jeśli Twój związek się rozpada, a TY szukasz odpowiedzi "dlaczego"...?

Proponuje nie skupiać sie na wątpliwości ale nauczyć sie komunikacji.

onazona - ale TO NIE MA ZNACZENIA
nie możesz oceniać tego domku, czy jest z kart.. czy z cegły

ja kochana ODBUDOWUJĘ ciś, co runeło w zgliszcza
myslałam, że da się pozbierać te cegiełki, konstrukcje z dotychczasowego życia i ułożyć na nowo.. ale uwierz mi - każdy kawałek tego 'starego domu" unurzany był w jego zdradzie, kłamstwach, oszustwach, moich łzach, nienawiści do niego, żalu, histerii... kiedy wspominam ten rok, gdy mnie zdradzał - to przez pryzmat każdego wydarzenia, każdej chwili, która mi nsie przypomni, patrzę tak - jakby on był wielkim montrum z maską na twarzy. nie UFAM niczemu co robił, niczemu co mówił.. rozumiesz onazona? nie było wakacji, nie było mnie z nim. nie był ze mną gdy byłam w ciązy i straciłam dziecko - PRZEKRESLIŁAM WSZYSTKO...
nie ma starego domu, starego związku

trzeba było poznać się na nowo - przyjąć to, co o sobie nawzajem się nauczyliśmy i sklejać dom od nowa...

ty nie budujesz od nowa, nieodbudowujesz
twój mąż wali z możdzieża w ściany waszego domu i robi dziury
ty również walisz w ściany i tłuczesz okna i rozwalasz ściany

i zarówno ty, jak i twój mąz zbieracie te ruinki i te dziury zaklejacie
rozumiesz metaforę?

nie ma znaczenia, z czego budujesz dom, bo to sie okaże
tego nie wiesz dzisiaj i nie ma metody, żeby mieć pewnośc, że bedzie solidny.,...

chodzi o nastawienie

Mój związek należy już do przeszłości. Po przeanalizowaniu wszystkiego stwierdzam, że w większości przeze mnie. Byłam samolubna, nie słuchałam partnera. Ciągle czegoś wymagałam i wszystko miało być po mojemu. Zero kompromisów. Ciągłe humory, ciągłe fochy. Nie dawałam nic od siebie.  Patrząc z perspektywy czasu żaden facet by tego nie wytrzymał. Teraz jest to dla mnie nauczką na przyszłość - wyciągnęłam wnioski. Ale będąc jeszcze w związku do samego końca uważałam, że jestem w porządku, a z nim jest coś nie tak.

No to nie jest komunikacja, tylko jednostronne ględzenie. Rozumiem, że to Ty komunikujesz wszystko, wszędzie i nagminnie, a on tylko potakuje, kiwa głową, coś powie, albo wyjdzie?

Może tu jest problem? Może za bardzo się starasz? Może zamiast nim, czas się zająć sobą? Myślisz, że jak się przestaniesz starać i zajmować mężem to on odejdzie, ale paradoksalnie im bardziej Ty się starasz, tym bardziej on się odsuwa.
Wiem jedno, facet to facet i jak będzie chciał, to odejdzie. Jak jeszcze tego nie zrobił, to znaczy, że nie chce. Może czas wrzucić na luz i ogarnąć siebie?

nie Teo- to nie tak- trudno to opisywac na forum i chyba przestanę

ja jestem troszkę na innym etapie- nie wiem- moze mam problemy z komunikacją, skoro nie umiem Wam tego przekazać;)

ale

już mnie to nie martwi

to forum mi troszkę pomogło - zrozumieć pewne rzeczy

z tym ,że powinnam wrzucić na luz  - miałaś rację:) - zrobiłam to w końcu - efekt jak na razie zaskakuje nas oboje - baaaardzo pozytywnie:)

jesli miałabym coś doradzić kobietom w takiej sytuacji jak moja- to własnie nie przestajcie się starać, jeśli faktycznie jesteście pewne, że zależy Wam na związku

ja tak właśnie zrobiłam, bo miałam już tego dość - gdzieś podświadomi wymyśliłam sobie, ze jak się zaniedbam i przestanę dbać o siebie to on odejdzie - bo ja nie potrafiłam podjąć takiej decyzji, choć wydawała mi się ona na pewnych etapach życia najlepsza...

