problem z bliskością

anjan- to bardzo dojrzałe to co mówisz. Fajnie, że wiesz gdzie jest problem i że podjęłaś się przychoterapi.
Notabene skojarzyłam tę sytuację z samą sobą. Ja również tak miałam, ale nie poszłam na psychoterapię. No i co, dwa dłuuugie związki, drugi wykańczający, bo walczyłam i byłam w tym dobra. Nie chodzi jednak o to by dominować, lub nie pozwalać dominować komu innemu i teraz (DOPIERO) to wiem. Zamiast wiązać się z kimś normalnym, związałam się z wampirem energetycznym, gdyż właśnie on dawał mi możliwość toczenia tej chorej walki o pozycję. Można okłamać cały świat, ale nie okłamiemy siebie. Dobrze wiemy, że miłość to bezpieczeństwo, ciepło, zaufanie i bliskość. Jednak same zaczynamy od kłamstwa. Ukrywamy słabości i walczymy o naszą pozycję. Zakrzywiamy tym samym nasz prawdziwy obraz.

;-) mam nadzieje, ze za jakiś czas zdrowe podejście zaprowadzi nas do życia w harmonii z samym sobą. Tego życzę Tobie, innym zagubionym i sobie.

nie wiem jak to zabrzmi, natomiast cieszę, się, że nie jestem sama. Żeby było jasne nie cieszy mnie to, że Ciebie też to spotkało i, że też tak masz, natomiast to, że nie jestem z tym sama.

ja z kolei wybieram raczej bezpiecznych partnerów, na których mogę polegać, zaufać, którzy są opiekuńczy wobec mnie itp. natomiast to co im robiłam/ robię to na maksa wykorzystanie..... emocjonalne, wszystko ma być dla mnie i po mojej myśli. Tak jak bym chciała wycisnąć z nich tyle dobra ile tylko istnieje żeby zaspokoić swoje zranienia, zabliźnić ich dobrem, ich poświęceniem.
Na szczęście z tym chłopakiem spotkałam się tylko dwa razy i cieszę się, że zauważyłam to co robię.... rozumiem go, że nie chce się mieszać w jakieś emocjonalne gierki, uwikłania, manipulacje...
wobec drugiej osoby mam tak wysokie wymagania, że są praktycznie nie do spełnienia..... coś tak ciężkiego już dawno nie miałam do przerobienia....w tej chwili mnie to przerasta natomiast wiem, że czas czas czas.

jeszcze co do związków też mi się trafił związek z alkoholikiem... bardzo się w to zaangażowałam, w tej chwili dla mnie jest tak jakbym zdjęła jakąś zasłonę, którą miałam. Na oślep szukałam czasem łapałam się jakiś ochłapów bliskości, wywalczonych, znowu ta walka.... bo tylko wtedy to coś znaczyło. niszczyłam żeby móc budować, bo tylko wtedy miało to sens...
jakoś po odkryciu tego przed samą sobą , nie mam ochoty widzieć się z moimi rodzicami. Wiedziałam, że to mnie mocno dotknęło
natomiast myślałam, że to już przemyślałam, przebolałam.... a ja to noszę w sobie około 20 lat.... codziennie odczuwam tego skutki... to mnie naprawdę przeraża..... tak jak bym zdjęła plecak, ciężar.
Wyobraźcie sobie, że jak jeździłam odwiedzić rodziców (nie mam już problemów z własną akceptacją, swojego ciała,) to zakrywałam swoje piersi żeby mój ojciec na mnie nie patrzył, ..........................bałam się jego wzroku bałam się jego zainteresowania. Jak byłam ubrana bardziej obcisłe ciuchy, to zakładałam jakieś polary, szerokie swetry....... dopiero ostatnio to przepracowałam na jakiś warsztatach, natomiast brzydzę się go, brzydzę się jego wzroku, dotyku nieznoszę, jak jestem u moich rodziców to kontroluję czy nie jest za blisko mnie. Kilka lat temu z 4 może powiedziałam mu jak się czuję, że skrzywdził mnie pod względem seksualnym....przeprosił mnie natomiast nadal czuję obrzydzenie i wstręt wobec niego..................................

też mam taką nadzieję, trzymam kciuki za Ciebie, za siebie i za inne osoby w takiej sytuacji....dziękuję za odpowiedź