jak dalej żyć?

Jemu już nie pomożesz
Fakt, że on potrzebuje pomocy, ale... Jeśli nie chce jej przyjąć, to nikt mu nie pomoże. Przyjmując go do domu, znów zrobisz z niego melinę.

Nie chcę mówić, że on jest stracony, ale obawiam się, że może obudzić sie dopiero za 20, 30 lat, gorzko zapłakac i stwierdzić, że zmarnował swoje życie.
Ty go nie marnuj. Ja wiem, że to Twój syn, że mimo wszystko kochasz, ale czy chcesz takiego życia?

Mniszek, a czy ten 30 letni czlowiek, zdaje sobie sprawe jakie Ty z nim przeszlas i nadal przechodzisz pieklo ? A moze jemu wydaje sie to normalne , ze on w roli syna ma nieograniczone prawo pasozytowania na tobie, a ty w roli matki masz nieograniczony obowiazek
to wszystko znosic ?
I twoj syn od lat to uznaje jako normalne .... bo jest do tego po prostu przyzwyczajony ! 
Piszesz, ze tobie nie jest w stanie pomoc nikt. Prawdopodobnie masz w tym racje.
Znajomi boja sie wchodzic w takie zagmatwane rodzinne historie, a instytucje - wiadomo, nie rozumieja matczynej milosci...   
Jesli to ja bylabym w Twojej sytuacji, ucieklabym przed takim trujacym doroslym dzieckiem.
Zmienilabym mieszkanie a moze nawet wyprowadzilabym sie do innego miasta.
Zaczelabym nowe zycie , dla siebie.
I nie zwlekalabym za dlugo z ta decyzja.
Ale tak zrobilabym ja. Brutalnie , nie po matczynemu. W trosce o siebie. Ze strachu. Zeby sie odciac i odpoczac 
bo kazdy z nas, ma etapy zycia w swoich rekach i ty tez.

Bardzo pani wspolczuje ..zycie z pijakami narkmanami leniami jest niemozliwe...jezeli on sie nie opamieta nikt mu nie pomoze ...znam historie jak kbieta starsza pomagala narkomance i w koncu narkomanka ja zabila ...a niby dobro poplaca ona przyplacila to zyciem...nie ma co trzeba zyc dalej jak nie chce pracowac to musi gnic ....

Rozumiem,ze on nadużywa alkoholu nie ma środków do życia..  A nie pomyślałaś, by złożyć wniosek w Sądzie o jego przymusowe leczenie odwykowe? Wiesz.. podczas kilkumiesięcznego  leczenia chory ma zajęcia z psychologiem, psychiatra jest leczony farmakologicznie .. zawsze to jakas nadzieja... Rozumiem cie,że pomimo  zalu nadal kochasz swojego syna./ Chętnie ci pomogę w napisaniu wniosku czy znalezieniu odpowiedniego osrodka.. Jesli uznasz,ze  to dobry pomysł proszę odezwij się  na maila:) Pozdrawiam Cie;)

Dziękuję za wsparcie....wysłanie go na leczenie jest nie realne. Brak już we mnie  wiary na zmianę czegokolwiek.  Próbowałam tego wcześniej, nie przez sądowy nakaz ale próbowałam nie raz. Po prostu nie chce, nie chce brać żadnych leków " bo nie chce zostać roślinką" chce " mieć własne zdanie" . Zresztą przeszedł terapię w zakładzie karnym. Obiecywał dużo a po trzech dniach odstawił tabletki , żeby pić. Od dziecka był trudny, nigdy niczego nie można mu było wytłumaczyć. Żadnych autorytetów.....karanie było bez efektów, bo robił na złość jeszcze gorzej. Miał tylko żądania materialne, których nie mogłam spełnić . Miał wtedy stwierdzone zaburzenia emocjonalne.  W chwili obecnej zaburzenia zachowania w przebiegu uzależnienia mieszanego. Z  leczenia nie chce korzystać.......wypisuje się po 2, 3 dniach na własne żądanie.  Stosuje wobec mnie szantaż emocjonalny. W okresie 4 miesięcy co najmniej 10 razy podcinał sobie żyły, kiedy zobaczył że nie reaguję przestał. W chwili obecnej kradnie...jest postrachem okolicznych sklepów, fakt nie ma co jeść, ale kradł żeby mieć na alkohol nawet wtedy kiedy miał co jeść i gdzie spać. Sama utrzymuję cały dom. Rozwiodłam się 12 lat temu i była to najlepsza decyzja w moim życiu. Byłego też wyrzuciłam na bruk, tylko czy muszę stosować takie " metody" zaczynam się z tym czuć źle. Mam wątpliwości ....czy jest ze mną coś nie tak?

Jak dla mnie, najlepsze rozwiązanie proponuje pinkpiwonia. Uważam że najlepiej byłoby wyprowadzić się  i to do innego miasta. A w ogóle, to podziwiam Twoją wytrzymałość! Po tylu przejściach nie jeden załamał by się całkowicie!  Ja również mam syna, ponad 30-letniego  i widzę że kłopoty które z nim przeszłam / i jeszcze trochę przechodzę /, to  kropla w morzu w porównaniu z Twoimi! Życzę Ci zdrowia i siły, abyś mogła podjąć decyzję o ratowaniu siebie! Pozdrawiam!

