję, że szybko nie nadejdzie, a z drugiej strony tak bardzo .... sama nie wiem co to za uczucie, chyba tęsknię? W mieszkaniu, które dopiero co razem wyremontowaliśmy i urządziliśmy, każdy mebel i każda ściana kojarzą się z nim.

Najważniejsze teraz to ogarnąć swoje myśli i emocje, niestety ciągle brną w zakazane rejony, odnaleźć siebie, na nowo uwierzyć, że jestem fajną babką, że kurde, to on stracił na zawsze naszą miłość i przyjaźń, zamienił wartościową, oddaną mu przyjaciółkę na jakiegoś ledwo poznanego kogoś...

Liczę na to, że jakoś wspólnymi siłami postawimy mnie na nogi:)

Czuję, że tam głęboko, potencjał by się odrodzić jest, tylko mądrej rady i wsparcia trzeba:)

Wiesz, to nie tak, że ja nie prosiłam się potem o miłość, właśnie to robiłam, płakałam, nie jadłam, ciągle szukałam kontaktu, byłam gotowa zamieść wszystko pod dywan, byle tylko ten potworny ból zniknął, poszedł sobie byle dalej ode mnie.

Upokorzył mnie o jeden raz za dużo, gdyby nie było sytuacji w której już po naszym zejściu się, nie okazało się, że spał u niej, pewnie nadal byłabym błagającą o uczucie amebą, która zagra jak jej się zatańczy, bo przecież tak kocham tego swojego skarba!
Nic tam, że mnie zdradził, pogubił się przecież...wszystko da się naprawić. Tak sobie wtedy myślałam i też całą energię wkładałam w tą sytuację, zaniedbałam pracę, dom, siebie, schudłam ok 7 kg w niecały miesiąc, nic się nie liczyło, tylko "niech już będzie dobrze, niech już będzie jak kiedyś"

Sądzę, że u każdego przychodzi taki moment przełomowy, że wiesz już, że cofnąć w czasie się nijak nie da, że stało się... Sto myśli w głowie się kołacze, "Boże, co teraz?! co dalej??"

To pierwszy krok do pójścia dalej, niestety u mnie nadal trwa etap zdania sobie sprawy z wymiaru zła jakie stało się moim udziałem. Emocjonalnie jestem na dnie, moja jedyna, ogromna miłość, najważniejszy facet w moim życiu i taka sytuacja.... Jak pisałam wcześniej, dla świata jestem twardzielką, na twarzy uśmiech, wszystko niby ok, a są dni, kiedy wracam z pracy do pustego domu i wyję godzinami na sofie, nie mając siły się podnieść

Kochana Ehefrau, tak trudno jest nie myśleć o sobie źle, o tym co zrobiłam, że spotkał mnie taki los? Na pewno coś było źle, tylko co? Rutyna? Problemy? Zaczęliśmy się mijać? Ile w tym mojej winy? Czego nie zauważyłam?
Ostatni rok był dla mnie trudny, mam mamę chorującą na depresję a może i nawet coś gorszego, nie chce się leczyć za bardzo więc i diagnozy dobrej brak, kupiłam mieszkanie, włożyliśmy mega trud żeby je wykończyć, nie wiem, może za bardzo skupiałam się na innych sprawach.
Ale z drugiej strony to ja byłam wtedy tym słabszym ogniwem, to ja potrzebowałam wsparcia, a go nie dostawałam. Zamknęłam się w sobie, może to właśnie "to" - przestałam być uśmiechnięta, nie miałam sił i nastroju na wychodzenie, na towarzystwo, chyba wtedy właśnie w jego oczach "zniknęłam". Mam wielki żal do niego, że rozmawiał i nie komunikował się tak jak kiedyś, jak już pisałam wiele razem przeszliśmy, przez ostatnie siedem lat tylko raz rozstaliśmy się na tydzień, zawsze byliśmy blisko siebie. Nie wiem czemu nie mówił, że mu jest źle, a jeśli nawet przestał kochać, czemu wybrał najgorszy z możliwych sposób by się rozstać. Ehhh trudne to dojście do prawdy.

ehefrau miałas nosa z tym wątkiem kiedysbylam, ostatnie dni nie odzywałam się na forum, cały czas czytałam jej historię.
Bardzo Ci dziękuję za polecenie tego wątku, intuicyjnie świetnie wyczułaś podobieństwo Ja jestem wręcz zdumiona jak wiele nas łączy- jej życiowa postawa i historia to niemal moja własna, łącznie z problemami z ojcem, chorą mamą, jej wiarą w Boga i emigracją do Anglii, czytam jej wypowiedzi i mam wrażenie jakbym czytała o sobie, o swojej przemianie...o tej durnej nadziei, która jak to mawiają umiera ostatnia.

