Co robić kiedy ktoś próbuje się dowartościować czyimś kosztem

Co myślę o takim człowieku, który w stosunku do innych (wszystko jedno, czy są to kobiety, czy mężczyźni) zachowuje się tak, jak opisałaś? Prostak, cham, bufon. Epitety można byłoby mnożyć, tylko nie ma to sensu.

Jeśli takie zachowanie się powtarza, a nie było jednorazowym przypadkowym incydentem, to możesz tego pana oskarżyć o mobbing (wszystko jedno czy jest Twoim współpracownikiem, czy przełożonym).

Myślę o takim czlowieku, że próbuje się dowartosciować i prowokuje otoczenie w celu znalezienia potwierdzenia, że jest "fajny". Oczywiscie, że z punktu widzenia obserwatora zewnętrznego może to być śmieszne, a nawet żałosne lub denerwujące.
Nie wiem jak długo ze sobą pracujecie i jakie są miedzy wami zależności służbowe, ale...
Wydaje mi sie, że chyba najgorszym wyjściem jest próba uświadamiania takiemu człowiekowi, że coś źle robi (sama tego doświadczyłaś, skierował swoją agresję na Ciebie).Jeżeli to są tylko jego przechwałki to proponuje je zignorować w imię spokoju pracy. Jeżeli natomiast obraża Cię bez przyczyny, to powinnaś mu jasno wyartykułować, że sobie tego nie życzysz. Najgorszym rozwiązaniem jest płacz. On wtedy wie, że ma przed sobą osobę słabszą "po której będzie mógł jeździć".
Mam wrażenie, że on zareagował na Twoja krytykę i dlatego źle sie do Ciebie odniósł.
W pracy nie zawsze spotykamy ludzi, których lubimy i których zachowanie nam odpowiada. Ale ponieważ w pracy spędzamy ful czasu, ja proponowałabym nie wchodzenie w rozmowy z takimi osobami. Trudno jest zmienić dorosłego człowieka.
Oczywiście można z niego zawsze zakpić i powiedzieć: "wiesz, faktycznie masz fajny tyłek", "dobrze, że z tobą pracuje, bo mogę się tyle nauczyć", " ale jesteś w czepku urodzony. Zawsze dostajesz to co chcesz","ty to masz takie dyrektorskie spojrzenie" itp. W kwesti poglądów na temat posiadania dzieci itp. proponuje nie wchodzic w dyskusję.
 
Trudno przełknąć? Gwarantuje lepszą atmosferę pracy, Pan bedzie dowartościowany, Ty bedziesz miała spokój, a z czasem może zacznie Cię to bawić.

Pozdrawiam

Zieleń - pracujesz z debilem i ch*jem. Przykro mi, ale taka jest prawda. Branie sobie do serca jego słów, a tym bardziej płakanie, jest idiotyczne i bez sensu. Próba dyskusji też, bo typ jest zwyczajnie za tępy, żeby zrozumieć, że jest tępy. Po żenujących tekstach o tyłku wnioskuję, że na 100% nie ma dystansu do siebie i nie potrafi śmiać się z siebie. Najlepiej pozornie się z nim we wszystkim zgadzać, przytakiwać, a na koniec rzucić uwagę w stylu: "No twój tyłek jest rzeczywiście super. Pokazałam cię z daleka mojemu koledze gejowi i on powiedział, że bardzo mu się podoba i że chętnie by się z tobą umówił, i pytał, czy dałbyś mu swój numer telefonu" albo "Stary, jestem no wiesz, ze wsi i nie rozumiem, mógłbyś mi wyjaśnić o co chodzi z tą teorią względności tak ogólnie?", albo - na tekst o dzieciach i że jesteś za stara - "Słuchaj, jesteś za  młody, żeby wiedzieć, po co dorośli chcą mieć dzieci".
Chodzi mi o to, że takich należy traktować jak śmierdzące powietrze, wykpić, permanentnie ignorować i nawet przez moment nie przejmować się ich bełkotem. Zwyczajnie szkoda czasu.

Pomyślałam sobie, że mogą być jeszcze inne próby wyjaśnienia takiego zachowania:
1. zachowuje się tak i do innych, tylko wszyscy nabrali wody w usta;
2. nabrał do Ciebie zaufania, jesteście w pracy cały czas razem, to i przestał się kontrolować;
3. traktuje takie zachowanie jako próbę flirtu, takie spóźnione "końskie zaloty".

