jestem załamana po śmierci brata, chorował na depresje

Czy ból przejdzie,  kiedyś w pewnym stopniu tak.  Czy do końca,  raczej nie. Ja straciłem swojego jedynego przyjaciela wiec częściowo wiem,  co możesz teraz czuć. Mamie faktycznie na sile nie pomożesz ale bardzo ważne jest,  żebyście nie były same.  Ani ty,  ani ona. Jeśli znasz kogoś,  z kim mogłaby porozmawiać,  jakaś jej przyjaciółkę czy kogoś takiego poproś ją,  żeby mamę spróbowała trochę zająć rozmowa. Nie pocieszyć,  nie wyciągać z domu tylko tak po prostu pogadać,  żeby nie odeszła całkiem od życia codziennego. Ty też koniecznie komuś oprócz mamy się wygadaj,  wypłacz,  wykrzycz,  to bardzo często pomaga a na pewno nie zaszkodzi. Absolutnie nie możesz siedzieć sama,  ja to przerabialem i nie ma chyba gorszego wyjścia. Wiem też,  że łatwo mówić,  ale w tej chwili roztrzasanie tego,  dlaczego twój brat to zrobił nic dobrego nie przyniesie. Nie twierdzę,  że masz zapomnieć i żyć dalej bo tak się nie da poza tym to nieludzkie. Ale postaraj się chociaż na chwilę skupić się na tym co trzeba zrobić na jutro,  będzie Ci na pewno trochę lżej.

Wspołczuje ale radze ci skorzystac z pomocy psychologa czasem chyba nie daje sie wszystkiego racjonalnie wytłumaczyc.
W depresji czlowiek sam sobie nie zadaje chyba bolu przynajmniej swiadomie.
Bol jest w nim , wypełnia go, nie wiadomo dlaczego i co zrobic .

PRIMO - bardzo współczuję. Strasznie trudne jest życie po stracie.
Secundo - sama widzisz, że depresja to nie przelewki... poważna, zagrażająca życiu choroba. I nie prawda, że człek w depresji nie robi sobie krzywdy. W poczuciu bezradności potrafi się ranić.
Tertio - skoro WIDZISZ, że rady SĄ słuszne to... nie rób błędu brata i nie bagatelizuj tej zwodniczej choroby.
A ostatnie: ponoć do depresji ma się "skłonności:" rodzinne. MOŻE teraz mogą one, dotąd uśpione cichutko i w Tobie się budzić... NIE BEZ POWODU - śmierć bliskiej osoby najzdrowszego przecież może "wpędzić" w depresję!
Trzymaj się. I zadbaj o siebie TEŻ. Nie tylko o mamę

Wczoraj również straciłam swojego ukochanego brata byliśmy u mojej mamy kiedy zadzwoniła do nas jedna pani z inf żeby mama jak ma czym żeby przyjechała bo Ł. został dzgnięty nożem raz dwa wsiadliśmy w samochód i pojechaliśmy jadąc już wiedziałąm że już go nie uratują bo karetka stała widziałam jak leżał w kałuży krwi jak ratownicy próbowali go ratować ale ja wiedziała że jego tam już nie ma nawet go nie rozpoznałam jedynie jego buty to co przeżywamy a szczegulnie mama to cos straszego jak sobie pomyśle że już go wiecej nie zobacze że już nigdy do mnie nie napisze to ogarnia mnie taki przerażliwy ból że nie wiem co raczej nie mysle o swoje śmierci  wiem że musze żyć dla moich dzieci bo mąż by sobie nie poradził ale to tak boli moja mama jak bardzo cierpi jak matka ma pochowac własne dziecko nie ma większego bólu od takiego kiedy trzeba pożegnac swoje dziecko nie jem nie pije od wczorak wiem że to zle ale nic przez gardło nie przechodzi dzis rózaniec a jak z pogrzebem jak przezyć tem dzień chce isc do lekarki po recepte na jakieś psychotropy ale mąż sie nie zgadza może ma rację wspomniał o pomocy psychologa jiesli będzie z nami zle to poprosimy o taką tylko czy za to sie płaci? to może głópie pytanie ale dla mnie ważne bo być może będziemy musieli z kimś o tym pogadać