nie kocham męża, czy wrócić dla dziecka ?

Witam
Kochane, nie wiem co zrobić. Jestem w małżeństwie 10 lat i mamy 9-letnią córkę. Nasze życie na początku małżeństwa początkowo na pozór układało się dobrze, chociaż patrząc z perspektywy czasu nasze ciała nigdy nie powinny się spotkać. Najgorsze zaczęło się w 2008 roku, kiedy mężowi codziennie zaczęło towarzyszyć piwo. Nie upijał się lecz człowiek pod niewielką ilością alkoholu nie jest sobą, w szczególności codziennie. Na początku prosiłam, potem płakałam i błagałam aż w końcu zaczęłam wydzierać się na niego i szantażowałam odejściem. Nie widział w tym nic złego. Nawet przyznał się dwukrotnie, że mówiąc, że wypił jedno- dwa, oszukiwał mnie i wypijał więcej. Pewnego dnia znalazłam jego "kryjówkę" pustych puszek. Oczywiście sama ze łzami w oczach posprzątałam, ale obiecał ze to się więcej nie powtórzy. Zaczęłam mieć fobię na punkcie jego stanu, bo znałam go nie od dziś i wiedziałam jak wygląda po dwóch piwach, nadal miałam podejrzenia, że pije więcej. Nie myliłam się, znalazłam nową "kryjówkę". Może gdyby pił i nie byłoby z tego powodu awantur tylko poszedłby spać może nie byłoby to takie straszne. Jednak on pod wpływem robi się agresywny, potrafił mnie wyzywać i wytykać błędy, które miały miejsce nawet przed naszą znajomością. Między 2008 a 2011 dwukrotnie wyprowadzałam się z domu ale po przeprosinach po tygodniu wracałam. W 2011 roku postanowiliśmy kupić nasze własne mieszkanie. Wierzyłam, że to będzie początek czegoś nowego ,pięknego i zmieni się wszystko w naszym życiu na lepsze, będziemy mieć wspólny cel. Jeszcze przed wprowadzką i wykończeniem mieszkania wyprowadziłam się po ponownej kłótni. Nawet mięliśmy już plany, że trudno, sprzedamy mieszkanie i się rozejdziemy. Trwało to jak zwykle tydzień, wróciłam. Po dwóch latach kłótni o byle co, w naszym "nowym, wymarzonym, pięknym" mieszkaniu miałam serdecznie wszystkiego dość. W rocznicę naszego ślubu w nocy doszło do rękoczynów. Było mi wszystko obojętne. Bez przemyślenia wyciągnęłam z apteczki tabletki męża na uspokojenie i ile było tyle na jego oczach połknęłam. Chciałam już rano nie wstać. Następnego dnia z przerażeniem w oczach męża, opowiedział mi co się w nocy działo, byłam przytomna jednak nic nie pamiętam. Czuwał przy mnie całą noc i cieszył się że jeszcze z nim rozmawiam, ale naprawdę tego nie pamiętam. To był czwartek, w sobotę spakowałam rzeczy i wyprowadziłam się z córką z domu. Ktoś musiał, bo on nie miał zamiaru więc padło na mnie. Było mi to już obojętne kto, chciałam mieć tylko spokój. Niestety nie trwał wiecznie. Codziennie wydzwaniał po kilkanaście razy żeby albo płakać do słuchawki albo poniżać mnie jaka to jestem niby egoistka i świnia. Potrafił dzwonić nawet na stacjonarny o 3 w nocy, nie zważał nawet na to że mieszkam z rodzicami i że nie ma prawa ich w nocy budzić bo on akurat teraz ma chęć pogadać. Byłam znerwicowana, w pracy nieobecna. Kolega z pracy,naprawdę dobry i troskliwy nie tylko dla mnie człowiek, zaczął przeczuwać, że dzieje się coś złego. W naprawdę trudnym dla mnie czasie był osobą której mogłam się wyżalić i potrafił mnie wesprzeć. Zawsze mogłam liczyć na swoich rodziców ale wg mnie nie powinnam ich obarczać całą prawdą, nie chciałam ich w to wciągać, przecież byliśmy rodziną. A on był osobą postronną i wierzyłam że spojrzy na to chłodnym okiem i mi może pomoże się pozbierać. Czułam się w jego towarzystwie naprawdę dobrze, jednak po jakimś czasie wyznał mi, że już od kilku lat mnie kocha ale nigdy nie miał odwagi mi tego powiedzieć. Zapomniałam o swoich wszystkich problemach i zdarzyło się kiedyś że pod wpływem alkoholu zdradziłam z nim mojego męża, zresztą wcześniej zrozumiałam że i tak męża już od kilku miesięcy nie kocham. Nie żałuję tego co zrobiłam, jednak mąż nie może się dowiedzieć, ponieważ jest bardzo mściwym człowiekiem i jestem w 100% pewna że zniszczyłby życie mojemu koledze, który ma żonę i dzieci. Nie jest w nim szczęśliwy ale już z długim stażem i jakoś się z tym pogodził i wiem że od rodziny nie odejdzie, chociaż mówił mi żeby chciał. Nie wymagam od niego tego ponieważ dużo by stracił a ja nie jestem pewna co do swoich uczuć do niego. Nie ukrywam ciągnie mnie do tej "znajomości" ale wydaje mi się że dlatego że brakuje mi miłości, przytulenia i świadomości że komuś m\na mnie zależy. Jest mi ciężko o nim nie myśleć ponieważ pracujemy razem i codziennie się widzimy. Nie rozmawiamy ze sobą na ten temat bo ja go o to prosiłam, żeby nikt się nie dowiedział. Czasami mam ochotę się tam mocno przytulić do niego  ale muszą mi wystarczyć tylko miłe spojrzenia i uśmiechy. Problemu by nie było tylko z mężem mamy córkę, która źle przeżywa nasze rozstanie, mieszkamy 5 min drogi od siebie i praktycznie codziennie widzi mnie i swojego ojca. Jednak rozdarta jest w tym wszystkim,zaczęła być złośliwa, leniwa i zaczęły się problemy w szkole, np z skupieniem się na lekcjach.
