Rozmowa o zaręczynach

Odpowiadając opowiem może jak ja "miałam".
Tuż przed 30tką weszłam w związek z facetem starszym o 2 lata. Kiedy zaczynaliśmy się spotykać nie myślałam o ślubie, dzieciach i całej reszcie, po prostu byłam zakochana i nie zastanawiałam się zupełnie nad kierunkiem w jakim zmierzamy. Po roku, padła z jego strony deklaracja "chciałbym się z tobą ożenić" ja rozpromieniona cała w skowronkach on taki "szczerze zakochany". Zamieszkaliśmy razem po kolejnym roku, znalazłam pracę w  jego miejscowości i ...... minął rok a nawet więcej i .....deklaracja pozostała deklaracją, dostałam pierścionek zaręczynowy na zasadzie "chciałaś" bo wróciłam do tematu sama - nie będę opisywała szczegółów bo to dość żenujące.
Znajomość się nie rozwijała, mieszkaliśmy razem i nic, zero planów na przyszłość, zero postępu, taki nierozwojowy związek, który w końcu zakończyłam, bo psychicznie mnie skończył.
Była mała przerwa i lizanie ran ale też samoanaliza, szczera i do bólu. Wynik był taki, chce ślubu, dzieci i całej tej "nudy" z tym związanej albo wolę być sama. Nie chcę być niczyją "wieczną narzeczoną", dla mnie ślub to takie bardzo poważne zobowiązanie, deklaracja, wspólne plany, nie impreza, suknia i inne duperele. Nie chciałam żyć w wolnym związku.
Spotkałam mojego obecnego męża, najpierw to była taka zwykła znajomość typu kino, spacer itd. Kiedy zorientowałam się, że facet ma maślane oczy kiedy na mnie patrzy a ja zaczęłam po woli też się angażować, postawiłam sprawę jasno  - jeśli z fazy "znajomi" przejdziemy do fazy "para" to na końcu chcę ślubu, dzieci i wspólnego mieszkania. Nie będę wieczną narzeczoną, nie zamierzam spotykać się przez kolejne kilka lat - powód? - mam ponad trzydzieści lat i mój zegar biologiczny "tyka" jeśli nie jesteś gotowy na założenie rodziny to OK ale w takim wypadku nie ma mowy o spotykaniu się innym niż zwykłe koleżeńskie".

Nie uważam, żeby to było dziwne, raczej szczere i jasne do bólu albo facet dojrzał do założenia rodziny albo nie i raczej nie zastanawiałabym się nad jego uczuciami ale nad swoimi. Jeśli on nadal nie wie, czego chce w związku z tobą, to po co marnować czas? Kobieta ma go mniej a facet, który jest wiecznym dzieckiem to nie jest dobry partner do wspólnego życia.

Podsumowując uważam, że zrobiłaś dobrze, "albo-albo" ale przynajmniej nie będziesz tkwiła w niewiadomym Jeśli facet się wycofa to znaczy, że tak naprawdę nie traktował się poważnie i nie kochał, przynajmniej nie zmarnujesz czasu na kogoś "nieokreślonego" - jak napisałaś
Będzie dobrze zobaczysz

Dzieki Ci serdecznie za odpowiedź. Zastanawiam sie jeszcze nad zamieszkaniem z nim, aby sie "sprawdzić". Tylko boję się, że może byc tak jak i u Ciebie, że będzie to trwało latami a on i ak sie nie określi a ja strace masę czasu.

Powiedział, że pomyśli o obu sprawach, czyli o zmianie charakteru znajomości i o mieszkaniu. O mieszkaniu da mi odpowiedź po nowym roku...

Najlepsza decyzja to była ta o wspólnym zamieszkaniu, bo przynajmniej miałam okazję zobaczyć jaki jest z zderzeniu z problemami dnia codziennego.

Druga dobra to była ta  rozmowa o przyszłości, nie oczekiwałam podania konkretnej daty ale określenia choć w przybliżeniu co dalej, kiedy ślub, dzieci i cała reszta. Powiedziałam, że jeśli nie jest na to gotowy, to proszę żeby się wyprowadził i ... po dwudniowym namyśle tak właśnie zrobił. To było najlepsze co od niego dostałam

No to pozostaje ci poczekać, dobrze że nie kilka miesięcy ale kilka tygodni
Czasem lepiej się rozstać niż tkwić w związku bez przyszłości, rozmowy na ten temat są ważne, bo określenie wspólnych priorytetów to fundament związku. Czasem bywa tak, że się zakochujemy w kimś z kim nam zupełnie nie po drodze, łudzimy się, oszukujemy a efekt jest żaden czyli dokładnie taki sam teraz jak za rok, więc lepiej wcześniej się dogadać
Większym niż samo rozstanie dramatem jest tkwienie w kiepskim związku bez przyszłości i oszukiwanie samej siebie, że tak właśnie wygląda szczęście.

