Byl w wiezieniu, wyszedl i wyznal mi milosc! Jak mu pomoc?

Hej mam 23 lata, w gimnazjum chodzilam z pewnym S. Do klasy... Byl to typ rozrabiaki. Jest starszy ode mnie, ale raz przepadl i trafil do mojej klasy... Poniewaz moj brat tez nie nalezy do swietych S. troche mi go przypominal. Wszyscy w szkole troche sie chyba go bali, mieli respekt... Jako ze bylam najlepsza uczennica w klasie moja nauczycielka poprosila zebym pare razy z nim posiedziala po lekcjach i pomogla w matmie... Przy pierwszym spotkaniu byl tak niesmialy i skromny, ze az zrobilo mi sie glupio, tak jakby sie mnie bal, wstydzil, sama nie wiem:) zaczelismy sie uczyc po lekcjach, najpierw matmy, potem wielu innych przedmiotow... Strasznie mi sie podobal sposob w jaki mnie traktowal, adorowal mnie i byl niezwykly. Owszem nadal byl rozrabiaka wsrod kolegow, ale nie dla mnie,dla mnie byl zupelnie inny. Na koniec roku mial prawie same 4:) widzialam ze sie stara... Zakochalam sie w nim w miedzy czasie, ale nigdy mu o tym nie powiedzialam... Wiecie bylam mloda i zwyczajnie sie balam. Aha, dodam tylko ze on pochodzi z nie najlepszego srodowiska, mama pila, taty nie znal...
Przez wakacje wyjechalam do babci i po powrocie jakos tak mielismy mniejszy kontakt. Caly czas byl on dla mnie super, ale zwyczajnie zaczal sie dobrze uczyc sam, a mnie zaczal podrywac inny chlopak, no i tak zaczelam z nim po jakims czasie chodzic. No ile moglam czekac na ruch ze strony S? Gdy juz bylam z tym chlopakiem nazwijmy go A. na pewnej imprezie S. byl juz pod wplywem alko i wtedy wyznal mi milosc!!! Kurcze no serce mi wtedy wyskoczylo na wierzch ale mialam juz innego, a pozatym S. nie byl perspektywicznym chlopakiem. Pozniej mielismy dalej dobre stosunki bo on nawet nie pamietal ze mi milosc wyznal wiec ja dalej traktowalam go jak kumpla i udawalam ze nic nie wiem. Pozniej zaczelo sie liceum, ja poszlam do najlepszego, on najgorszego. Znow wpadl w nieciekawe towarzystwo i szybko zakonczyl edukcje... Pracowal, czasem mnie odwiedzal, az pewnego razu znalazl sie na imprezie gdzie doszlo do powaznej bojki, jakis grozb itd... No i dostal wyrok. Przez 3 lata siedzial w wiezieniu. W tym czasir oczywiscie nie mialam z nim zadnego kontaktu, czasem o nim myslalam, wiadomo wspominalam dawne milosci az tu dowiedzialam sie ze wyszedl, ktos go spotkal na miescie... Nastepnego dnia przyszedl do mnie, powiedzial ze tylko mysl o tym ze po wyjsciu mnie zobaczy i poroZmawia ze mna trzymala go przy zyciu, ze wie ze jestem z kims, ze nie liczy na wiele, ale zebym pozwolila sie kochac i czasem odwiedzac, ze chce sie zmienic zebym byla z niego dumna, bo nikt nie poswiecil mu w zyciu tyle uwagi co ja tego roku kiedy pomagalam mu w nauce... Powiedzialam ze musze sie zastanowic.
Kurcze po pierwsze to od razu serce znow zaczelo mi bic na jego mysl. W pierwszym momencie mialam ochote rzucic wszystko i byc z S. ale wiem ze mam cudownego chlopaka ktorego kocham, i jestem szczesliwa, a to sa tylko chwile slabosci...
Ale chcialam zeby ktos mi poradzil co mam temu biednemu S. powiedziec? Nie chcialabym go zranic, nie chcialabym go zniechecic do zmiany. Przeciez jesli ja sie w nim moglam zakochac to inna tez moze co mu powiedziec zeby nie odebral tego w ten sposob, ze dlatego ze siedzial nie jest mnie wart albo cos w tym stylu... Bardzo chcialabym zeby ulozyl sobie zycie tylko jak mu pomoc?