Chyba prawdziwa miłość

Czy to oznacza, że on cię karmi, ubiera, a nawet pomaga w pisaniu postów tu na forum?

Powinnaś się spiknąć z Magdalenka22222 z działu obok. Zdaje się, że obie macie ten sam problem - udajecie przed wciąż aktualnym partnerem.

Każdy ma prawo się zakochać...łatwo powiedzieć ODEJDŹ...przecież są jeszcze dzieci

Kurcze Twoje odpowiedzi są bardzo intrygujące .

To nie jest tak ze jestem znudzoną mężatką której zachciało się romansu . Napisałam że moje małżeństwo rozpada się z powodu nałogu męża . Nie jest to mój wymysł na usprawiedliwienie siebie , natomiast kilka piw wypijanych wieczorami przed TV jest nałogiem . I właśnie przez to straciliśmy tą bliskość która między nami była ....

Dlatego teraz kiedy poznałam kogoś kto ma w sobie to ciepło , opiekuńczość której mi brakowało najnormalniej w świecie zakochałam się ... Nie planowałam tego , nie szukałam .

Sama doskonale wiem że źle postępuję ... dlatego nie mogę tego kontynuować ... Szukałam tutaj jedynie wsparcie w trudnej chwili ... kiedy wiem że jest ktoś komu na mnie zależy , kto kocha tak jak ja ... i kto też wie ze to jest miłość niemożliwa .

Gdyby chodziło o cielesność byłoby mi pewnie łatwiej .. zresztą nie wiem ... ale tu chodzi o ducha .. o to co czuje ...
I dlatego jest mi tak ciężko .

To nie jest kwestia uczuć posiadanych względem małżonka, o ile w ogóle jeszcze coś do niego czujesz, a szacunku względem niego, jako drugiego człowieka - nic więcej.

Straszne. I zamiast przeprowadzić poważną rozmowę, popracować nad związkiem lub udać się do specjalisty, to lepiej szukać kochasia wśród znajomych męża, by w razie czego nie tylko był rogaczem, ale i pośmiewiskiem w środowisku - genialny pomysł! Jestem pewien, że przyniesie to oczekiwane rezultaty.

Skoro by tak było, to zakończyłabyś to już dawno temu, gdy pierwszy raz uświadomiłaś sobie, że zaczynasz czuć coś do tego faceta, ale tego nie zrobiłaś.

Nie wiem, ale osobiście odniosłem wrażenie, że bynajmniej nie szukałaś zrozumienia, a aprobaty swoich uczuć, i zachowania, a także tego, do czego to zmierza, czyli do zdrady fizycznej...

Zatem musisz się zdecydować na czym bardziej ci zależny; na rodzinie, czy też na tej miłości, która nie wiadomo czy przetrwa próbę czasu, co jest wielce wątpliwe, ale kto wie - twoja decyzja. Ale nie można mieć ciastka i zjeść ciastka.

BTW: Zdrada emocjonalna jest znacznie gorsza od tej fizycznej, z tym, że trudniej ją udowodnić.

Nie lepiej odejść, zamiast pozwalać się ciągnąc się na dno? I nie mów nic o dzieciach, bo skoro to taki alkoholik, to wątpliwym jest, by był dobrym wzorem dla dziecka, i by był w stanie zapewnić bezpieczeństwo...

Interesujące. Ale skoro to taki chory związek, to dlaczego w nim tkwi? Teraz zdała sobie z tego sprawę? Bo znalazła nowego faceta, ale nadal nie chce odejść od męża, i bynajmniej nie z szacunku do instytucji małżeństwa, a dlatego że musiałaby to zrobić w ciemno, dlatego też szuka aprobaty dla ciągnięcia relacji w czasie małżeństwa, by w razie, gdyby nic z tego nie wyszło, by nie wylądowała na przysłowiowym lodzie. I to jest chore...