W ostatnich dniach tej nadziei już na szczęście nie ma, jest akceptacja ale nie ma zgody na jego postępowanie, jest pustka, jest coś nowego, innego, trudne dni i miłe dni, uśmiechy na przemian ze łzami. I wieczny brak zrozumienia, jak mój cudowny, ukochany narzeczony mógl tak zbrukać tą naszą piękną miłość. Jak mógł tak łatwo się poddać? W czasie naszego ostatniego spotkania usłyszałam od niego, że kiedy mnie nie ma, tęskni za mną, tak że staje się to nie do zniesienia, a kiedy jestem obok to nie potrafi ze mną być bo wszystko go drażni???
Ja myślę, że ja go drażnię bo zadurzył się w tym dziewczęciu o 6 lat od niego młodszym, wymienił mnie po prostu na kogoś innego, ot tak, jakby 10 lat przyjaźni, 7 lat bardzo intensywnego związku nic nie znaczyło.

Nie widzieliśmy się ok 6 tygodni, nie smsuje i nie rozmawiam, zablokowalam go na fb, skasowalam wszystkie nasze wspólne zdjęcia, zmieniłam status z "w związku z" na "wolna". Wiem, to są takie pierdołki, ale miały dla mnie symboliczne znaczenie. Takie metaficzyne odłączenie się, zaznaczenie swojej wolności i odrębności... On jak widzę niczego nie zmienił, w jego albumie kilkanaście moich/naszych zdjęć. Niepotrzebnie zaglądam tam codziennie sprawdzić czy jeszcze są, czy jeszcze nie zniknęły..to takie karmienie się swojego rodzaju nadzieją, ale nie na powrót, bo tego już się nie da skleić, ale na to, że jeszcze jestem ważna, że jeszcze jest tam coś w nim szczerego i szlachetnego w stosunku do mnie. Kiedy tak sobie myślę nad tym, wtedy przypomina się brutalna, ale wyzwalająca prawda - nie można kogoś kochać i być dla kogoś ważnym jeśli się go zdradziło! I tak zamyka się koło chorych myśli.

Swoją drogą, czy to normalne, że tak bardzo boję się jakiegokolwiek kontaktu z nim???
Wiem, że on bardzo by chciał być "obok", pomagać, robić ciężkie zakupy, naprawić to czy tamto i ogólnie "być". Tylko, że ja nie potrafię nawet na niego spojrzeć, paraliżuje mnie myśl o rozmowie. Nie wiem co mogłabym mu powiedzieć ani jak się zachować...Wiele/u z Was ma kontakty z osobą, która Was zraniła i zastanawiam się jak to w ogóle możliwe patrzeć na tę osobę?!

Dziękuję Wam za dobre słowo, miło, że komuś w ogóle chce się czytać te moje wynurzenia

Liwia, wiesz, jestem bardzo zaskoczona wszystkim komentarzami tutaj, każdy pisze, że jestem silna, że moja postawa jest mądra, że się w tym nie babrzę...A mnie przeraża spojrzenie na tego człowieka, że pęknę znowu, że rozpadnę się na tysiąc kawałków. Boję się każdego słowa jakie mogłabym od niego usłyszeć.

Prawda jest chyba taka, że wcale nie jestem silna, a jedynie bardzo się boję tego rozrywającego serce bólu...

Może w honorowy sposób uciekam przed problemem?

