Poczucie samotności wśród znajomych

Coś musi być powodem tego braku motywacji, braku celu, zmęczenia i pewnie to "coś" nie jest łatwe do wyeliminowania. Zacznij od zdefiniowania tego czegoś, wtedy dopiero małymi krokami będziesz mógł spróbować to zmienić. Sama borykam się z podobnymi problemami i w sumie wiem ze daleka droga przede mną by to wszystko sobie poukładać...

po prostu ciężko o bratnie dusze, osoby które myślą i czują podobnie

myślę że nie trzeba się poświęcać żeby się przyjaźnić - wystarczy odrobina empatii i chęci. ludzie często by chcieli się przyjaźnić, ale myślą że w otoczeniu nie ma właściwych osób lub że inni tego nie potrzebują. prawda jest taka że nikt nie chce być samotny i dusić w sobie problemy.

Wielokropek - niby masz rację ale nie do końca..

Pieniądze, miłość itd są dla mnie ważne, wiem co powinienem w tym celu zrobić, ale brakuje mi na to sił. Ledwo się budzę,a już nie mam na nic siły i to jest mój problem.

Co do znajomych to idealnie nadają się na imprezy i do niczego więcej. No chyba,że ktoś coś chce to wtedy się przymila.
Niestety ciężko znaleźć kogoś z kim można szczerze i bezinteresownie pogadać i nie obawiać się,że powiedziało się za dużo.

A ja już dawno zauważyłem u siebie taką zależność, że bez osoby z którą mogę od tak pogadać, pośmiać się, pomóc jej, doradzić itd. moja motywacja,a co za tym idzie siła witalna spada.

Na ten przykład dziś rano rozmawiałem z jedną z dziewczyn z forum na gg i do końca dnia czułem się dużo lepiej, miałem więcej "mocy" niż wczoraj.
Niby niewiele do szczęścia potrzeba, tylko dlaczego tak trudno znaleźć kogoś?

Bartek, czy z powyższego zdania można wysunąć wniosek, że narazie jeszcze nie masz ani pieniędzy ani Kobiety? Pytam o to, ponieważ paradoksalnie może właśnie tu kryje się główna przyczyna Twojego stanu...odgórne lecz podświadome przeświadczenie o bezsensowności naszych działań powoduje brak akcji z naszej strony, a jak wiemy tam gdzie nie ma akcji tam też nie ma reakcji.

Wydaję mi się, że uprawnionym będzie przedstawienie tutaj jednego punktu z podstawowych zasad kontrolowania społeczeństwa, ponieważ jeśli mówisz o tym, że po prostu tak jest, że nie masz sił, to problemu można szukać dosłownie wszędzie, a jeśli szukamy go wszędzie to chyba najrozsądniej będzie przyjrzeć się środowisku, w którym żyjemy, więc posłuchaj tego:

"ZAMIEŃ BUNT NA POCZUCIE WINY

Pozwól, aby jednostki uwierzyły, że są jedynymi winnymi swoich niepowodzeń, a to przez niedostatek inteligencji, zdolności, starań. Tak więc, zamiast buntować się przeciwko systemowi ekonomicznemu, jednostka będzie żyła w poczuciu dewaluacji własnej wartości, winy, co prowadzi do depresji, a ta do zahamowania działań. A bez działań nie ma rewolucji!"

Bartku a o czym chciałbyś rozmawiać? To bardzo ważne pytanie.

Bartku Ty po prostu jesteś urodzonym altruistą, to WIELKI skarb mieć w sobie takie ludzkie ciepło i emapatię do drugiego człowieka, szczególnie w tak beznadziejnych czasach oraz w tak gównianych warunakach życia jak nasze.
Czytam Twój wpis i widzę, że Ty po prostu najzwyczajniej w świecie bardzo chciałbyś czuć się komuś potrzebny, czuć się kochany, wiedzieć, że ktoś chce przy Tobie być, akceptować Cię, Twoja mądrość, poglądy i rozmyślenia.
Ja mam tak samo, być może dlatego, że jeszcze nie dane mi było spotkać kogoś bliższego kto da mi tą siłę, która mnie naładuje, która będzie dla mnie wsparciem i podporą. Poznać kogoś wartościowego, skupić się na nim i razem budować coś fajnego jest ciężko w pojedynkę i obawiam się, że barak poczucia, że jest się komuś potrzebnym będzie powodował coraz większy stan smutku.