a on nie odchodził- i zaczęłam zastanawiać się dlaczego...nie wiem dlaczego, ale cieszę się, że się nie rozstaliśmy, bo wiem, że przed nami jeszce mnóstwo wyjątkowych chwil, które omijaliśmy z jakiegoś niezrozumiałego powodu przez te wszystkie lata...dziwne to -wiem- trudno opisac tak w kilku postach, więc Ci co chcą niech nawet nie próbują zrozumieć,

a Ci co chcą rady - mówię o tych, którzy tylko podejrzewają zdradę

zastanówcie się, czego naprawdę chcecie i zróbcie wszystko by partner też odpowiedział na to puyanie- a jeśli zgodnie stwierdzicie, że chcecie być razem szczęśliwi

przestańcie mówić, ze chcecie być szczęśliwi i po prostu - bądźcie szczęśliwi

...gdybym wiedziała wcześniej, że to takie banalne - już dawno bym to zrobiła...

nowalijka napisała jaka była - ja tez taka bywałam - tak bywałam- bo ja bywam raz lepsza raz gorsza i tak bywa też  z moim mężem - takie dwa niepokorne typy i chyba to w nim kocham i dlatego chcę z nim być

stwierdziłam ostatnio- skoro już wiemy, że jak jest lepiej, to potem z jakiś dziwnych względów(hmmm..no właśnie jakich?) spada nam nastrój- i bywa gorzej- to po co drążyć to gorzej - musimy nuczyć się eliminowac ten etap- i wiecie co-on też już chce - więcej - to robi:)

mogłabym duzo opisać- w zasadzi dac nadzieję wielu z poczuciem takiej zdrady jak ja - ale byłoby za dużo- i potem ktoś to odbiera przez pryzmat swojego związku i trudniej zrozumieć

powiem Wam tylko tak

zaczęłam męża traktować tak jakbym potraktowała kochanka

nie wiem co z tego wyjdzie, ale chcę, by było dobrze

z drugiej strony należę do tych, co uważają, że:

jeśli w życiu coś Ci nie wychodzi, dzieje się nie po TWojej myśli, mimo, że mocno się starasz i bardzo Ci zależy, to pomyśl, że może dzieje się tak, bo to wcale nie jest dla Ciebie dobre...

i postanowiłam tak działać w życiu- już nie tylko na płaszczyźnie małżeństwa

uważam, że nawet jak w życiu dzieje się bardzo źle, to wcale nie oznacza, że musi tak być- bo życie to jeden wielki zbieg okoliczności- wystarczy mieć oczy i uszy szeroko otwarte i może okazać się, że nawet największe nieszczęście stanie się początkiem czegoś najpiękniejszego w naszym życiu..

Benita72 - jak więc widzisz na szczęście nasz problem widzimy oboje - oboje doszliśmy do wnisoku, ze nie byliśmy idealni wobec siebie i oboje zadajemy sobie pytanie- dlaczego byliśmy tak głupi...oboje też zdecydowaliśmy dac sobie szansę i zmienić się dla siebie, bo łaczy nas zbyt wiele, by to dzielić...

ano właśnie-

dlaczego my - ludzie, może tylko kobiety, czasem myślę, że to przypadłość Polaków, a może to wynika z pewnego typu osobowości - nie potrafimy myśleć inaczej tylko w sposób - jest lepiej - na pewno będzie gorzej..

niby naturalna kolej rzeczy - takie życie

ale nawet jeśli

czy to, że będzie jakiś dołek oznacza od razu, że życie się zawaliło?