Leni - nie uciekasz honorowo przed problemem. Moim zdaniem kochałaś racjonalnie, zdrowo i wiedziałaś, że oboje jesteście odrębnymi jednostkami. Teraz zupełnie normalnie przeżywasz rozstanie, tak samo normalnie jak zdrowo go kochałaś.
Nie dziwię się, że boisz się jego słów, jego zachowań, bo przecież starasz się żyć po swojemu, już bez niego, nieważne, że płaczesz, ale starasz się. A zdarzyć się może, że mały jego gest, jedno zdanie spowodować może, że to co w sobie budujesz rozpadnie się i tego zawsze bardzo się boimy. Najlepiej chyba ograniczyć kontakt, by stanąć na nogi i mieć siłę w razie jakiegokolwiek kontaktu.
Dasz radę. Ty na pewno

Leni ja odkryłam radość z biegania jakieś dwa miesiące temu. Uwielbiam to. To, że jestem sama ze sobą, to że sama muszę siebie upominać, żeby się nie poddawać i nie skracać drogi. Z tego, ze jestem z siebie dumna na sam koniec, że dałam radę. I te endorfiny rozpierające całe ciało. Uwielbiam słuchać muzyki. Ściągnij sobie tę nową ''Happy''. Ekstra daje motywację.
Sukienek nie lubię. Za dużo ważę i wyglądałabym jak ten hipcio z piosenki. Ale ty noś i ciesz się z tych codziennych prostych spraw.

Najważniejsze to robić COŚ dla siebie po tym wszystkim.

Na początku się zmuszałam, a to ładnie ubrać, tak, dla samej siebie, a to nowy błyszczyk, fryzjer, przemeblowałam sypialnię.

To takie drobne rzeczy, ale dają moc, leczą, choćby chwilowo poprawiają humor...

Nie wolno nam się poddawać, żeby nie wiem co.

Te kilka tygodni temu myślałam, że umrę, że życie nie ma sensu, bo bo jak to? po 30tce zaczynać wszystko od nowa, masakra jakaś, byłam bez wiary, zraniona, bez perspektyw na cokolwiek. Wspaniałe jest jak człowiek się powoli odradza, byle się znaleźć na właściwej drodze.

Nadal się boję, nie rozumiem tego co się stalo, ale cóź...STAŁO SIĘ i SIĘ NIE ODSTANIE jak wiele razy pokutnie powiedział mój eksio zanim się to nie skończyło na dobre ..No właśnie, nie odstanie się do cholerci, trzeba iść dalej i zebrać jeszcze to co da się ocalić, Nas już nie, ale mam jeszcze siebie, to jest najcenniejsze co mi jeszcze zostało...

Liwio, u mnie też te wszystkie działania typu fryzjer, sukienka są doraźne i doraźnie pomagają.
Ale jak już pisałam, dobrze, że pomagają chociaż na trochę

Sypialnie po prostu MUSIAŁAM przemeblować, nie byłam w stanie spać w tym łóżku, w tej konstelacji sama, wszystko mi się mieszało - przypominały się piękne chwile z tej sypialni, a zaraz po nich następowały wyobrażenia co i jak robili razem, w prawdzie wiem, że nigdy nie spędzili ani sekundy w naszym mieszkaniu, ale jednak te myśli jakoś się pchały do głowy. Nienawidzę tych obrazów które podsuwa wyobraźnia, swoją drogą mimo iż staram się tego nie rozpamiętywać, to do dziś to tak okrutnie boli!!!

Wymieniłam pościel, kupiłam nową narzutę, zmieniłam pomysł na sypialnię i teraz jest już tylko moja:) Nawet lepiej mi się śni, znacznie rzadziej miewam te chore sny z jego udziałem.

Ehh dziś mam dołek,wczorajsze endorfiny bo bieganiu gdzieś się rozeszły już, poza tym niepotrzebnie przeczytałam po raz setny pewną naszą rozmowę na gg i wróciły wszystkie emocje, znowu żal i smutek, tak bardzo nie umiem pogodzić się z kłamstwem, z byciem oszukaną przez człowieka, któremu oddałam dosłownie WSZYSTKO. Nie chodzi o to, że odkryłam wszystkie karty i oglądał mnie sikającą w toalecie czy papilotach na głowie,co to, to nie, ale że miał moje uczucie na przysłowiowym talerzu. Miłość od pierwszego wejrzenia, wyjechałam za nim do innego kraju, porzuciłam tu w Polsce swój świat, część przyjaciół, bo przez wyjazd wiele znajomości bardzo się rozluźniło lub w ogóle przestało istnieć, emocjonalnie pokochałam całą sobą, bo według mnie tylko wtedy ma to wszystko sens, to mój pierwszy i jedyny facet, którego wpuściłam tak głęboko, porozumienie ciał i dusz, od samego początku wiedziałam, że to TEN, nie umiem nawet tego opisać co do niego czuję, a raczej czułam.

