Czuję, że wybrałam nie tego faceta...

Sugerowałbym odrobinę subtelniej, bo tak prosto z mocno to on się wkurzy i nie będzie chciał gadać. Wystarczy krótki SMS z informacją, że autorka tematu jest wolna i jeżeli on chce to mogą się spotkać. Bez żadnych wyjaśnień, tłumaczeń czy zapewnień. Na spotkaniu miło będzie jak pokaże skruchę wynikającą ze złego wyboru. Facet wejdzie w rolę i pocieszy

Nie w tym rzecz...

Chodzi tylko o to, żeby Ona nie wyszła na zdesperowaną (jeśli nadal chciałby się spotkać to Ty jesteś chętna), a on nie poczuł się totalnym odrzutem gorszym od nudziarza (postawiłaś na kogoś, kto był pod ręką, a on okazał się nudziarzem).

Mam nadzieję, że dobrze to sobie wykombinowałam...chyba nie wyszłam na desperatkę?

@ZOLZA141, inicjatywa powinna być Twoja. Jak mu nie napisałaś, że jesteś wolna to może mu się nie spieszyć do spotkania. Na desperatkę i tak nie wyjdziesz

Może też się zdarzyć przypadkiem, że kogoś w tym czasie pozna

Mija prawie pół tygodnia a ja jeszcze do niego nie napisałam.
On też się nie odezwał. Może czeka na mnie? Zbieram się żeby napisać, ale wciąż mi się wydaje, że to rola mężczyzny: pisanie, dzwonienie, staranie się, propozycja randki...

Ja bym zrezygnowała wiadomo.
Napisałam mu że mam czas w przyszły weekend, podałam godzinę i żeby wybrał dzień sobota lub niedziela, nie odpisał jeszcze, zapewne nie ma czasu tak myślę, ale będzie gorzej jeżeli w ogóle nie odpisze.

Odpisał mi, że wstępnie sobota.
Nie zdziwiłabym się gdyby zmienił zdanie, wszystko przemyślał i stwierdził, że szkoda na mnie czasu...sama się dziwię, że chce się ze mną jeszcze zobaczyć. On nawet nie wie że jestem sama...

Bałam się. Mógł pomyśleć: jest sama, nie wyszło jej to wzięła sobie mnie wymiennie tak po prostu. Wolałabym mu powiedzieć o tym oko w oko, ale masz rację pewnie dlatego nie robi sobie z tego nic, już stracił ten zapał bo go odsunęłam, mimo że jak napisałam mu o tym wydawało się, że dla niego to nic...

Gdybyś napisała, że jesteś wolna i jeżeli ma ochotę to możecie się umówić na to zaległe spotkanie (zapoznawcze) to byłoby w porządku. Gorzej gdybyś chciała od razu się z nim spotykać nie poznając osobiście. Wtedy mógłby to odebrać tak jak piszesz.

Zachowałaś się w porządku odwołując spotkanie po tym jak zaczęłaś się spotykać z tym drugim. Poinformowanie go o tym, że jesteś wolna to też nic złego. Przecież można się spotkać, poznać, a później może z tego wyjść ciekawa relacja - niekoniecznie partnerska - teraz to on Cię nie traktuje poważnie, bo wie, że kogoś masz, a sam pewnie na coś liczył.

Jesteśmy już umówieni na następną sobotę, na razie wstępnie, a to że jestem wolna powiem mu prosto w oczy.
W tym co piszesz jest ziarnko prawdy, on bardzo chciał mnie poznać, chciał spotkań i na prawdę zabiegał, pamiętam że jeszcze przed spotkaniem pytał czy pamiętam i że już nie długo się zobaczymy, potem gdy odmówiłam zapytał: "czego Ty tak strasznie nie chcesz się ze mną spotkać?". Chyba chodziło o to, że go odpycham, ale ja nie wiedziałam co mu mam powiedzieć, zdobyłam się na odwagę po jakimś czasie i wtedy wszystko stopniało, on udał, że nic się nie stało, że "jak nie to nie", ale ja wiem jak ja bym się czuła na jego miejscu...
Może zgodził się z grzeczności? Zapewne..przyjaciółka mi powiedziała, że teraz muszę po zabiegać ale o jego zaufanie i w tym jest mnóstwo racji

Mam wrażenie, że czytasz jakieś babskie poradniki
Wczoraj udało mi się dostać do naszych starych rozmów i się załamałam....
Byłam totalnie zamknięta. Po prostu wtedy gdy ze sobą pisaliśmy nie myślałam o związku, kilka razy w rozmowach powiedziałam mu że nie chcę mieć chłopaka, że nie ufam facetom, a on był taki...popatrzyłam na daty, kiedy tylko był to pisał, za każdym razem i te nasze rozmowy...nie wiem czemu ja dopiero teraz to wszystko zauważyłam - po fakcie.
Co mi wtedy odbiło? Czemu ja go tak spychałam?
A jedno mnie uderzyło: przechodzisz chyba teraz jakieś zawirowania w życiu więc szanuję to co robisz...
To było po tym jak po raz kolejny do spotkania nie doszło, a potem: powodzenia z chłopakiem..

Obawiam się, że to będzie trudniejsze niż zakładałam. Nie wiem czy w ogóle da się coś zrobić, bo co ja mu powiem? Olśniło mnie? Wiem, że to był błąd?
Wczoraj pisałam przyjaciółce, że chyba zrezygnuję, ale miałam jakieś sobotnie załamanie, chyba doła złapałam.
Muszę się postarać.

To widać w Twoich wypowiedziach, jakbyś przeczytała: "Mężczyźni kochają zołzy"
Tak, zamierzam to zrobić, powiedzieć prawdę, tylko czy on będzie chciał mnie w ogóle pocieszać po czymś takim

Myślałam że rozmawiam z kobietą
Tytuł to "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" nie wiem o czym myślałam przedtem, że walnęłam taki byk
Mam taką ochotę do niego napisać, aż mnie skręca...a jeszcze tydzień czekania na spotkanie o ile dojdzie do tego spotkania.
Gdybym on widział to co piszę to miałby ze mnie ubaw

Diabliczko, miłośniczko podstępów, jeśli ona tak mu powie to istnieje duże prawdopodobieństwo, że chłopak nie będzie chciał się w ogóle spotkać Nie każdy ma skłonności masochistyczne i pragnie wysłuchiwać żali dziewczyny, na której mu zależy na temat innego faceta

Wiem, wiem. Żadnych podstępów, żadnej natarczywości.
Ja po prostu nie wiem jak wybrnąć z tego wszystkiego, co lepsze: zachowanie tego wszystkiego dla siebie, czy powiedzenie mu prawdy i pytanie jak on to przyjmie.
Nie wymieniamy się teraz zbyt często smsami, jeszcze jakimś czas temu pisał i było ok, ale ostatnio coś nie pali się do tego.

Żałuję po prostu tego, że przeoczyłam to wszystko i tak lekkomyślnie go potraktowałam, niby nic, bo się nie znamy, ale gdy zaoferowałam mu przyjaźń i rozmowy to trochę jakby przestało być wesoło...

Hmm za kilka dni mam się z nim zobaczyć. Miał napisać, jakby coś mu wypadło i nie mógł się spotkać. Nie pisał, nie odzywał się...ja też nic. Tak się zastanawiam czy odezwać się w sobotę z pytaniem czy to spotkanie jest nadal aktualne? Tak przed południem najlepiej skoro mamy zobaczyć się po południu.

Dlaczego nie pociągnęłaś dalej tematu? Pochwal się. Jestem pewna, że wsystko jest ok.