Trzymam kciuki za twoje szczęście

Bo na początku to była tylko bajka dla grzecznych dziewczynek,  teraz to już realna deklaracja a nie jakaś wizja i trzeba się określić jasno. Tutaj zaczynają się schody bo on nagle nie wie czy to "to" czy nie "to"

Poczekaj kilka tygodni ale być może decyzję co dalej będziesz musiała podjąć sama i co wtedy? Jaka ona będzie? Zapytaj siebie, czy to ten facet z którym chcesz mieć dzieci, czy będzie przy tobie jak na ziemię spadnie księżyc, jak zachorujesz na raka i będziesz łysa i nieładna, czy gdybyś poleciała do Australii służbowo i zabłądziła to on po ciebie przyleci?

pomyśl.....

A nie czujesz się kochana, zaopiekowana? Nie jesteś szczęśliwa? Zastanawianie się po fakcie raczej niczego nie wnosi Odpuść sobie bo hormony ciążowe i tak dadzą się wam we znaki.
Dlatego uważam, że rozmowy na poważne tematy powinny odbywać się przed ślubem, ja z moim mężem dużo rozmawialiśmy i chociaż pobraliśmy się rok i dwa miesiące po poznaniu się - albo coś koło tego a zamieszkaliśmy w trzy miesiące po po poznaniu się - czyli dość szybko jak dla mnie, to wiedziałam że mamy wspólne spojrzenie na wiele spraw i że w podstawowych kwestiach typu, dom, dzieci, pieniądze, zawsze się zgodzimy.

Ps. tyle, że ja w momencie ślubu miałam już ponad trzydzieści lat i wiedziałam, że czego chcę a czego nie chcę

Postanowiłam, że poczekam jeszcze jakiś czas. Szczególnie do nowego roku, do decyzji o wspólnym zamieszkaniu. Może i fakt, że półtora roku to za szybko...

Zgadzam się w całej rozciągłości. Ja np uważam tak, jestem młoda, mam czas, 22 lata, więc jestem z moim blisko 5 lat, ale jeszcze trochę mogę poczekać na ślub itp. Jednak oczywiście też nie pozwalam, by wszystko stało w miejscu Jednak, gdybym była blisko 30stki, to też na pewno chciałabym, by facet szybciej się określił, tak w obrębie rok, dwóch lat, bo jednak w tym wieku zazwyczaj już nie tylko, że czas u kobiety tyka, ale też generalnie jest się bardziej zazwyczaj dojrzałą do ślubu niż w wieku 20paru lat. A facet jak nie jest gotowy, jak chce czekać wiele lat albo ślubu nigdy nie chce, a my tak, to po prostu szkoda na niego naszego czasu. Także dobrze zrobiłaś i nie daj sobie nikomu wmówić, że jest inaczej. Jakby on próbował odwracać kota ogonem, że go przymuszasz lub masz parcie na białą suknię, to po prostu nie słuchaj tego, bo to moim zdaniem nie jest reakcja dojrzałego faceta. W ogóle jego tekst "Gdzieś wyjeżdżasz" brzmi dla mnie jak lekceważenie Ciebie i Twoich potrzeb. Wydaje mi się, że to niedojrzałe, sam sposób rozmowy i to jak Ciebie zbywał. Nawet jak nie jest teraz gotowy na ślub, to mógł sobie odpuścić mówienie takich rzeczy. Dla mnie to po prostu lekceważące.
Pozdrawiam

To zależy. Znam przypadek, gdzie gdziewczyna tak postawiła sprawę. Może nie dosłownie tymi słowami, ale powiedziała czego chce, czego oczekuje i określiła się bardzo wyraźnie, dała do zrozumienia, że on jest jej wybrankiem. Dała rok czasu na przemyślenia i była zwarta i gotowa po tym roku odejść jeśli deklaracja nie padnie. Facet miał sobie przemyśleć czy chce ją za żonę, czy jednak nie. Chciał, miał czas, miał wszystkie dane i musiał tylko (albo AŻ) podjąć decyzję.