Nie mogę znieść tego co mi zrobił, chciałabym już zapomnieć i wybaczyć, żeby móc iść dalej, ale dziś wylewa się ze mnie gniew, bunt i niezgoda, że ten mój absolut w postaci takiej czystej, niewinnej, oddanej miłości unurzał w g.wnie. Chciałoby się iść i wykrzyczeć to wszystko wrrrr

Ja się kiedyś z niego "wyleczę", ale czy kogoś jeszcze tak pokocham? Wątpię. I jeszcze o to mam cholerny żal, że odebrał mi nawet tą zdolność do kochania, już nie jego, ale kogoś kiedyś w taki piękny sposób (
Jak bardzo jesteśmy bezbronni wobec zła jakie nas spotyka. Czemu to wszystko takie niesprawiedliwe.

Przepraszam , na co dzień zagrzewam Was do bycia silnymi, a tu jakieś mazgajenie.

Dokładnie. Nie ma "limitu" na pełnowartościowe kochanie, całym sobą (nie mylić z kochaniem za bardzo )
Tak jak pisze assassin - to mózg stawia na piedestale ex`ów i tylko  mózg może ich z niego zdjąć. Warunek: trzeba CHCIEĆ, żeby chcieć trzeba widzieć w tym sens, bo jak się nie chce - każda wymówka jest dobra. Tak naprawdę cierpi nie ex, bo on już odszedł i głową/sercem/myślami jest w innym miejscu, cierpią ci, którzy wyidealizowali nie dopuszczając nikogo do siebie, żyjąc jakąś iluzja doskonałości poprzedniego związku (który w swej wspaniałości się rozpipczył). Jedyne co takie podejście daje, to głaskanie ego i satysfakcję dla byłych, że oprócz odejścia zabrali kolejne lata życia swoim byłym, którzy nie potrafią ułożyć sobie życia.
Wciskanie sobie kitu, że kocha się tylko raz to motto masochisty psychicznego, a nie żadne prawo wszechświata.

A może teraz nabyłaś umiejętność oceny środka ciężkości związku i tę umiejętność wykorzystasz w przyszłości. I jeszcze jedno nigdy nie mów nigdy odnośnie "znając już smak tej goryczy jaką niesie miłość i różne po niej komplikacje, nie oddam się już nikomu w takim stopniu", byle ten ktoś był tym właściwym czego Ci życzę.
Na teraz na odtrucie poczytaj ten wątek http://www.netkobiety.pl/t67911.html

Witajcie kochani, kolejny dzień powoli mija, dziś nastrój jakby nieco lepiej, starałam się trzymać durne myśli na wodzy.
Dziś pozwoliłam sobie na puszczenie wodzy fantazji i założenie, że sprawy, na które teraz nie mam wpływu zakończyły się jak w bajce i książe "wraca" i pragnie wybaczenia. Zastanowiłam się i zadałam sobie kilka pytań co by było w takiej sytuacji.

1. Co by zmienił fakt, że on by się do mnie teraz odezwał, błagał o wybaczenie i powrót?

Odpowiedź zaskoczyła mnie samą - bo nie zmieniłby kompletnie NIC, bo czy chciałabym się skazać na życie w ciągłym strachu czy nie zrobi tego znowu, czy na pewno mnie kocha, czy ja jeszcze umiem mu zaufać itp itd - odpowiedź po raz kolejny w mojej głowie - wyraźne i głośne NIE!

2. Czy mam do niego jakieś "pozytywne" uczucia?

Nie umiem nic w sobie znaleźć, jest mi bardzo ambiwalentny, czuję "nic".

3. Więc za czym/kim tu tak tęsknić? Czy prawdziwy, dojrzały facet zrobiłby coś takiego? Czy chciałabym mieć takiego kogoś za partnera na dobre i na złe?