Bardzo przykre to co napisałaś, ale moje poprzedniczki mają rację. Musisz odciąć się od syna.

Niestety, spokój mój nie trwał długo. okazało się, że od wyroku się odwołał, czekam na drugą instancję. Owszem był w zakładzie karnym około miesiąca za drobne kradzieże. Znowu piwnica, strach przed wyjściem z domu, ( chociaż nie zaczepiał mnie) zakaz zbliżania się nie aktualny. Wrogie nastawienie sąsiadów, a ja nic nie mogę zrobić. Wniosek o eksmisje w Sądzie oddalony, bo nie mieszka, wymeldować z urzędu nie mogę, bo chce wrócić, błędne prawnicze koło. Okazuje się, że lepiej być cierpiącą ofiarą niż walczyć o swój spokój. Kradnie w beszczelny  sposób w całej okolicy, pracy nie szukał bo " ceni sobie wolność" i ciągle z piwem w ręku. Policja nie radzi sobie, wszyscy narzekają, piszą skargi. Niestety okazało się, że nie mogę liczyć na żadne wsparcie, nawet Komendant  Policji powiedział mi, że to ja jestem winna temu że on taki jest. Nawet nie sprawdził jakie były u mnie interwencje, że odbył kare 1 roku pozbawienia wolności za znęcanie się nade mną. Wychowałem dwoje dzieci drugie  jest ok, czy naprawdę to moja wina? Przecież inaczej nie wychowywałam, taki sam dom, takie same warunki. Sama też nie pochodzę z patologicznej rodziny! Czy dążenie do normalnego życia,jest takim złem?

No bo normalnie, jeśli druga osoba nam nie pasuje, to przestajemy z nią być i się nią interesować, natomiast dziecko dla kobiety to jest coś zupełnie innego. Jest akceptowane bezwzględnie nawet jeśli nie ma logicznych podstaw do tego. Dlatego właśnie uważam że postawa kobiet odnoście chęci posiadania dzieci jest chora.

Dzisiaj po sprawie.....Sąd utrzymał w mocy poprzedni wyrok..........jestem wykończona. Będę miała spokój trosze więcej jak rok, czy dotrzyma zakazu zbliżania się ....nie wiem. Będzie miał 5 lat na przemyślenia, podjęcia jakichkolwiek działań.
Post arleta.b1, znam procedury wymeldowania z urzędu, to nie jest takie proste, a tak poza tym, tak........ chciałabym żeby wrócił ale jako syn marnotrawny, żeby się zmienił, żeby został uczciwym porządnym człowiekiem. Moje posty są wyraz mojej bezsilności wobec niego. To moje emocje. To przecież moje dziecko, które pielęgnowałam , kochałam........

Chyba to jest dobre wyjście. Może, jeśli kiedyś pojawi się znów w tym domu i okaże się, ze matka tam już nie mieszka, to to będzie naprawdę skuteczny wstrząs

Proszę broń Boże nie przejmować się tym co mówią sąsiedzi. Oni zawsze będą gadać. Jak moja ciocia wyrzuciła pijanego wujka z domu, bo bił ją i dzieci to też sąsiedzi gadali 'jak można tak męża z jego domu wyrzucić?'. Trzeba mieć szacunek do siebie i swojej własności, wtedy inni też będą mieli szacunek do nas.
A co do Pani syna, to były szanse na wyprostowanie go kiedy był jeszcze dzieckiem. Są takie obozy dla trudnych dzieci. W Niemczech są dość popularne, ale w Polsce też już o nich słyszałam. Wysyła się tam dziecko na czas od kilku miesięcy do roku i wraca odmienione. Ale w wieku Pani syna to widzę tylko jedną możliwość poprawy - zupełna zmiana otoczenia i towarzystwa. Czyli wyjazd za granicę z pomocą biura pośrednictwa pracy - dostanie pokój w domu dla pracowników, pracę od samego przyjazdu i żelazne reguły zachowania w mieszkaniu jak i pracy. Osobiście polecam chyba Irlandię, bo tam same łąki i pastwiska, także o narkotyki pewnie tam ciężko.

Życzę dużo siły i pozdrawiam

Dlaczego my - matki - obwiniamy się o wszystko zło, które dotyka nasze dzieci, i przez które my później cierpimy???
Dzieci wychowujemy jednakowo, jednakowo kochamy, jednakowo opieprzamy. Przynajmniej tak myślę.
Jaką wybiorą drogę te nasze dzieci...Bóg jeden raczy wiedzieć.
Gdyby matka Hitlera wiedziała jakie piekło zgotuje światu jej syn...donosiłaby ciążę??? Nikt nie wie kogo sprowadza na ten świat, i w jakim celu.
Jedno jest pewne - nawet matka nie powinna płacić za błędy swoich dzieci, bo od małych błędów się zaczyna, a wiadomo, ze im dalej w las - tym więcej drzew.
I żeby nie było - nie jestem matką idealną i też popełniam błędy, jednak...staram sie na nich uczyć i wyciągam wnioski.
Jestem samotną matką dwóch synów. Samotną od lat, więc wiem o czym piszę, jednocześnie wciąż trzymam rękę na pulsie, bo kocham tych moich urwisów :-)