Nic nie warte, znam z autopsji, czym kończy się podpytywanie o pierścionek ale tu nie chodzi o wymuszenie decyzji o ślubie ale o ustalenie kierunku rozwoju znajomości. Moja koleżanka była kilka lat z facetem, który chciał mieszkać oddzielnie, spotykać się od czasu do czasu i niczego więcej nie oczekiwał, ona chciała ślubu, domu i dzieci - nie było im razem "po drodze" - taka rozmowa pozwoliła określić się i zdecydować o rozstaniu   Nie postawiłam facet pod ścianą, żeby coś wymusić ale na początku powiedziałam jasno w jakiej roli widzę siebie u jego boku, to był czas na zweryfikowanie naszych oczekiwań i podjęcie decyzji - spotykamy się bo chcemy tego samego albo się rozstajemy bo mamy inne priorytety
Dla mnie rozstanie nie było dramatem, dramatem byłoby  pozostawanie w związku z kimś kto nie widzi naszej wspólnej przyszłości razem.

No a załóżmy, że maci po 30 lat, spotykasz się z dziewczyną ponad trzy lata, mieszkacie razem i ciągle "stoicie" w tym samym punkcie, nie macie mebli, bo wystarczają ci pudełka kartonowe, nie inwestujecie w sprzęty domowe bo nie czujesz takiej potrzeby, nie rozmawiacie o przyszłości bo dobrze jest jak jest, łączy was łóżko i deklaracja "kocham cię" za którą nie idzie kompletnie nic. Czy taki związek z kobietą byłby satysfakcjonujący? Czy nie oczekiwałbyś rozwoju sytuacji?

Powiedziałabym że chyba mamcie różne oczekiwania co do związku i prawdopodobnie tracicie razem czas. Teraz o się namyśla a ty masz grzecznie czekać aż on zdecyduje czy przeszłaś do następnego etapu? Trochę żenujące, że musisz wymuszać na nim takie decyzje. Ty jesteś gotowa na poważny związek, on widać nie.

Nie zgadzam się z tobą, w wieku trzydziestu lat po półtora roku powinno się już wiedzieć czego się chce, czy wystarczą ci randki czy chcesz być z tym kimś na stałe, czy nie. Autorka ma sprecyzowane oczekiwania jak widzę. W końcu ile się mozna bujać po knajpach, w końcu się dojrzewa do poważnego związku

zakładam że trzydziestolatka jest samodzielna i zaplecze logistyczne ma, a śluby bo jesteśmy tak zakochani a co będzie to będzie to raczej domena "małolatów". Raczej osoby trzydziestoletniej nie podejrzewam o taki infantylizm, choć mogę się mylić niestety
Autorko, napiszesz o tym coś więcej?

Mam ten sam problem. Chociaż ja już raz miałam męża i wiem jak tradycyjne małżeństwo wygląda, i to absolutnie nie dla mnie.
Ale teraz jest inaczej mam fantastycznego faceta i bardzoooo chcę być jego żona. Ale kobiecie nie wypada się oświadczyć. Więc próbuje metoda małych kroczków. Mieszkamy razem, mamy wspólną sypialnię, ale ja nie tego oczekuję. I np, przechodzimy obok sklepu z sukniami ślubnymi, a ja tam zaglądam w szybę i mówię że na nasz ślub, to wybiorę..o tę. Albo całkiem ,,przypadkiem'' łapię welon na weselu. Żeby już inni mieli pretekst żeby mówić ,,a kiedy wasze wesele''. Chociaż staram się nie narzucać, nic na siłę. To on musi się oświadczyć z własnej nieprzymuszonej woli. Tylko wtedy będziecie szczęśliwi. Ale wg mnie faceta trzeba przyzwyczajać do roli męża. I postarać się o to żeby tę rolę polubił i się odnalazł w nowej sytuacji w której ma żonę. Dużo domeną każdego związku jest wolność i zaufanie!

Pitagoras do tablicy!
Zgadzam się z tobą, że ślub na szybko, bez zaplecza materialnego jest zmorą naszych czasów. Ustosunkuj się proszę do mojej sytuacji

Ja 32 lata on 34, dobra praca, od ponad trzech lat razem. Własne mieszkanie, wspólne mieszkanie ponad rok. Deklaracje,  że ja jestem tą jedyną i.... życie na kartonach, zero mebli, zero sprzętów domowych. Reagował alergicznie wręcz na moje próby namówienia go do kupienia czegokolwiek, nawet łóżka, wystarczał mu materac dmuchany.....Staliśmy w miejscu, sytuacja zupełnie się nie rozwijała. Nie było kompletnie żadnych planów na "za rok". I co? Miałam tkwić w takim nie wiadomo czym? Postawiłam go pod ścianą, oczekuję konkretnej deklaracji o ślubie, za rok, 8 miesięcy tak w przybliżeniu, zakupu mebli, telewizora, łóżka, remontu - bo pomalowałam sama i to musiało wystarczyć i tak mnie opieprzył bo po co w ogóle? Taka sytuacja przedziwna, niby pełnia szczęścia ale jakoś nie miało to przełożenia na czyny.
Twoim zdaniem źle, że zaczęłam rozmowę? Źle że "naciskałam" biedaka?
Miałam nadzieję, na konkretne decyzje gdzieś w głębi serca ale jako realistka doskonale wiedziałam, że jest już "pozamiatane" facet nie chce zakładać ze mną rodziny. Trezba było tylko głośno to powiedzieć i.... stało się, to była najlepsza decyzja mojego życia