NIE.

Muszę to sobie częściej uzmysławiać.

Rozum vs serce - dziś 1:0.

Podziwiam Cię kobietko. Bardzoooooo Mądrość i racjonalizm bije wszystko

Gdyby wszystkie zdradzone kobiety miały Twoją mądrość i siłę cierpiałyby zdecydowanie krócej! Pozdrawiam:))

Przykro mi, że i Ty musisz borykać się z takimi myślami, serio, nikomu tego nie życzę, nawet potencjalnemu wrogowi.

Teraz próbuj jakoś ratować to, co najważniejsze i co najbardziej ucierpiało, czyli SIEBIE i swoje zbolałe serce.
Życzę Ci abyś jak najszybciej pozbyła się tego cholernego uczucia pokrzywdzenia i żalu. ściskam i wysyłam mnóstwa ciepła w Twoją strone:)

Niamad, śmiać to może niekoniecznie, bo nie ma w tym nic śmiesznego, ale że cieszę się, że będę kiedyś mądrzejsza o taką trudną lekcję z życia:)

Póki co jest ok, weekend minął mi przednio na spotkaniu wyjazdowym, dużej ilości pysznego winka i jedzenia, wróciłam naładowana nową energią i pomysłami, myśli o eksie były, rozmowy i jakieś sentymentalne zjazdy i tęsknoty niestety też - mniemam jednak, że wszystkiemu winne spożyte wino;) Dziś już mi lepiej.

Kochani dawno nic nie pisałam, głównie z powodu braku czasu jak już wspominałam kiedyś, staram się zapełniać sobie dzień do maksimum, ale również dlatego, że nie nastąpiły u mnie żadne rewolucje, nie odkryłam w tym czasie żadnej "nowej" Ameryki, nie nastąpił żaden punkt zwrotny. No może jeden epizodzik, kiedy na mieście spotkałam byłego, siedział w aucie, a ja marzyłam tylko o tym żeby zniknął i przypadkiem nie chciał podejść (wspominałam wcześniej o tym lęku - nie myliłam się, ja się naprawdę panicznie boje tej sytuacji i kompletnie nie wiem czemu?) co na szczęście się nie wydarzyło - ale to historia na osobny post i na to jak od tamtej chwili zmienił się mój tok myślenia.

Swoją drogą uważam, że bardzo dobrze, w tym siła, aby konsekwentnie dzień po dniu, czasem lepszym, czasem gorszym iść dalej i realizować te swoje małe cele Z konkretów to tak:

1. Zaczęłam biegać (na razie jestem mega leszczem, ale pól maraton za rok...kto wie?)
2. Podjęłam dodatkową pracę, która jest poniekąd realizacją mojego hobby i czegoś, co kocham robić, no i daje tak bardzo potrzebny mi w tej sytuacji dodatkowy grosz
3. Powoli zmieniam wystrój mojego mieszkania, uzmysławiam sobie jakie to szczęście, że mam to moje kochane małe eM
4. Odnowiłam dwie dawne przyjaźnie, w kolejce czekają jeszcze dwie osoby wobec których bardzo chcę nadrobić stracony czas
5. Od roku jestem wegetarianką więc ciągle wypróbowuję nowe przepisy i dania
6. Do nadrobienia czeka cała masa filmów, książek i płyt do wysłuchania - kiedy ja to wszystko zdążę zrobić?

Ktoś powie, że to drobiazgi, może to nieistotne, ale może są tu osoby, które są w podobnej sytuacji jak ja, czują się samotne, chcę Wam pokazać, że to w nas siła, to my jesteśmy teraz reżyserami tego, co wydarzy się dalej, nie oddawajmy już nikomu swojego życia, zwłaszcza jeśli ten ktoś jest tego kompletnie niegodzien. Potrzeba jedynie wiary i ODWAGI by zrobić ten pierwszy krok w swoim nowym życiu.