Ja zadaję sobie to pytanie każdego dnia...nie mam pojęcia czemu tak ciężko o prawdziwych ludzi. Nie wiem gdzie ich szukać i najgorsze, że wiem o tym, że nigdy nie poddam się tłumowi i walce "o więcej i więcej", więc czy już na zawsze zostanę sam?

Doskonale wiem co czujesz. Sama właśnie przeżywam swego rodzaju kryzys. Niby jestem pełna werwy, a jak rano wstaję, to nagle energia znika. Nie mam na nic siły. Objawy tego wyczerpania, braku motywacji i szerokopojętego sensu życia pojawiły się po tym jak zostałam osamotniona. Zwykle uważałam, że otoczenie, czy ktoś bliski, daje jakiś doping i dodaje chęci do działania, bo nawet można się komuś pochwalić swoim sukcesem, czy podzielić wątpliwościami. A jak tak człowiek wszystko robi pod siebie, to w końcu mimo siły i optymistycznego nastawienia popadłam w lekką apatię i zauważyłam, że moje życie z cyklu uczelnia-mieszkanie, przejdzie w cykl praca-dom, bez nikogo i bez możliwości odskoczni. Na prawdę staram się łapać okazje, by się z tego wyrwać, staram się walczyć i chociaż ciągnąć swoje wykształcenie i kwalifikacje, ale nie samym tym, człowiek żyje i jakoś takie silne jednostki jak ja, czy jak widać Bartek potrafią być dopadnięte przez zmęczenie życiem, które tak na prawdę wynika nie z braku chęci, czy działania, a swego rodzaju baterii. Trzeba zwrócić uwagę też na to, że brak kogoś bliskiego, czyli przyjaciela lub partnera, powoduje, że większość rosterek i emocji kumuluje się w sobie, co również bywa męczące. Ja na przykład jestem osobą, która nie jest wylewna do koleżanek, czy kolegów, ufam na prawdę niewielu. Stąd sytuacja, którą opisałam we własnym temacie jest dla mnie bardzo uciążliwa. Często jest tak, że rodzina, nawet jeśli ma się jak ja rodzeństwo w podobnym wieku, nie daje poczucia takiego wsparcia jak przyjaciel, czy partner.

Nie chcę nikomu wmawiać depresji, ale właśnie ta choroba odbiera ludziom siły do działania. Zdiagnozowana i właściwie leczona umożliwia dobre funkcjonowanie, chemia w mózgu sprawia, że aż się chce i człowiek odczuwa zadowolenie.
Druga moja uwaga dotyczy tego, że nie można się uzależniać od innych. Wiem, że łatwiej jest gdy kogoś mamy kto nas motywuje, kto do nas wyciągnie rękę. Ale szkoda życia na czekanie aż tak się stanie. Trzeba samemu sobie pomóc, metodą małych kroczków byle do przodu.

Widzisz Bartku, a ja wiem o tym, że nie ma absolutnie żadnego innego generatora patologii życiowych jak system, a rozumianych w każdym możliwym sensie i odniesieniu do jakiejkolwiek sytuacji życiowej...a co ważniejsze, to nie użalanie się nad okrutnością świata, a jedynie rzetelne i prawdziwe opisywanie rzeczywistości...gdyby było inaczej to nie byłoby chociażby tego forum, ani żadnego problemu opisanego na tym serwerze
o rety, jak bardzo prawdziwy jest tenże aforyzm genialnego G. Hegla, wielki Goethe też o tym wspominał i to już w bardzo zamierzchłych czasach:
"Nikt nie jest bardziej beznadziejnie zniewolony, niż ci którzy fałszywie wierzą że są wolni."

flogger Bracie jak bardzo chciałbym też kiedyś potwierdzić Twoje słowa

Dzięki temu forum udało mi się spotkać 2 fajne dziewczyny z którymi w wolnym czasie piszę. Oczywiście gdyby jeszcze ktoś był zainteresowany to zapraszam.
Pierwsze efekty przyszły po 3 dniach pisania. Po raz pierwszy od 2 miesięcy zmusiłem się na pójście na siłownie. Czuję się tak jakby ktoś wyciągnął mnie z głębokiego bagna. Nie jest idealnie,ale jest o niebo lepiej. Ot i kolejny dowód,że człowiek jaki by nie był jest istotą stadną.
Szczerze powiedziawszy jak zacząłem przeglądać forum i czytać jakie niektórzy ludzie (oczywiście przeważnie kobiety) mają problemy to aż głupio mi się zrobiło,że zawracam Was głowy