Złe relacje z ojcem a problemy w związku

Hmm,dokładnie jakbym czytała o swoim byłym już chłopaku... Jego relacje z ojcem były bardzo ograniczone,ojciec nigdy nie okazywał mu swojego zainteresowania a tym bardziej miłości.Był obojętny w stosunku do niego.Do dziś nie mają ze sobą dobrego kontaktu,kłócą się itp.Mój były chłopak ma do niego wiele żalu za to jak traktował go własny ojciec.Jego dzieciństwo było trudne,dorastał w domu pozbawionym miłości i ciepła rodziców.Do tego jego mama przez dłuższy czas była ciężko chora,X musiał się nią zajmować bo ojciec nie wykazywał chęci aby pomóc jej w chorobie.Nigdy nie zaznał rodzicielskiej miłości - co odbiło się na jego relacje w związku z bliską mu osobą ... Będąc z nim nigdy nie mówił mi o swoich uczuciach,nigdy nie wyznał mi co do mnie czuje,ciężko było mu się do mnie nawet przytulić... Przyznam bardzo mi to przeszkadzało i męczyło,że facet którego kocham nie oakzuje mi czułości itp. To ja pierwsza wyznałam mu miłość,on nie powiedział mi tego ... Rozstawałam się z nim już 2 razy w ciągu ośmiu miesięcy ... Kiedyś powiedział mi,że nie potrafi mi okazać swych uczuć... zastanawiałam się dlaczego a teraz już wszystko rozumiem ... Został wychowany w zimnym domu,niezauważalny przez swoich rodziców,bez miłości...Zawsze musiał liczyć wyłącznie na siebie,jego mama zmarła rok temu i teraz jest mu coraz ciężej a z ojcem nadal żyje w konflikcie.Nie wytrzymałam jego oschłości,nie jesteśmy razem od dwóch miesięcy a on stara się abym do niego wróciła bo twierdzi,że mnie kocha ... Wyznanie miłości było dla niego dużym wyzwaniem bo ciężko mu okazać jakiekolwiek uczucia. Zastanawiam się czy dać nam kolejną szansę.Trudno żyje się z takim człowiekiem ale to nie jego wina,że taki jest,jakby wyprany z uczuć.Postanowiłam,że dam mu jednak tą szansę,pozwolę mu udowodnić,że mnie kocha.Czytając Twój wpis zrozumiałam jeszcze bardziej sytuację mojego byłego ...

Ja mam podobny problem... Strasznie ciężko się z tym żyje. Moj ojciec jest wycofany, wieloktotnie czulam sie przez niego odrzucona, co teraz odbilo sie na moim doroslym życiu.  Niby jestem ładna, usmiechnieta, ale bardzo malo otwarta. Nie umiem sie otworzyc, zaangażować, boje sie odrzucenia, gdy poznaje kogos od razu mam glowie: "dlaczego wlasnie ja? przeciez jest tyle lepszych dziewczyn ode mnie, we mnie nie ma nic fajnego". Nie wiem jak sie zachowac w danej sytuacji, szczegolnie w relacji damsko-meskiej. Przyciagam samych nieudacznikow, najslabsze ogniwo, przeraza mnie to, nie chce tego. Ale mam wrazenie, ze na nikogo lepszego nie zasluguje, ze  mnie zostawi, ze nie mam w sobie nic co by moglo kogos lepszego przyciagnac. A taki nieudacznik to jednak ze mna bedzie... Masakra... Niestety brak wiary w siebie, niska samoocena przejawiaja sie rowniez na innych plaszczyanch życia, w pracy, na uczelni. Generalnie wsord ludzie zawsze jestem gdzies na koncu, nie potrafie sie zaangazowac, boje sie, ze moje pomysly sa beznadziejne, a i bedac wsrod ludzi nie potrafie nic sensownego wymyslec, nic zdecydowac.

Jak sobie z tym radzic? Nie wiem....

Pocieszajace z Twojego postu jest to, że potrafilas stworzyc szczesliwy zwiazek. To daje nadzieje, ze mozna spotkac wspanialego czlowieka, ktory potrafi obdarzyc prawdziwa miloscia...

Pierwszy krok to zrozumienie problemu. Jest nim niskie poczucie własnej wartości i o tym wiesz (terapia, zmiana stylu życia, przekonań).
Jesli chodzi o terapie to po pierwsze trzeba wyrzucic lęk z powodu braku akceptacji, ale też nauczyc sie asertywności. Bo gdy zwiążesz sie z kims "lepszym" to będzie Tobą pomiatał (zawsze osoba ktora czuje sie gorsza przyjmuje uległą pozycje). A nieudacznik? Juz samo takie określenie innego człowieka nie swiadczy dobrze o Tobie. Ani o szacunku do innych ani do siebie.
Na pewno sama sobie z tym nie poradzisz, a juz na pewno zaden partner nie pomoże, bo jedyne kogo przyciagniesz to toksyka. Szansa ze ktos bedzie normalny, a do tego bedzie Cie pociągał jest znikoma. Schematem z rodziny ktory wynioslas jest lek przed zależnością, ale w zwiazku i tak bedziesz zalezna emocjonalnie. To Cie wykonczy i bedziesz kochała za bardzo. Bedziesz sie starała o ułamek uczuc, który bys dostała od lepszego (nudnego/nieudanego) partnera. Bedziesz idealizowała na potrzeby tego, by udowodnić, że jesteś czegoś warta i bys zasluzyla na milosc od toksycznego partnera. Dlatego ciesz sie wolnością i staraj sie moze nawet przejsc do coacha interpersonalnego, psychologa?

thepass, po pierwsze dziekuję za posta. Jednakże czytając go poczułam narastający smutek. Rzeczywiście to co piszesz jest prawdą.