Na dzień dzisiejszy uważam się za osobę w dużym stopniu wolną od uczucia do byłego partnera, coraz bardziej naturalnie przychodzi mi myślenie o przyszłości, a nie o tym co było, cały czas planuję co zrobię jutro, za tydzień itp. Wiadomo, samotność czasem przebija się w tych pozytywnych myślach i planach, ale szybko ją "gaszę" jedną myślą pt. "o co ci znowu chodzi - chcesz z nim być?" i wtedy odpowiedź jaka mi się nasuwa to jedno głośne, wielkie nie:)
Nie wiem do końca z czego to wyniknęło, ale gdy zerkam teraz na swoją przeszłość z eksiem, głównie pod kątem mniej samej,mojego rozwoju jako osoby,  to widzę jak bardzo się zacofałam, jak wiele poświęciłam, nie dla niego, ale jakoś z braku czasu i energii.
Dziś czuję się jakbym obudziła się po długim śnie i zaczęła widzieć świat na nowo

Życzę Wam wspaniałych Świąt, wolnych od smutku i rozgoryczenia, abyście otwierali się na nowe, aby był to czas spotkań z drugim człowiekiem, rozejrzyjcie się - wokół Was na pewno są osoby, które też potrzebują wsparcia, może nawet bardziej niż Wy sami Posyłajcie i otaczajcie się dobrą energią, odpoczywajcie i cieszcie się wolnym czasem

Ehh nie wiem nawet co mam napisac...stalo się nieuniknione, stanęłam oko w oko z brutalną prawda - spotkałam go na mieście, pierwszy raz od tego wszystkiego....razem z ta dziewczynką...

Niech mnie ktoś dobije:((

Gdzie ta moja siła:((

Zastanawiam się ile jeszcze tych "den" zaliczę aż się odkocham. Marzę o dniu w którym były nie wywołuje we mnie żadnych emocji, po prostu jest jakimś wspomnieniem.

To spotkanie było jak urzeczywistnienie najgorszego koszmaru, zobaczenie ducha i takie tam, i ten jej głupi uśmieszek...:( Jakaś smarkula mi się w nos śmiała.
Naprawdę zabolało, zakuło w najczulsze miejsce. Oby ostatni raz. Tak bardzo zmęczona jestem już tym bólem, że się w pale mi nie mieści.

Chłopina pisał do mnie w tygodniu (sam z siebie, nie odzywałam sie do niego), że nie jest w stanie sobie wybaczyć i nic ani nikt tego nie zmieni i że żadna próba naprawy / wybaczenia tego nie zadziała bo "tego się nie wybacza". Kilka razy podkreślał, że jest mu ciężko, jednocześnie niczego ode mnie nie chcąc. Wszystko mi się już miesza w głowie.

Czy naprawdę faceci tak mogą myśleć? Najpierw zdradzić a potem uważać, że tak nas skrzywdzili, że lepiej nam będzie samej niż z nim? Czy to tylko taka ściema, tekścik, który mam łyknąć żeby się już nie zadręczać? Dla mnie sprawa niepojęta - jak się kogoś kocha to chyba chce się walczyć ze wszystkich sił, a nie prawić jak tego nie da się wybaczyć...

Chyba czas dać mu/im odejść na zawsze...Nic tak nie wkurza jak niesprawiedliwość sytuacji i pozycji zdradzonego.

Witam też jestem tu nowa ale życie mi się troszkę posypało i może będzie mi lepiej jak ktoś mądry się wypowie
Więc tak: od 6lat  mam męża urodziłam syna(4,5 lat) wszystko się układało bardzo dobrze lecz ostatnio wszystko legło w gruzach...czuję się jak w jakimś matrixie ostatnio kupiłam sobie telefon małźonkowi się spodobał więc dałam nu go do pracy lecz żebym nie została bez to mi dał swoją komórkę Włoźyłam swoją kartę i...zamarłam sms od jakiejš baby treści-nniby jesteś mój a niby nie nie wiem czy mam się angażować czy wyjdzie mi to na dobre ale ciągle mi siedzisz w głowie świat siě mi zawali minęły 2 miesiące a ja nie mogę tego ścierpieć ciägle wraca do mnie ten sms zabija mnie to od środka na 1000 sposobów rozszyfrowuje tego smsa i motam siě sama juź w swoich myšlach nie wiem co mam robić

Leni.. ja dopiero dzisiaj przeczytałam cały Twój wątek.
Chciałabym tylko napisać, że jesteś po prostu wspaniała.
Tyle.

Powodzenia we wszystkim.