Ile czasu spędzacie ze swoimi dziećmi?

Zdecydowanie liczy się jakość spędzanego z dzieckiem czasu. Bo co z tego, że mama poświęci go dużo, jeśli będzie zmęczona, poddenerowowana, zniecierpliwiona? W takiej sytuacji lepiej trochę odpuścić, za to kiedy przychodzi właściwa pora, to być rodzicem na 100%.

Przyznaję, że miewałam różne okresy. Kiedy syn był maleńki, to z konieczności przebywałam z dzieckiem bardzo dużo, właściwie niemal 24 godziny na dobę. Wtedy będąc poza domem wyraźnie odpoczywałam i ładowałam akumulatory. Nieważne czy były to zajęcia na studiach, czy wolny weekend, kiedy to (od czasu do czasu) dziadowie sprawowali nad wnuczkiem opiekę. Czułam, że jest mi to potrzebne i nie miałam z tego powodu najmniejszych wyrzutów sumienia. No dobrze, skłamałam - od czasu do czasu pojawiały się .

Jak malec był już na tyle duży, że mógł pójść do przedszkola, to z radością go z niego odbierałam, a popołudnia były ,,nasze". Przechodziłam również przez fazę wiecznego zapracowania i przemęczenia - to nie był dobry okres i dziecko bardzo wyraźnie odczuwało brak mojej obecności i uwagi, co objawiało się w zmianach w jego zachowaniu. Na szczęście bardzo szybko to wychwyciłam i wypracowałam taki model, który dobrze funkcjonował, problemy też szybko poszły w niepamięć.

Dziś (syn ma 16 lat) nadal dużo z nim rozmawiam i naprawdę fajnie razem spędzamy czas. Nie jestem i nigdy nie byłam zazdrosna o godziny spędzane z rówieśnikami, nawet kiedy wyjście z nimi wygrywa z moją propozycją. Być może zresztą właśnie dlatego, że my też "łapiemy" ze sobą bardzo dobry kontakt. Inna rzecz, że obserwując znajome mamy coraz wyraźniej widzę, że relacje jakie panują w naszym domu nie są standardowe, ale to już temat na zupełnie inny wątek .

Moim zdaniem trzeba po prostu złapać równowagę. Jak wszędzie, tak i tutaj, żadna skrajność nie jest dobra.

Z moim 3 letnim synem spędzam ok 2 h w tygodniu, znaczy typowo siedzę i zajmuję się tylko nim, mam wrażenie że to mało, ale chodzi maluch do przedszkola, bo zależy mi aby miał kontakt z innymi rówieśnikami. W weekendy zawsze chodzimy z nim na jakąś wycieczkę do parku, jakiegoś muzeum lotnictwa, ZOO, basen, rynek, figlolandy itp, w zależności  od pogody.  Mam też 3 miesięcznego synka.. więc no chcąc nie chcąc jest na mnie skazany ^^

Witam Was drogie mamy
Jako że mam córeczkę która w tym roku bd mieć 4 latka (październik) a jestem osobą niepracująca spędzam z nią codziennie czas oczywiście wiek dziecka się zmienia zmieniają się i potrzeby dziecka jest inne podejście  np. teraz przesypiamy caaaaałe nocki sama je pije załatwia się i wg wszystko sama a jak była malutka to obecność moja była niezbędna i nie wyobrażam sobie aby mogło mnie zabraknąć! ( choć mamy które muszą iść do pracy wcale nie są gorsze po prostu jest inna sytuacja życiowa ) aktualnie czas spędzony razem to głównie zabawa z nauką tzn. układamy domki z klocków uczymy się liczyć, powtarzamy literki, mała rysuje i koloruje ( wtedy jestem wyganiana ! z pokoju, ona chce sama i przynosi dumna i blada narysowane przez siebie esy floresy:) oraz bawimy w księżniczki itp itd....ogólnie jako jest jedynaczką(jak narazie) zastępuje jej rówieśników i bawię się z nią ;d , od września mam nadzieje że mała dostanie się do przedszkola więc też bd inaczej .. co do "odpoczynku" od dziecka  JEST ON POTRZEBNY no bez urazy ale ileż można siedzieć w 4 ścianach sprzątać gotować zajmować się dzieckiem ...kocha się je nad życie ale w pewnym momencie można fioła dostać!!!!! Ja np uczę się zaocznie w Liceum wiec te weekendy to dla mnie raj:) odpocząć naładować się wyjść do ludzi i wracam pełna energii do córci...czy wyjście samej na pół godziny ,poczytać książkę długa kąpiel gdy dziecko śpi...my mamy jesteśmy też kobietami mamy swe potrzeby i uczucia i nie musimy być"kurami domowymi" tylko dlatego że mamy dziecko dwójkę czy trojkę....możemy dalej dbać o siebie grunt to organizacja czasu BO TATUSIOWIE TEŻ SIĘ POWINNI ZAJMOWAĆ DZIEĆMI  prawda?:)
Zgadzam się również z tym że JAKOŚĆ a nie ILOŚĆ są ważne.....  dziecko potrzebuje naszej uwagi miłości przytulenia pokazania co jak się robi a nie "obecności" gdy ono samo się bawi płacze czy cokolwiek a my zajmujemy się czym innym i mamy "gdzieś " naszą pociechę która się domaga naszej uwagi .
I NIE MA WYZNACZNIKA ILE CZASU W DANYM WIEKU TRZEBA POŚWIĘCIĆ DZIECKU każde dziecko jest inne inaczej wychowywane ma inna więź z rodzicami i rodzice sami wiedzą czują a przynajmniej powinni na ile ich dziecko potrzebuje wspólnej obecności