Niezależnie od powodów (to, że miał trudne dzieciństwo i do szkoły pod górkę niczego nie usprawiedliwia - może pójść na terapię - jest to skuteczny sposób) współczuję serdecznie pracy z tym panem, mimo iż jest on dobrym fachowcem w swej branży.

No nie, nie myślałam o tym, że zaproponujesz mu terapię, bo wtedy dopiero by się działo.

Przyszła mi do głowy szalona (no, może głupia) myśl. A może po takich "zalotach" powiedz mu, że jest idealnym facetem, ma boska figurę, tylko Ty jesteś już zajęta.

Wymyśliłaś. Tylko, żeby on nie zaczął udowadniać Tobie, że jesteś interesującą dziewczyną. W takim wykonaniu może nie byłoby to zbyt miłe.
Trzymam kciuki za Ciebie

Być może zacznie prawić Ci ponadstandardowe komplementy, a co za dużo, to niezdrowo. A jeszcze zacznie porównywać siebie z Tobą i udowadniać Tobie, iż idealnie do siebie pasujecie?
I jakbyś wytrzymała taki jego stały, na wyrost, zachwyt nad Tobą?

Oj Zieleń, masz z tym osobnikiem jednak bardziej skomplikowane relacje niż osądziłam po pierwszym poście :-). Dla mnie to jest zupełnie niezrozumiałe, że ten sam gość może być w jednej chwili dobrym kolegą, a w drugiej kompletnym burakiem. Może jest tak, jak pisze Wielokropek, czyli spóźnione "końskie zaloty", albo on może Ciebie najbardziej ceni z całej firmy, i to właśnie u Ciebie - nie u innych z pracy - szuka potwierdzenia swojej wartości. Z jakiegoś powodu uważa też, że może sobie przy Tobie na wszytko pozwolić, albo jest za głupi (nie, może nie głupi - bezmyślny), żeby zdawać sobie sprawę, że robi przykrość Tobie, a z siebie idiotę.

Może zaproś go na kawę i porozmawiajcie o tym? "Dlaczego mi to robisz? Dlaczego rzucasz teksty, że jestem za stara, ze wsi, sorry, ale co to ma być? Albo to nieustanne podkreślanie własnej atrakcyjności - jak mam na to reagować? Myślisz, że to jest sexy? Nie jest - jest żałosne. Lubie cię, ale zwyczajnie nie rozumiem, o co ci chodzi z tymi odzywkami i chcę żebyś wiedział, że sobie tego nie życzę". Coś w tym rodzaju. Stać go chyba jeszcze, żeby o tym porozmawiać i po męsku znieść krytykę?

PS Nie szukaj winy w sobie - to nie Ty masz odchylenia w stronę buractwa.

Napisz jakoś wyraźniej.

1. Skąd taka zmiana nastroju u niego?
2. może z nim naprawdę szczerze pogadaj?
3. Czego nie potrafisz mu powiedzieć? Nie umiesz zagadać?

Chociażby "Coś taki dzisiaj cichy i zamknięty?" Przecież chodzi o to, by nie panowała taka cisza, która przeszkadza, a nie byś poprowadziła jego terapię.

Czego? Wokół będą inni ludzie, nie pozwolą Cię pożreć.

Kurde, zmieniłaś tytuł i ledwo znalazłam tego posta. A tak się już przyzwyczaiłam do tytułu z tyłkiem

Też jestem ciekawa wyniku tej rozmowy. Nie przypuszczałam, że aż tak trudno Ci się do tego zabrać. Wybacz moją bezpośredniość, ale czy Ty się w nim czasem trochę nie podkochujesz?

I jakoś nie zostałaś pożarta

A miłość leży tak niedaleko od nienawiści. Znam osoby, które dawno temu, na początku znajomości "patrzyły na siebie wilkiem", wzajemnie się drażniły, złościły na siebie, itd. a teraz są świetnym małżeństwem z bardzo długim stażem i dorosłymi dziećmi.

Powodzenia

moim zdaniem pan sie stara sam dowartosciować. A jest zwykłym zakompleksionym pustakiem

To, że nie wiedział co odpowiedzieć to, moim zdaniem, dobrze. Nie ma przygotowanej na wszystko odpowiedzi i (być może) dałaś mu temat do myślenia. Oby.

Lubię bajki z dobrym zakończeniem, ale nie dlatego przytoczyłam historię moich znajomych. To była odpowiedź na Twoje

, nic ponad to.

I lepiej pracować z niedowartościowanym, inteligentnym człowiekiem, niż z "chłopkiem roztropkiem".