Powiem Ci tak- jestem zbyt świadomą siebie kobietą, żeby myśleć właśnie takimi schematami

mój problem polegał na tym, że nie potrafiłam nauczyć myśleć w ten sposób mojego męża - ale do tego chyba potrzeba czasu

jeśli chodzi o Nas - już nawet rozmawialiśmy o tym problemie upadków i wzlotów, które targają naszym życiem odkąd pamiętam - zdajemy sobie sprawę, że przyjdzie taki moment, że opadną nas te pozytywne emocje i negatywne myślenie spowoduje zmiany, które drugie z nas zazwyczaj odbiera jako "coś nie tak" i staje się to przyczyną lawiny negatywnych zachowań

owszem - "coś nie tak" się dzieje wtedy, ale to jeszcze nie oznacza, że "coś nie tak" będzie musiało zadziać się w naszym związku- trzeba po prostu ustalić sobie sygnał alarmowy- czerwoną lampkę, która zapalać się będzie jak sytuacja między nami zacznie się pogarszać i niestety, ale druga strona - bo ta myśląca "coś nie tak" myśli zbyt negatywnie, by obiektywnie patrzeć na taką sytuację - musi poświęcić czasem swoje przekonania, wysilić się bardziej niż zwykle, by nie doprowadzić do zejścia na dno - czyż nie na tym polega partnerstwo?

przyszło mi do głowy ta bajka o (chyba)  młotku, który młoda matka znalazła w piwnicy

i zamiast go stamtąd zabrać - wszyscy zamartwiali się, co to będzie jak syn dorośnie, zechce sięgnąć po młotek, młotek spadnie mu na głowę i na pewno stanie się nieszczęście (przyznam ,że nie pamiętam dokładnie czy tak to szło, ale coś w tym klimacie;)

i tak właśnie robimy w naszych związkach - a wystarczy młotek schować do skrzynki z narzędziami- czyż, nie?

zbyt proste, by było prawdziwe? - spróbujcie - najwyżej - wrócicie do tego punktu w którym jesteście teraz- czyli umartwianie się, dręczenie, płacz, smutek, żal, gorycz - nic gorszego Was już nie spotka...

a na koniec jedna z moich lubianych sentencji, która jak dotąd zawsze mi się w życiu sprawdzała:

negatywne myśli rodzą negatywne zdarzenia - pozytywne myśli rodzą pozytywne zdarzenia

Teo- po prostu- zaczęłam myśleć pozytywnie- może to tak wygląda tu na forum, ale nie stało się to z dnia na dzień, choć pewnie historie i wpisy na tym forum pomogły mi w szybszym tępie niż zazwyczaj przestawić się na to pozytywne postrzeganie rzeczywistości, a co więcej - odkryłam kilka oczywistych prawd, których zamierzam się w życiu trzymać - choćby nie wiem co- czyli m.in. jak przyjdzie ten dołek, o którym piszesz:)

onazona, żeby nie było, że ja tu czarne wizje rozstaczam i próbuję optymizm zgasić i w ogóle szczęście negować Ale ja też już jakiś czas jestem na tym forum i też już wiele widziałam.

Przybyłaś z jakimś problemem, ok. Być może to była już faza końcowa i o tym nie wiedziałaś. W sumie nagle, ni z gruszki ni z pietruszki piszesz, że się naprawiło! Że zostało wyjaśnione, a potem wypisujesz elaboraty o Twojej przemianie i szczęściu. Ok, może tak masz, że musisz opisać i przeanalizować. Ale ja to widzę tak, że problem Twój nie został rozwiązany, a zamieciony pod dywan, powiedziałaś sobie "powiedzmy, ze go nie ma" i budujesz coś na nie stabilnym fundamencie. Oczywiście, jeśli to był jakiś bzdurny problem, który się rozdmuchiwało sztucznie to jasne, że nie ma co dywagować. Ale nawet sama napisałaś, że postanowiliście z mężem nie zatrzymywać się na "dołkach" tylko czekać i iść dalej i nie zwracać na nie uwagi. A to jest właśnie zamiatanie problemu. Nie myślę o nim to go nie ma.
Sztuczka polega na tym, że w pewnym momencie te wszystkie zamiecione problemy wylezą i nie da się już ich ogarnąć.