Jak sie uwolnic od myslenia o milosci?

Faktycznie temat miłości może nie powinien być aż tak bardzo dla mnie teraz ważny, jednak gdy się widzi dookoła same szczęśliwe pary to z czasem zaczyna brakować tego kogos No ale chyba lepiej będzie jeśli chociaz na pół roku przestanę się tym przejmować, tylko gorzej to zrobić- nauka nie wydaje sie az tak zajmujaca

przeczytaj sobie "dlaczego mężczyźni kochają zołzy"

Dziewczyny, zaczełam czytac ta polecana przez was ksiązke i po prostu szok
Cały opis zdesperowanej i miłej  dziewczyny  idealnie pasuje do mnie Oj długa droga przede mna teraz,zeby zbudowac poczucie wlasnej wartosci i polubic tak naprawde siebie i zaakceptowac poki co samotnosc- musze sie nauczyc dobrze czuc z sama soba
Mam tylko pytanie? Myslicie ze przyklad ,,zołzy'' działa tez na niesmialych i niepewnych siebie chlopakow? Chodzi mi np o byciu taka pewna siebie osoba, ktora ustala spotkania pod siebie itp. Nie myslicie ze to moze zniechecic niepewnych siebie panów,ktorzy moga pomyslec ze nie maja najmniejszych szans?

Czytałam tę książkę o zołzach i uważam że wiele sytuacji jest przerysowanych.

Jeśli facet wykaże prawdziwe zainteresowanie, nie zniechęci się łatwo.

Jeśli facetowi nie zależy, "zołzowanie" guzik da.

martyna, na siłę nikogo do siebie nie zachęcisz. Możesz dawać sygnały, że jesteś nim zainteresowana, ale do niczego nikogo nie zmusisz.
Oczywiście zrozumiałe dla mnie jest, że chciałabyś kogoś mieć, czuć się kochana i kochać, bo każdy przecież chce. Ale dobrze radzę - nie rób nic na siłę i wyluzuj!
Z praktyki wiem, że jeśli przestanie się przejmować i czekać, to nagle ktoś się pojawia nie wiadomo skąd i jak i coś fajnego się dzieje
Wszystko w swoim czasie, a Ty skup się na sobie tak po prostu i ciesz się życiem zamiast rozpaczać nad brakiem miłości, a nóż ktoś zauważy ten wielki uśmiech

Martyna, witaj Przeczytałam Twój wątek i czuję się, jakbym czytała o sobie sprzed siedmiu lat . Było we mnie ogromne pragnienie miłości, bycia z kimś, kto mnie zauważy, zachwyci się mną i pokocha. Dlatego doskonale rozumiem Twoje rozżalenie. Ale z perspektywy lat przyznaję, że byłam wtedy bardzo niepewna siebie. Chciałam, żeby wszyscy mnie lubili, żeby mnie postrzegali, jako sympatyczną i miłą dziewczynę, taką "do rany przyłóż". I tak mnie postrzegali. Tylko kompletnie nie miałam swojego zdania, bo wolałam myśleć tak jak inni, żeby tylko się nie wychylić. Miałam bardzo niskie poczucie własnej wartości i próbowałam podbudowywać siebie właśnie poprzez bycie akceptowaną przez jak największą liczbę osób. Miałam mnóstwo znajomych (do dziś mam), ale chłopa nie było. Nawet każdy komplement kierowany w moją stronę traktowałam podejrzliwie i nie potrafiłam go przyjąć. Przez lata dużo się zmieniło. Ale najważniejszą zmianą jest to, że stałam się pewną siebie kobietą, znającą swoją wartość. Potrafię cieszyć się swoją kobiecością i doceniać to, jeżeli ktoś ją zauważy. Samotność jest wciąż mym problemem, ale nauczyłam się, że związek na siłę nie ma sensu. Dlatego życzę Ci, żebyś dostrzegła siebie - bo jesteś Kobietą przez duże K.

Powodzenia!