Wyjdziesz za mnie?

Sytuacja jest dość skomplikowana ponieważ, głównie rodziców martwi, że on miał już dwie żony. I że ma 2 synów. Mówiłam mamie, że mi dzieci nie przeszkadzają. A czy my się wcześniej czy później rozwiedziemy... Loteria jak zawsze.
No i perspektywa mieszkania daleko. Co prawda nie od razu ale jednak... Na szczęście odpadają kłopoty z językie, bo ten znam całkiem dobrze.

Teo napisał/a:

Dwie żony, dwoje dzieci... hmmm i skoro podchodzisz do małżeństwa, że to "loteria" to po co chcesz z nim ślubu? Zamieszkaj z nim, wyprowadź się, "pobaw" się w dom i zobacz co z tego wyjdzie. Myślę, że rodzice martwią się nie bez powodu.

Ogólnie chodzi mi o stwierdzenie, że małżeństwo to loteria. Czasami wydaje się że jest idealnie, a wszystko rozpada się po 2 latach.

igla16 napisał/a:

Jakiej jest narodowości Twój wybranek?

Rosjanin.

Teo napisał/a:

Lily89 napisał/a:

Rosjanin.

I do Rosji chcesz z nim wyjechać? A czym on się zajmuje?

Inżynier z wykształcenia. Pracuje w międzynarodowej korporacji  , przyjechał do Polski na kontrakt. Miał zostać rok. Przedłużył ze względu na mnie... Miał propozycję wyjazdu albo do Paryża albo do Londynu.

Z pierwszą wzięli ślub jak mieli po 18 lat, bo rodzice nie chcieli żeby mieszkali razem na kocią łapę. Z drugą był żonaty przez 11 lat.Rozstali się po dłuższej separacji. Z tego co wiem od niej to nie było mowy o zdradach ani o przemocy. Nic w tym stylu. Oboje za dużo pracowali. Na dodatek w tym samym miejscu.
Kiedy się poznaliśmy był już wolny.

Jestem tego samego zdania. Idź za głosem serca. Jeżeli się kochacie naprawdę, to nie ma się nad czym zastanawiać.

Rosjanin, po dwóch rozwodach, z dwójką dzieci, dużo starszy, w rozjazdach. Nie ma co się dziwić, że rodzice słabo to widzą. Rozumiem, kochacie się, chcecie być razem, ale czegoś mi brakuje w tej całej układance. Gdybym sama była w takim układzie, miałabym mnóstwo wątpliwości. Jednak, jeśli jesteś pewna tego człowieka, droga wolna. Może faktycznie Twój facet nie miał szczęścia w poprzednich małżeństwach.
Z drugiej strony, jego była żona twierdzi, że się po prostu mijali, oboje dużo pracowali. Nad tą kwestią też bym pomyślała. Skąd pewność, że w Waszym przypadku nie będzie tak samo?

A ja bym się zastanowila, czy twoi rodzice nie dostrzegaja czegos, na co ty ze wzgledu na zakochanie jestes slepa.

Najpierw jest zaslepienie, wyznania, ze do ggrobowej deski, a potem lzy i rozczarowanie bo wszyscy woklo widzieli, tylko nie zakochana kobieta...

No i za "glosem serca" też nie zawsze warto isc, jeżeli w danym momencie nasze serce znajdujje się na wysokosci bioder...

Teo napisał/a:

Uważam, ze najlepszym rozwiązaniem na obecną chwilę jest zamieszkanie razem i przekonanie się jak sobie funkcjonujecie na codzień

Od dłuższego czasu mieszkamy razem. W moim mieszkaniu. Dobrze nam razem, pomimo drobnych spięć.

Mimo wszystko po tych 2 latach nie rozumiem miłości S. do hokeja...

2014 nie wchodzi w rachubę. Hokeja nie lubię, za to mój S. jest umuzykalniony, lubi chodzić do teatru, opery i filharmonii. Nic dziwnego Rodowity moskwianin.

Że zarabia to jest kwestia 10 rzędu. Jak go poznawałam to nie miałam pojęcia ile zarabia, kim jest itp. Ale nie powiem miła cecha.

Lily89 napisał/a:

2014 nie wchodzi w rachubę. Hokeja nie lubię, za to mój S. jest umuzykalniony, lubi chodzić do teatru, opery i filharmonii. Nic dziwnego Rodowity moskwianin.

W Moskwie to bym chętnie pomieszkała... Jeszcze z takim mężem co dobrze zarabia, to już w ogóle ^^

Mam taki problem... Od dwóch lat spotykam się z pewnym facetem. Wszystko jest ok. Oprócz jednej małej kwestii moi rodzice nie przepadają za moim chłopakiem, a raczej narzeczonym, bo ostatnio mi się oświadczył. .. W sumie nie powiedziałam tak ani nie... Ale coś zdecydować muszę.
Moim rodzicom nie podoba się, że mój przyszły mąż jest sporo straszy, jest po rozwodzie, a na dodatek nie jest Polakiem.

Kocham mojego faceta, ale kocham też moich rodziców...
Może macie jakieś rady dla mnie. Po za tym chciałam się wygadać....