Dlatego uważam, że na takie tematy trzeba rozmawiać, jeśli jakies konkretne argumenty (brak stałej pracy, mieszkania itd) przemawiają za tym, że trzeba ze ślubem poczekać - ok, ale jeśli facet nie jest gotowy, waha się i ucieka od nawet rozmowy na ten temat to.....ja bym dała sobie spokój z takim gościem

ja tak jak kolezanka kikla postow wyzej, dekaracja byla ponad rok temu, rok temu w walentynki mialam zostac narzeczona a za nastepny rok slub. i do tej pory nie ma ani oswiadczyn ani slubu ktory podobno mial byc.. tez rozmawialam o tym ale wiecznie slysze ze nie mamy na to kasy i ze on musi zmienic prace a juz prawie poltora roku pracuje tam gdzie pracowal.. nie chce naciskac bo go kocham ale tez juz jestem zazenowana taka sytuacja. dobrzez zrobilas ze postawilas go w takiej sytuacji albo-albo .. ja bym nie miala na tyle odwagi

To że jestem w ciąży to nie znaczy że nie myśle racjonalnie, małe sprostowanie po 5 latach chcialam wiedziec jaka przyszłość mnie czeka, czy facet którego kocham chce tego samego co ja czyli wspólnego życia i wspólnych problemów, wspólnie dążenie do celów takich jak własne mieszkanie. Dopytywanie sie o zaręczyny i ślub pewnie że jest żenujące, tylko dlaczego facet pozwala na to? czy wieczne randki i miłe spotkania to wszystko czego oczekują od kobiety?

Mnie trochę dziwi to zapatrzenie na instytucje ślubu. Jak gość chce ślubu- to od razu gwarancja, ze do końca życia będzie super bajkowo?A jak się nie pali to dupek...No sorry.
   Niedawno świadkowałem takiej sytuacji, ale w odwrotnej formie: chłopakowi się paliło, a dziewczynie nie.Ale własnie po natrętnym zrzędzeniu stwierdziła ze ''może mu podpisać ten papier, skoro to takie ważne''.Nie minęło pól roku i oboje podpisywali kolejny- rozwód. Ot, taki folklor.

A czy to tak naprawdę ważne ile mają lat? Tutaj wiek nie jest miernikiem gotowości. Moi rodzice pobrali się kiedy moja mama miała 18 lat, a mój tato 19. Wcześniej nie mieszkali razem, oboje byli "na garnuszku rodziców." Dopiero po ślubie zamieszkali razem, poradzili sobie i do tej pory są małżeństwem, już 32 lata, jak każdy mieli swoje wzloty i upadki, ale naprawiali sytuacje, a nie od razu pędzili do urzędu podpisywać papierek rozwodowy. I co? Są zdania że czekanie ze ślubem po pięć lat nie jest dobre, ba są zdania że wspólne mieszkanie przed ślubem niszczy związek. Moje zdanie jest takie że mają dużo racji, bo po co brać ślub skoro żyjecie jak małżeństwo? Po co facet ma się oświadczać skoro ma w domu kochankę, która wypierze, wyprasuje i ugotuje obiad? Ba to nawet lepsza sytuacja, bo łatwiej może ją wymienić jak się nią znudzi.
Tutaj do wszystkiego kluczem jest rozmowa. Mój facet wiedział jak wyglądają moje poglądy na ten temat zanim jeszcze wszedł w ten związek i nie rozumiem jak można być z kimś i nie rozmawiać na takie tematy jak właśnie ślub, dzieci, wychowanie dzieci, wyobrażenia co do wspólnego życia, plany na przyszłość i tak dalej. W końcu o to chodzi w związku i narzeczeństwu żeby się dobrze poznać przed ślubem, a nie rozmawiać nie wiadomo o czym, albo czuć się głupio w takich tematach, albo o zgrozo w ogóle nie rozmawiać na poważne tematy.

Pitagoras jako umysł ściśle ścisły nie rozumie sfery uczuciowej, emocjonalnej kobiet Ręce mi opadły!