Czytam wasze wpisy i odnosze wrazenie ze co niektorzy z was upajaja sie mozliwoscia dokopania komus nie istotne kto jak byle dopiec
Biedni pijani mezowie ich wredne zdradzajace zony bo czyz on biedak kochajacy maz i ojciec rodziny nie jest chory ? Nawet jesli nazwiecie to choroba to na wlasne zyczenie z pelna siadomoscia czynu i konsekwencji tego czynu siega po kieliszek a czy to nie zdrada ? zdrada zony dzieci rodziny i spoleczenstwa ? dlaczego probujecie wmowic wszem i wobec ze pokrzywdzony jest pijak ? Kto jest posmiewiskiem ? Czyz on sam z wlasnego wyboru nie stal sie juz posmiewiskiem ,czy nie wywoluje obrzydzenia, litosci i wstretu ? nie tylko rodziny ale i ogolu .Nie jest latwo odejsc mimo swiadomosci ze dla wlasnego dobra tak byc powinno jesli nie wiesz dlaczego odpowiem, nie odchodza bo maja swiadomosc ze One sa tym co sprawia ze wszysy obok w tym pijaku widza czlowieka

Ok, ale myślisz, że stanowi prawidłowy wzorzec dla dzieci? Teraz może nie zdają sobie z tego sprawy, ale, co gdy podrosną i zaczną to dostrzegać? A sam z siebie nie przestanie pić, co najwyżej sytuacja może się pogorszyć, zakładając, że rzeczywiście ma problem z alkoholem, bo sam fakt picia, nawet sporych ilości nie musi tego oznaczać...

I to jest błędne rozumowanie. A co ma do tego zachowanie męża? Nie jesteśmy dziećmi, by odgrywać się na partnerach, i to jeszcze w taki sposób, trzeba rozmawiać, pracować, gdy nie przynosi rezultatu to się odchodzi, ale nie zniża się do poziomu drugiej osoby lub jeszcze się go przebija...

W tym przypadku nie jest jeszcze tak źle, mowa była o kilku piwkach... Nie twierdzę, że nie ma problemu z alkoholem, bo zapewne go ma, ale z opisu autorki nie wygląda jeszcze na pijaka, ale nawet gdyby był, to przecież można odejść, nie trzeba szukać pocieszenia u znajomych męża... I przepraszam, ale nie bronie pijaków, zachowania waszych mężów, ale fakt, że partner zachowuje się nie w porządku nie oznacza, że my też powinniśmy - zniżać się do ich poziomu lub nawet przebijać. A odnośnie nie odchodzenia to nie skomentuje, bo tego nie rozumiem; nie jest taka źle, i jest szansa na przyszłość albo nie, i w takim przypadku się odchodzi, bo niby komu robi się przysługę zostając, i zdradzając? Nikomu...

Zawsze można zażądać separacji formalnej, ustanowionej przez sąd, i dać ultimatów partnerowi, że jeśli nie weźmie się w garść to wraz z jej końcem składasz papiery o rozwód, może to by pomogło mu się otrząsnąć, jeśli nie, życie. Chyba nie chcesz tak żyć do końca swych dni?

Trochę za szybko Wam poszło jak na kilka spotkań. Jesteś pewna, że z tym nowym przyjacielem jest wszystko OK, że Cię w nic nie wciąga? Takie uzależnienie od kogoś to już na dzień dobry nie jest zdrowy objaw. W słowniku ludzi dorosłych nie ma czegoś takiego jak "nie mogę bez niego funkcjonować".

No cóż.. Nie ma sensu Cię atakować, bo sama sobie już wystarczająco życie skomplikowałaś.
Ale ja widzę, że nie tylko Twój mąż ma problem z uzależnieniem.
On od alkoholu (Tam szuka ukojenia), ale Ty szukasz wrażeń, emocji - przesadzonych jak z filmu i znalazłaś je u obcego faceta, którego w ciągu 3 tyg. (!) wyidealizowałaś do granic przytomności.

To tu jest problem, w Tobie. I bez nałogu męża miałaś skłonności do popadania w takie pompatyczne stany.
Nałóg męża tylko pomógł Ci to zracjonalizować, jakoś wytłumaczyć.

Nie wiem w jakim jesteś wieku, ale samoświadomości u Ciebie niewiele..