I co tutaj robić... może wypowie się ktoś mądrzejszy ode mnie:)

Jestem tutaj od dzisiaj< nie wiem czy faceci mają tutaj wstęp bądź prawo głosu ale raczej szukam porad was, kobiet. Sprawa wygląda tak: Kurcze musiałbym zacząć historię od początku..:
Poznałem kobietę... dziewczynę, <starszą> od siebie, mam 19 lat a ona 24 teraz skończy. Zakochaliśmy się w sobie, wszystko było w porządku do czasu kiedy miała wyjechać do siostry do Anglii <dorobić sobie>. Byłem temu na początku przeciwny, ze względu na szerokie plany z nią związane... w związku naszym wyglądało różnie, raz pod górkę a raz z górki... chyba głównie spowodowane moim wolnym czasem o którego jest bardzo ciężko, Szkoła a do tego firma. No ale cóż, nastał dzień wyjazdu, miał on trwać 3 miesiące, ciężko mi było się z tym pogodzić ale jednak jakoś udało jej się mnie namówić z lekka mówiąc udobruchać. Przez te 3 miesiące było całkiem ok, kontakt praktycznie codziennie, jednak gdy nastał dzień powrotu oświadczyła mi że nie wraca i to nie ma sensu. Załamałem się, lecz po 3 dniach napisała ponownie jak bardzo mnie kocha, że żałuje tego co zrobiła i obiecałam mi że wróci za miesiąc, przez ten miesiąc była jakaś dziwna, kontakt się urywał i kolejne teksty padały w moją stronę że to wszystko moja wina, zmyślane historyjki że pod jej obecność nie wiadomo co robię i z kim, że nigdy nie mam czasu, że zależy mi tylko na pieniądzach i firmie chociaż to nie była prawda, poświęcałem jej każdy wolny czas a że mieszkaliśmy od siebie te 80 km dla mnie to nie stanowiło problemu. Zakończyliśmy nasz związek, było ciężko. Miesiąc później napisała do mnie że jest ze mną w ciąży. Ucieszyłem się z tego powodu i to bardzo ale nie chciała mi powiedzieć w którym miesiącu. Po tej wiadomości wypisywałem do niej, dzwoniłem. Nie odbierała do momentu kiedy wpadłem na pomysł że może warto było by wysłać jakiegoś detektywa albo pojechać samemu. Napisałem jej to, natychmiastowo dostałem wiadomość że dziecko nie jest moje i w sumie by się to wszystko zgadzało jak tak teraz sobie pomyślę, potwierdziła to jej siostra. Oczywiście załamanie na całej lini. Od tego czasu minęło pół roku i do tej pory nie mogę się pozbierać... Chce ułożyć sobie życie na nowo<wiem może to głupio brzmi na chłopaka w moim wieku> ale jestem bardzo dojrzały jak na swój wiek, próbuje ale nie mogę się otworzyć, kolejna sprawa to też taka że ojciec strasznie naciska< wygląda to tak jak by chciał ułożyć życie mi według własnych reguł, ciągle wierci mi kiedy znowu zacznę jakiś związek, mu chyba bardziej zależy w tym związku na tym żebym szybko ułożył sobie życie i przejął firmę, rozmawiałem z nim o tym że ja nie potrafię po tym wszystkim ale te słowa chyba mało dla niego znaczą, dochodzi też to że nie potrafię znaleźć sobie odpowiedniej partnerki, ludzie wydają mi się dziwni, tacy mało dojrzali, mają jakieś dziwne zaniechania, bez żadnych ambicji:( Powiedzcie mi czy naprawdę ten świat tak się zmienił, czy to ja powinienem się zmienić i swoje podejście do życia? Czy to ludzie są teraz naprawdę tacy dziwni, jeszcze jedno takie małe zapytanko: Czy wy kobiety inaczej patrzycie na młodszych facetów?