Nie chcę być żoną mojego jeszcze męża, nawet jeśli miałabym być w życiu sama, z nim nawet boję się przebywać w jednym pomieszczeniu, a minął już prawie rok odkąd nie jesteśmy razem. On oczywiście nadal chce żebyśmy ratowali małżeństwo i rodzinę, dzwoni codziennie i prosi albo ma okresy kiedy każe mi złożyć papiery rozwodowe. No właśnie, on mi każe złożyć bo on nie złoży. Już raz złożył ale miesiąc przed rozprawą je wycofał. Wierzyłam, że zrobił to żeby mnie nastraszyć, mówił że to nie prawda, jednak kiedyś się zwierzył mojej bratowej i mówił, że tak ,złożył aby mnie nastraszyć. Jednak mu się nie udało. Naprawdę mam serdecznie dosyć tego człowieka, chciałby mną rządzić i mieć kontrolę nad tym co robię. Potrafi nawet wciągnąć w to wszystko naszą córkę, aby mnie szpiegowała. TZN umówiłam się kiedyś z koleżanką, ta podsłuchała gdzie i kiedy to mu zaraz napisała smsa. Oczywiście pojechał tam, jednak córka źle usłyszała miejsce więc mnie nie spotkał. Mam ogromny żal i niechęć do tego człowieka ale wiem że robię krzywdę dziecku. Nie wiem co zrobić. Przelatują mi myśli żeby wrócić do wspólnego mieszkania dla dziecka aby nie musiało krążyć między dwoma domami ale nie do niego. Boję się że znowu będzie przemoc psychiczna a ja nawet nie myślę już naprawiać związku, albo złożyć papiery rozwodowe. jednak przy rozwodzie wchodzi tylko bez orzekania o winie. A takie rozwiązanie nie pozwoli mi zamieszkać w moim mieszkaniu. Jestem w stanie sama spłacać kredyt i się utrzymać w nim i nawet spłacić męża ale on się z niego nie wyprowadzi, nie bo nie jak to mówi. "Wykurzenie" go z mieszkania dałby mi rozwód za jego winą. Ale nie mam twardych dowodów na jego winę, jedynie coś moi rodzice mogą zeznawać ale nie chce w to ich wciągać, zresztą boję się że wciągnie w to mojego kolegę a to by już było nie ciekawie. Zdradziłam nie mieszkając z mężem ale i tak to była zdrada. Nie mam pojęcia co zrobić. Dla mnie najlepszy byłby rozwód i niech się dzieje co chce ale bez niego ale kosztem dziecka, albo pokornie wprowadzić się do mieszkania, jednak nie wierzę ani jemu ani sobie że nie będziemy sobie wchodzić w drogę. Nie mieszkamy już razem około roku i ciężko by mi było teraz razem z nim. Nawet w osobnych pokojach.
Rozmawiałam z adwokatem ale niestety nie powiedział mi co mam robić, wiem, decyzja należy do mnie. Ale jaka ma być ?! Kochane doradźcie coś !! Wiem że można książkę napisać o moim życiu ale boję się sytuacji jaka zaszła w tamtym roku z tabletkami, ja też psychikę mam już zjechaną i nie panuję czasami nad emocjami, nie mam na myśli złości tylko rozpacz !!! Chęć ucieczki nawet na koniec świata, nawet bez córki, żeby mnie już nie gnębił i dał mi zapomnieć co złe !!! Tak strasznie pragnę miłości, spokoju i przytulenia !!! Ale na pewno nie od jeszcze mojego męża, do niego czuję straaaaszny awers i na samą myśl ciary i wstręt i rozpacz mnie ogarnia. Proszę, pomóżcie, albo przynajmniej doradźcie   PLEASE !!!