Witam jestem mamą wesołej trójeczki (11,4 i 2 lata) pracuję na pełen etat 5 dniu w tygodniu i tego czasu mam na prawdę nie wiele, mąż pracuje podobnie czasem na drugich zmianach (2 razy w tygodniu) starsze dzieci chodzą do szkoły i przedszkola a najmłodszego pilnuje moja babcia kiedy jestem w pracy. Zawsze stawiam na jakość spędzonego czasu nie ilość wszystko robimy wspólnie, najwięcej wspólnych chwil spędzamy w weekendy i wakacje. Często organizujemy wypady rodzinne do kina, ognisko, wycieczki w ciekawe miejsca, jak jest ciepło jeździmy rowerami, chodzimy na naszą działkę nad wodą. W domu dzieci raczej bawią się same a ja nadganiam obowiązku domowe, ale jeśli czas pozwoli to mąż czyta im książkę i pomaga przy rozwiązywaniu łamigłówek tzw, zeszyty malucha.

Oboje z mężem mamy tez swoje pasje ja zacięcie ćwiczę- zumbę, a mąż chodzi na siłownię, często też zabieramy dzieciaki na basen wtedy mamy taki rodzinny relaks

Uważam że wszystko obowiązki jest się w stanie tak zaplanować i zorganizować że na wszystko znajdzie się czas nawet na wizytę u kosmetyczki

Mój trzyletni synek jest ze mna cały dzień , aż spać nie pójdzie .
Do przedszkola nie chodzi , bo zbyt często choruje .
Lekarz kazał sobie odpuścić , do póki można .
Ale on ze mną gotuje , on ze mną sprząta , ,,myje ,, podłogi , zmywa ze mną naczynia .
Razem wieszamy pranie , no dosłownie wszystko .
Kiedy domowe porządki są ogarnięte gramy razem w piłkę w domu, układamy wieżę z klocków , nawet razem bajkę oglądamy .
Później mąż wraca z pracy , jemy wspólnie obiad , i ja mam wolne .
Czas , kiedy jest w domu mąż , jest tylko dla Nich .
Czasem się do Nich przyłączam, bo mi brakuje uścisku malego, czy buziaka .
Mąż pracuje siedem dni w tygodniu więc jak wraca z pracy wykorzystuje czas na zabawę z dzieckiem .
Jakoś te obowiązki dzielimy wspólnie . Aby był czas na wszystko .
Choć nie mówie , nie
zawsze to wygląda tak różowo jak napisałam , bo a to choroba, a to coś tam .

Jeśli zaś chodzi o wyjazd gdzieś bez dziecka , o nie ! Nigdy w życiu !
Jestem matką zapewne zbyt wrażliwą , zbyt mocno , wręcz przesadnie związana ze swoim synem
i nikt , ani nic nie skłonilo by mnie , aby go zostawić nawet na dwa dni , pod nie wiem
jak dobrą opieką samego .
Nie ma takiej opcji .

pracuję na zmiany, więc niestety co drugi tydzień praktycznie mijam się z dziećmi, bo rano idą do przedszkola, a kiedy wracają, ja jestem w pracy, wracam kiedy śpią, ale nadrabiamy w weekendy