Mój mąż ma dwoje dzieci z poprzedniego związku. Jego była ma łącznie czworo dzieci. Było tak: poznał ją jako pannę z jednym dzieckiem, drugie i trzecie jest jego, a czwarte zrobiła sobie z kimś innym w czasie związku z moim mężem. Jak to tłumaczyła - nudziła się w domu, kiedy on dużo pracował. Ten zacisnął zęby i dla dobra dzieci siedział z nią dalej, ale sytuacja się nie poprawiała: pijaństwo, imprezy, szlajanie się, zostawianie dzieci bez opieki kiedy on był w pracy. Wyrok Sądu dla niej za prowadzenie auta bez uprawnień, po pijanemu. Mąż zakończył ten związek. W czasie rozstania kazała mu zabierać jego dzieci, wzięła tylko swoją dwójkę czyli pierwsze i czwarte. Przeprowadziła się do nowego konkubenta czyli ojca czwartego dziecka. W tym czasie mąż założył trzy sprawy w Sądzie: ograniczenie praw rodzicielskich dla matki dzieci, ustalenie miejsca stałego pobytu przy ojcu, alimenty na dzieci od matki. Ruszyła sprawa o ograniczenie, zakończona sukcesem. Sprawa alimentacyjna została zawieszona do momentu ustalenia stałego miejsca pobytu. Krótko po tym ruszyła sprawa o ustalenie pobytu. W międzyczasie poznajemy się z mężem, bierzemy ślub. Mąż przeprowadza się do mnie meldując siebie i dzieci na pobyt stały. Są one od urodzenia meldowane z ojcem, gdyż matka dzieci nie ma żadnego meldunku. Dzieci chodzą tu do przedszkola, rozwijają się, są szczęśliwe. Po jakimś czasie matka dzieci przyjeżdża w odwiedziny do dzieci, zabiera na spacer i porywa je do mieszkania, w którym zamieszkuje z konkubentem. Sprawa zgłoszona na policji. Jednak nie jest to porwanie, bo to ich matka, a sprawa w Sądzie trwa. Składamy pismo do Sądu z informacją co się wydarzyło. Na kolejnej sprawie sędzina nie podejmuje tematu, próbuje to zrobić mój mąż, jednak sędzina nie robi sobie nic z tego. Na kolejnej sprawie okazuje się, że obecny konkubent matki złożył doniesienie, iż ona znęca się fizycznie i psychicznie nad nim i nad dziećmi. Sprawa zostaje po jakimś czasie umorzona, wycofuje ją konkubent, gdyż podobno "K... się poprawiła". Po badaniu w RODK przychodzi opinia. Ojciec dzieci jest w porządku, troskliwy, kochający, potrafi się zająć dziećmi. Matka dzieci nerwowa, ale też je kocha, stara się uporać z problemem alkoholowym, chce zalegalizować związek z konkubentem. Wnioski RODK: z uwagi na więź emocjonalną z rodzeństwem zaleca się zostawienie dzieci przy matce, a co do ojca zaleca się szeroki, nieograniczony kontakt z dziećmi. Na tej podstawie Sąd wydaje wyrok na korzyść matki. Mąż składa apelację. Czeka do sprawy ponad rok. W międzyczasie u niej zostaje założona niebieska karta, rozstaje się z konkubentem, co chwila w domu pojawia się nowy "wujek". Do męża przychodzi pismo z przedszkola, że starszy chłopiec daje znaki, iż jest świadkiem przemocy w rodzinie. Przebadany przez psychologa. Ten potwierdza, iż takowe zdarzenia mogły mieć miejsce w ostatnim czasie w życiu dziecka. Młodszy od jakiegoś czasu zaczął się moczyć, chowa się w wtedy jakby się czegoś bał. Ponadto przyszedł do przedszkola z podbitym okiem. Na pytanie nauczycielki matka powiedziała, że brat brata uderzył puszką piwa. Wszystkie dokumenty i informacje zostają przez męża przekazane Sądowi. W Sądzie odwoławczym na sprawie jest tylko mój mąż, ona nawet się nie pojawia. Sąd decyduje odrzucić apelację i podtrzymać wyrok I instancji. Nie wzruszają go informacje z przedszkola, z policji. Sąd informuje męża, że nie przysługuje mu kasacja. Mówi mu, że jest mu przykro, że widać, że się stara, ale to już za długo trwa i lepiej niech tak już zostanie. Straciliśmy wiarę w sprawiedliwość w tym kraju.
Dodam, że najstarszy syn szanownej mamuśki (nie jest synem mojego męża), został jej odebrany i we wrześniu trafił do takiego poprawczaka dla nieletnich (nie wiem dokładnie jak to się nazywa) za napady, rozboje, dewastacje. Chłopak ma 11 lat. Dzieci męża na każdego nowego przyjaciela swojej mamy mają mówić "tato" (polecenie mamuśki). Na dzień dzisiejszy mówią, że nie chcą odwiedzać mojego męża, mnie i naszego syna czyli ich przyrodniego brata. Mówią, że im mama powiedziała, że tata ich zostawił, że ich nie chciał i dlatego ma nową rodzinę.
Bezsilność... w tej chwili chyba tylko to czujemy.
11 lat to nie jest wiek, od którego podlega się odpowiedzialności z ustawy o postęp.w sprawach nieletnich.