Zielen, takich typow jest na peczki. To mali i zakompleksieni ludzie.Zawsze o sobie mowia w samych superlatywach, a o innych tylko byle jak i zle. Nie daj Bog  aby ktos w ich towarzystwie zwrocil uwage np. na ciebie a nie na niego.Wtedy awantura gotowa. A i przyslowiowa  sloma z butow wychodzi.  Szkalowanie innych i podkreslanie swoich NIBY wielkich walorow jest ich chlebem powszednim. Dlatego staraj sie zupelnie nie reagowac na jego uwagi i wybuchy. Ignoruj je. Choc zachowanie despotycznego i upierdliwego chama z pewnoscia nie nalezy do milych  , to sproboj porozmawiac  z nim o tej sytuacji. Moze to w pewnym sensie ograniczy inwektywy i wybuchy. Jesli zas  nie ,to musisz pojsc inna droga aby nie zyc w takim psychicznym zniewoleniu. Jedno jest pewne  musisz mu to uzmyslowic rozmowa i  moze byc OSTRO. A moze cos sie jednak zmieni? Roznie bywa. Powodzenia.

Witajcie,długo mnie nie było...W relacjach z człowiekiem o którym piszę w tym wątku zachodzą różne zmiany.Koleżanka,która widzi nas na co dzień powiedziała kiedyś:Jesteście jak małżeństwo w pierwszym roku po ślubie;-) ).Niby żarcik,ale ileż w tym prawdy,codziennie docieramy naszą współpracę i głupich tekstów bywa coraz mniej,a jeśli zdarza mu się chamskie zachowanie,moja reakcja jest zawsze taka sama-natychmiast mówię wprost po czym ''spadaj na drzewo''...
Pojawił się jednak inny problem i dlatego proszę Was o poradę.Pracujemy razem,jesteśmy parą w sensie zawodowym i tym samym wyniki naszej pracy są wspólne.Coraz częściej bywa tak,że widzę błędy,niedociągnięcia z jego strony i niestety potwierdzają to potem zastrzeżenia przełożonych,a nawet kolegów w pracy.Kiedy wiem na pewno,co robi nie tak,jak nie należy,mówię:''nie,tak jest niedobrze,zróbmy inaczej ''itp....tyle,że on pracuje tu całe wieki dłużej ode mnie i czuje się zawsze pewny,nieomylny...Wydaje mu się,że ma rację,a ja potem obrywam...Nie wiem-czy dlatego,że jestem kobietą,czy dlatego że młodszym pracownikiem...No,ale tyle już razy tak się stało,że zaczynam myśleć,że mimo długiego stażu on ma niejednokrotnie mniejsze kompetencje ode mnie...Nie myślcie,proszę,że zadzieram nosa.Ani nie jestem obrażalska-nigdy w życiu w żadnej sytuacji nie zdarzyło mi się na nikogo tak pogniewać,żeby następowały ciche dni.Chcę tylko dobrze współpracować,nie obrywać za niego.Jak coś spartaczy,zawsze mu powiem co myślę i potem dystansuję się,bardzo przeżywam i czuję się źle:-(.Jeśli unikam go,rozmów,po pracy pisze np.zaczepne sms-y na zupełnie inny temat.A ja nie chcę kolegowania,tylko dobrej współpracy.Co zrobić,żeby czasem mnie posłuchał?Męczy mnie to wszystko,a praca przestaje dawać satysfakcję...Nie chcę jej zmieniać...Pozdrawiam serdecznie.

jejku,ale tak mi źle w roli nauczycielki:-(

fatalnie się czuję wskazując komuś jego błędy/przecież ja też je popełniam,i w życiu,i w pracy-jak każdy...

nie chcę,żeby ktoś pomyślał,że zadzieram nosa:-(

Od początku pracy w tej firmie myślałam,że jeśli dostanę się pod skrzydła kogoś z długoletnim stażem,to będzie mi o tyle łatwiej,że będzie od kogo się uczyć,kogo podpatrywać.Zaczynając z  nim współpracę wiele razy powiedziałam,żeby zwrócił mi uwagę,kiedy coś zrobię nie tak,jak należy.Ale...sama widzę swoje błędy,sama je poprawiam...On ich nie zauważa niestety:-(.A jak mnie czasem poucza,to zazwyczaj tam,gdzie nie ma racji...Tak jak gdyby chciał,a nie mógł...Jemu jest potem głupio,mi jest głupio...Zwariować można...Przecież wiem,że wjeżdżam na jego ambicję,męskie ego,dumę...

