jak reagować na takie zachowanie :(

Witam, jestem tu nowa choć często wcześniej zaglądałam. Mam problem, mianowicie mój mąż, z którym jestem już prawie 10 lat, ma poważne problemy zdrowotne, ale za to że tak ma obwinia mnie... Zawsze bardzo się kochaliśmy, nie było nigdy zdrad czy większych problemów.
Jesteśmy razem, mamy dziecko, pracujemy. Mąż ma jednak dużą nadwagę, boryka się z nią już 4 lata , a ja z nim, próbuję mu pomóc, gotuję, później pakuję to w pojemniki o pracy i w ogóle chcę żeby schudł bo widzę jak się  męczy.  Tłumaczę co może a co nie, co powinien.  Maż chce się odchudzić ale to raczej problem natury psychologicznej już teraz. Złymi skutkami otyłości bardzo się nie przejmował, bo myślał, że to "przelewki" , że nic się i tak przecież nie stanie. Do tego że miał i ma nadwagę, lubi się czasem napić wiadomo czego.  Jedno piwko , czasem dwa, a czasem wracał o 23.00 na bani.  Prosiłam, tłumaczyłam, że nie może tak robić, że ma nadwagę poważną , że zagraża to jego życiu , z resztą inni to samo mu mówili.  W końcu przesadził i znalazł się w szpitalu. Wyszedł, na szczęście nie było to nic groźnego ale cała sytuacja ze szpitalem wynikała z takiego a nie innego stylu życia.  Teraz lekarz mu powiedział że absolutnie nie może pić, musi się zacząć ruszać (jakiś sport) i dieta koniecznie.  Mąż się trzyma, nie powiem, chyba się naprawdę przestraszył. Ale co z tego jak teraz traktuje mnie jak ... zło konieczne.  Wydaje mi się że za to co jego spotkało obwinia mnie. Wiecznie mu coś nie pasuje, o wszystko ma pretensje. Stał się wybuchowy, w momencie robi się tak potwór. Podnosi głos, przeklina do mnie , zaczyna mnie wyzywać.
Przyjdę z pracy to ma do mnie 4, 5 tematów do obgadania, a czego to, a czego tamto, a czemu zrobiłam tak a nie inaczej. Jezu... z nerwów to wychodzę z pokoju , bo nie chcę się z nim kłócić. A po chwili mu przechodzi i już  normalnie gada, tak jakby sobie przemyślał swoje zachowanie. Ale to nie jest sposób na rozwiązanie. Nie mogę przecież bez przerwy "usuwać" mu się bo on jest akurat teraz zły. Przecież też mam swoje poglądy na dany temat i czemu mam się uciszać i usuwać , cały czas myśląc że mu przejdzie. Kocham go, jak go nie widzę to tęsknię, ale jak przyjdę do domu to on mnie zwyczajnie atakuje. Nie jestem osobą kłótliwą, ale w kaszę sobie raczej tez napluć nie dam.  Raczej staram się polubownie załatwiać tematy. Ale teraz na tym cierpię.  Dodam, że do innych się tak nie zachowuje jak do mnie. Jak był w szpitalu opiekowałam się nim, Jak wyszedł też. Podaj mi to, podaj mi tamto, kup to i to. itd.  Co mogłam mu pomóc to pomagałam, bo chory, bo osłabiony po szpitalu, bo otyły... Ta sytuacja nie trwa długo ale widzę, że idzie w zaparte.  Nie chcę być dla niego wyładowaniem nerwów za cały dzień.
Wiem, że takie jego zachowanie, wybuchy złości itd związane jest z tym, że odstawił alko ale nie wiem jak go sprostować.
Wczoraj jak już wieczorem leżeliśmy w łóżku strasznie mnie zdenerwował głupimi gadkami swoimi. Wstałam, ubrałam się i chciałam się po prostu przejść na szybki spacer mimo że była godz. 22.00. Miałam tyle nerwów w sobie na niego. To mnie nie puścił. Stanął przy drzwiach i powiedział że nigdzie nie pójdę o tej porze bo jest za późno. I on się martwi.  Oczywiście zaraz sobie przemyślał to co powiedział wcześniej do mnie i zaczął mówić, że "przecież nie chodziło mu o to" tłumaczenie ble, ble, ble.
Zdenerwował się, czego następstwem było podwyższenie ciśnienia i krwotok z nosa.  Opanowaliśmy to ale w między czasie do tego wybuchł złością. Usłyszałam, że lepiej jakby mnie nie było i że to przeze mnie tak teraz ma. 
Zrzuca winę na mnie bo tak jest najprościej. Obraża mnie, lekceważy, chyba myśli że jest niezastąpiony. A zaraz po tym chce mnie przytulić, przeprasza za swoje zachowanie, mówi że walczy z nim, żebym dała mu trochę czasu.
Nieraz to nie chce mi się do domu wracać. Odbieram dziecko z przedszkola, Jadę z nim na zakupy, do siostry, na basen  , gdziekolwiek, bo wiem że jak przyjadę do domu to będzie "stresówka". A czasem jest ok, beż żadnych spięć.  Ale dlaczego mam się podporządkować nastojom mojego męża?  Nie jest złym człowiekiem, widzę że bardzo kocha dziecko i mnie, że jest za nami. Ale ma najprawdopodobniej teraz problem ze sobą bo odstawił alko i ma wahania nastrojów.    Jak to przezwyciężyć? jak pomóc sobie i jemu?  Proszę poradźcie coś.