Zastanawiałam się jak rozwiązać ten problem, jak zbliżyć się do ojca. Dodam, że obecnie rzadko pojawiam się w domu. Ale akurat ten weekend przyjechałam. No i schemat taki: wchodze do domu mama sie ze mna wita, tata siedzi na kanapie, przychodze sie z nim przywitac, mowie czesc no i za bardzo nie wiem co zrobic. Stoje pare sekund i ide sie "rozplaszczyc". Każda rozmowe ja inicjuje. Ja mowie, on slucha. Rzadko cos powie. Kupi mi truskawki, zapyta co bedziemy jutro jesc. No i wlasciwie tyle. Ale wiem, ze mnie kocha. Wiem to. Ja tego tez bardzo kocham. Nie wiem czy za kazdym razem ja mam inicjowac rozmowe. Jest to dla mnie w pewnym sensie troche wykanczajace, ze ja musze pierwsza zaczac, on sam o nic nie zapyta.

Terapia kosztuje, a jak wiadomo różnie można trafić. Trochę się boje, że wydam pieniądze w błoto i nic z tego nie będzie. Z drugiej strony to chyba moja ostatnia deska ratunku. Czy myslisz, ze rzeczywiscie w moim przypadku terapia/psycholog jest koniecznoscia, jezeli chce stworzyc normalny zwiazek? Czy moze moge sobie poradzic bez tego? Tylko jak? Sama nie umiem wyrzucic leku z powodu braku akceptacji i nauczyc sie asertywnosci. Jak to zrobic?

Dlaczego określenie "nieudacznik" nie swiadczy o mnie dobrze?

thepass dobrze ci doradził, poza tym jestes pewna, że problem leży w ojcu? mam wrazenie małomówny ojciec to chyba nie jest przyczyna twoich problemów. sama piszesz, że czujesz, że cie kocha, da sie czuć miłość w domu, dba o was jedyne co to to, że nie inicjuje rozmowy? to może mu to powiedz? pogadaj z nim o tym, że chciałabys więcej z nim rozmawiać, że ci tego brakuje. rozwiązanie jest proste. nie masz zlej sytuacji dziewczyno, nie sądze żeby tu leżał problem albo nie napisałaś wszystkiego. a zdania "przyciągam nieudaczników" nawet nie skomentuję...

Sosenek, thepass, dziekuje Wam za odpowiedzi.

Tak, jestem niemal pewna, że problem leży w ojcu, nigdy nie usyłyszałam od niego, że jestem piekna, mądra itp. NIGDY żadnych komplementów. Zawsze słyszałam, że wszystkiego się boję, no i tak mi zostało. Owszem, moze i czuje, ze mnie kocha, ale nigdy mi tego nie okazal. Każda próba zbliżenia się do niego, sprawia, że czuję się odrzucona. Kiedy zaczynam z nim rozmowę na jakikolwiek temat, nawet nie spojrzy na mnie, wzrok w inną stronę, najcześciej utkwiony w gazecie, tv, albo zasłania się ręką. To sprawia, że czuję się odrzucona.

Wydawało mi się, że jesli naprawię z nim relacje, zbliżę się do niego, to właśnie to będzie droga do "naprawienia się". Ja go kocham i chciałabym mu to pokazać, ale boje się, że to ten schemat będę powtarzać  w związku, że ja będę się starać, okazywać miłość, a ktoś nie. A niezależna czyli co? Zapomnieć o dzieciństwie i nie probować odbudować relacji z ojcem?

Zakochuje się nie w tym kogo przyciągam, przyciągam raczej mężczyzn słabych, a podobają mi się silniejsi. Często jest tak, że poznaje kogoś fajnego, który wydaje się być pewny siebie silniejszy, wszystko gra, a potem nagle cisza. Nie mowie tu oczywiscie o zwiazku, tylko o zwyklym poznaniu mężczyzny. Rozmawiamy, jest ok, a nagle przestaje się odzywać. Nie wiem czy wyczuwa, że jestem "jakaś inna, dziwna" czy co.. Często jest tak, że gdy jestem z koleżanką i poznaje kogos, to włącza mi się "ej, ale dlaczego ty ze mna rozmawiasz, przeciez ona jest fajniejsza". No i tak sie staje, ze ja schodze na dalszy plan i pozniej juz nikogo nie interesuje. Czesto mam tak, że wystarczy, ze jakis facet na mnie spojrzy, wydaje mi sie, ze mu sie podobam. To irracjonalne, ale niestety tak mam. Oczywicie z jedno spojrzenie nie przeradza sie w cos wiecej, facet zapewne na mnie spojrzał i zapomnial o o moim istnieniu, a ja tlumacze sobie, ze moze jest niesmialy o boi sie zagadac... Wiem, strasznie głupie...

W jaki sposób mogę wymagać, aby "nie odrzucał i był dostępny"?

A jak ma dotrzeć do tych darmowych porad? Gdzie ich szukać? Czym się różni coach od psychologa? Szczerze mowiac, to myslalam na d podjeciem terapii w jakims tam nurcie, behawioralnym, humanistycznym itp. Nie wiem czy powinnam wracac do przeszlosci, przepracowac to co było, czy bardziej skupic sie na tym co jest teraz, nie wiem bedzie lepsze...