Nie mogę pogodzić się z negatywnymi ocenami naszej pracy,skoro wiem,że stać nas dwojga na wiele.Wiem,że mamy duże możliwości,poza tym pracę trzeba szanować.Chciałabym umieć jakoś go zmotywować,umieć coś powiedzieć,żeby bardziej chciało mu się starać.Wykrzesać z niego trochę nowej energii,trochę chęci,sprawić żeby "chciało mu się chcieć".Przecież możemy mieć razem wspaniałe wyniki,a jego wszystko nudzi.Stąd nasze problemy chyba...Wiem,że jeśli się go chwali,to można zdziałać cuda;-)
Ale jak go chwalić za to,co robi źle?
Wiecie,kiedy on mnie pochwali zaraz skrzydła mi wyrastają,czuję się dowartościowana,spokojna.Kiedy ja chwalę jego,on jest szczęśliwy.Tylko z tymi potknięciami nie mam pojęcia co zrobić...Jak opiepszają mnie za jego błędy to chce mi się płakać:-(

dziś pozwoliłam sobie powiedzieć w nerwach,żeby poszukał sobie kogoś innego do współpracy,bo ja już dłużej byle jak robić nie będę/byłam zła jak osa/wysłuchał i nie powiedział nic...

potem cały czas starał się być miły,rozmowny,no i dzień minął miło...

a ja milcząco znosiłam jego zachowanie/może to PMS,a może miałam już wszystkiego serdecznie dość;-(

Witajcie,dawno mnie tu nie było.W miarę dobrze układały się nasze stosunki w pracy i poza nią.Myślałam,że najgorsze mam już za sobą...aż do pewnego dnia...
Napisał mi maila,że jest w kiepskim humorze,odpisałam jak zawsze...i nagle zamilkł,prywatnie,w pracy.Pytałam co się stało,on na to ani słowa.Następnie zaczął co najmniej dziwnie zachowywać się w pracy,codziennie popełniał jakieś błędy,jak by się nie kontrolował,nie myślał logicznie...Coraz bardziej wyprowadzało mnie to wszystko z równowagi.Któregoś razu zawalił kolejną sprawę,to było straszne-taki nawał roboty,a on swoją nieodpowiedzialnością robi takie numery!Nagle przemówił do mnie-pomóż mi...
Nie pomogłam-pierwszy raz w życiu mu nie pomogłam i w nerwach wykrzyczałam,że nie będę odpowiadać za jego błędy,dokładać sobie obowiązków,robić za niego...I że jestem pewna,że odtąd nigdy więcej tego samego błędu nie popełni.Przy okazji wyrwało mi się jeszcze kilka zdań o tym,co myślę o współpracy z nim...
Wpadł w szał,zrobił wszystko sam,następnego dnia jakby rozum mu wrócił,nasza współpraca odbywa się wzorowo,nie utrudnia,pomaga,znów jest normalnie...z małym ale...
...nie wymówił ani jednego słowa w pracy,nie odpisał na ani jedną moją wiadomość po pracy...ludzie zaczęli znów dopytywać się co z nim,koleżanki trochę drwią z nas dwojga...pytają go dlaczego ze mną nie rozmawia,a on na to:"e tam"...
Myślę,że uraziłam jego męskie ego.Przecież wszyscy nasi współpracownicy widzieli,że popełnił błąd,widzieli i słyszeli naszą kłótnię,wiedzą,że mu nie pomogłam uporać się z bądź co bądź naszą wspólną robotą.
Milczy już drugi tydzień.Co dalej?

Wierz mi,wiele razy potrzebował już mojej pomocy,próbowałam dyskretnie to zrobić,ale wtedy zawsze mnie okrzyczał.Poza tym nigdy w niczym mi nie pomaga,zrobi tylko swoje niezbędne minimum w imię prawdy"im mniej,tym lepiej".Współpracownicy bardzo często pytają,dlaczego tyle robię sama,a on zadowolony śmieje się pod nosem,to tu postoi,to tam pójdzie,tam pogawędzi...Prosiłam tyle razy,żeby coś pomógł,jego odpowiedź jest zawsze taka sama,że i tak za dużo już robi...
I wtedy nie wytrzymałam po prostu...też mam wyrzuty sumienia,ale wtedy to był impuls...Sama nie wiem,dlaczego aż tak bardzo nagannie zachowałam się wobec niego.