Lily89 napisał/a:

Mam taki problem... Od dwóch lat spotykam się z pewnym facetem. Wszystko jest ok. Oprócz jednej małej kwestii moi rodzice nie przepadają za moim chłopakiem, a raczej narzeczonym, bo ostatnio mi się oświadczył. .. W sumie nie powiedziałam tak ani nie... Ale coś zdecydować muszę.
Moim rodzicom nie podoba się, że mój przyszły mąż jest sporo straszy, jest po rozwodzie, a na dodatek nie jest Polakiem.

Kocham mojego faceta, ale kocham też moich rodziców...
Może macie jakieś rady dla mnie. Po za tym chciałam się wygadać....

Od dwóch lat ....hmmm...skoro nie jest Polakiem lepiej się wstrzymaj z decyzją,bo wiesz,że Matczyne serce wyczuje wszystko i to wcale nie chodzi o inną narodowość, ale rozwodnik,starszy itd - nie wiadomo co było powodem jego rozejścia się ze swoją żoną.Dwa lata to niby dużo, ale uważam, że mimo wszystko zbyt mało aby kogoś dokładnie poznać,a po drugie może się kamuflować. Decyzji nie podejmuj żadnej,jeśli ma uczciwe zamiary i jest dobrym człowiekiem - poczeka ,ale ja na Twoim miejscu jeszcze bym się zastanowiła.Decyzja zbyt poważna,aby ją podejmować pod wpływem emocji,lepiej wszystko przemyśleć,aby potem niepotrzebnie nie wypłakiwać się w mankiet swojej Mamie.Rodak potrafi dokuczyć, a co dopiero obcokrajowiec,zresztą tak naprawdę nic o nim nie wiesz,tylko tyle ile sam Ci powiedział,a i to nie wiadomo,czy zgodne to było z prawdą.

mój S. jest umuzykalniony, lubi chodzić do teatru, opery i filharmonii. Nic dziwnego Rodowity moskwianin.

Mogę od czasu do czasu wypożyczyć w celach kulturalnych.

Jak będziemy w Moskwie to wymogłam na moim Domogarova na żywo. Nieważne w jakiej sztuce.

Marina Roszcza... ( ciągle czeka w kolejce)

Lily89 napisał/a:

mój S. jest umuzykalniony, lubi chodzić do teatru, opery i filharmonii. Nic dziwnego Rodowity moskwianin.

Eh... że też mnie żaden taki Rosjanin nie chce... Było by z kim posłuchać Prokofiewa, czy Czajkowskiego... pogadać o balecie klasycznym, prozie Dostojewskiego , poczytać w oryginale Eugeniusza Oniegina( niestety żadne tłumaczenia nie oddają prawdziwego piękna twórczości Puszkina)... się rozmarzyłam...   Jestem wielką miłośniczką dziedzictwa kulturowego tego narodu i aż mnie w dołku ściska z zazdrości... Szczęścia Wam życzę !

Volver napisał/a:

Lily89 napisał/a:

mój S. jest umuzykalniony, lubi chodzić do teatru, opery i filharmonii. Nic dziwnego Rodowity moskwianin.

Eh... że też mnie żaden taki Rosjanin nie chce... Było by z kim posłuchać Prokofiewa, czy Czajkowskiego... pogadać o balecie klasycznym, prozie Dostojewskiego , poczytać w oryginale Eugeniusza Oniegina( niestety żadne tłumaczenia nie oddają prawdziwego piękna twórczości Puszkina)... się rozmarzyłam...   Jestem wielką miłośniczką dziedzictwa kulturowego tego narodu i aż mnie w dołku ściska z zazdrości... Szczęścia Wam życzę !

A mnie, żeby zechciała jakaś Chorwatka?  Natolinko dokuczanie (jak napisałaś) nie zależy od narodowości, tylko od osobowości. Lily 89 na pewno podejmiesz słuszną decyzję. Zaufaj swojemu sercu, intuicji i rozumowi. Życzę Ci wiele szczęścia!

Lily89 - szczerze, bardzo bym się zastanowiła na Twoim miejscu nad zaręczynami i wiązaniem się małżeństwem z Twoim chłopakiem. Dwa rozwody - nie mówi Ci to coś? Poza tym dojdą relacje z jego dziećmi, kontakty z byłymi żonami - wiesz z czym to się je? Ja na przykład jestem z partnerem, który ma już jedno nieudane małżeństwo za sobą. I teraz okazuje się, w trzecim roku bycia ze mną, że pojawia się dokładnie ten sam problem w związku, przez jaki tamto małżeństwo nie miało szans na przetrwanie. I co? Grubo się zastanawiam. Mój partner raczej nie zmieni swojego charakteru, bo ma swoje lata. Wiesz, pomimo, że się kochamy, darzymy się głębokim uczuciem, ale to może nie wystarczyć. Ale...życzę powodzenia. Młoda jesteś .

Do odważnych świat należy, ale rozumie obawy Twoich rodziców, miałabym wątpliwości podobne jak Lilka987, nie wiem czy bym się na ślub zdecydowała, pewnie byśmy dłużej na "kocią łapę żyli", a poza tym jakoś nie pasuje mi facet w "rozjazdach" (na męża oczywiście, co do innych aspektów to bardzo lubię) Trzymam za Was kciuki, aby się udało.