Nie mówimy o ślubie jako leku na wszystko ale o szczerej rozmowie, planach na przyszłość i ustaleniach jak chcielibyśmy żeby wyglądało nasze życie w przyszłości. Obie strony powinny sobie to jasno nakreślić i umieć odejść jeśli nie idą wspólną drogą

Próbujemy ci powiedzieć, że rozmawianie o ślubie, dzieciach i całej reszcie z mężczyzną, z którym wiążemy naszą przyszłość nie jest nietaktem, nikt nie zmusza nikogo do włażenia w czarną dziurę przyszłości.

Prosimy tylko, by mężczyźni potrafili zdobyć się na szczerość i jak całkiem dorośli ludzie przyznawali się do tego, że nie są gotowi do zakładania rodziny i innych poważnych deklaracji z tym związanych. Dali kobiecie wolność, a nie łudzili, że kiedyś w przyszłości bliżej nieokreślonej może, może .......

Zrozumiał Pitagoras i inni faceci czy nadal nie??!!

Ps. mam nadzieję, że nie czepisz się ortografii, mam za sobą mało przespaną noc i dwoje maluchów na głowie, bądź łaskawy proszę

Nie jest nietaktem, ale jest bezsensem: jak facet ma coś do zaoferowania, to powie sam z siebie i nie trzeba tego z niego wyciągać na chama.A jak nie ma, to będzie zwodził. A wiecie same, ze kobieta bardzo łatwo wierzy w różne ściemy; zwłaszcza w te, w które chce uwierzyć.

A co jest nie tak z moją ortografią? Co jak co, ale z ortografią nie mam problemów. Jak Pan (najwidoczniej) nie miał żadnych konkretnych argumentów, aby "podważyć" moją wypowiedź lub się z nią nie zgodzić, lepiej było w ogóle się nie odzywać niż czepiać czegoś niezwiązanego z tematem. - Nawet gdyby moja ortografia była nie taka jak trzeba to nie jest przestępstwo.

Co do pierwszej części to jeżeli swoją partnerkę/żonę nazywasz "gratisową dziwką" to naprawdę, szczerze jej współczuję i należą jej się przeprosiny, ale wnioskując po tym braku szacunku obecność partnerki w Twoim życiu jest według mnie dość wątpliwa. Żaden mężczyzna nie powie czegoś takiego o kobiecie będąc w związku, chyba że prawdziwy cham. Seks nie jest pustym doświadczeniem w związku, jeżeli tak do niego podchodzisz to naprawdę. Co do sprzątaczki to cóż... Jeżeli kobieta sobie pozwala to ma, u mnie by to nie wypaliło, więc Twoje założenie jest całkowicie mylne.

Niekoniecznie, facetom jest wygodniej zostawiać sobie wyjście awaryjne, dlatego trzeba rozmawiać, mówić czego oczekuje i jedna strona i druga. A nie że potem wychodzą różne dziwne historie pt. :Ona oczekuje ślubu, on wolnego związku/bez zobowiązań."

Dokładnie.

Takie ultimatum to brak szacunku względem siebie, drugiej osoby i zwykła podłość. Coś na zasadzie - nie ważne czy mnie kochasz czy nie, masz zobowiązać się, że będziesz ze mną do końca życia, jeżeli tego nie zrobisz to odchodzę, bo czas spędzony z tobą nie jest dla mnie nic wart. Gorsze jest tylko łapanie na brzuch.

Źle, bo to mogło wpłynąć na jego decyzję. Mógł się zgodzić na ślub ze względu na stały dostęp do seksu, darmowe gotowanie, sprzątanie, pranie i inne korzyści, które miał z tego związku. Po ślubie mogłyby się pojawić dzieci, które nie dostałyby tego co powinny dostać od kochających się rodziców, a nawet mogłyby niepotrzebnie doświadczyć bólu i cierpienia rozwodu, bo mamusia nie miała odwagi wziąć odpowiedzialności za swoje życie. Co Ci po jego deklaracji? Nie chcesz takiego życia jakie masz z nim to odchodzisz i jak on Cię nie przekona, że warto zmienić decyzje to nie wracasz.

Widziałem badania na temat mieszkania razem przed ślubem. Kluczowy dla wpływu na szczęście i satysfakcję z małżeństwa jest cel tego wspólnego mieszkania. Inaczej jeżeli to wynika z chęci lepszego poznania się, inaczej jeżeli chce się spędzać więcej czasu razem, a jeszcze inaczej jeżeli to ma być próba...

Po części masz rację, ale świadomy facet po upewnieniu się, że to odpowiednia osoba oświadczy się. Dlaczego skoro wszystko dostał przed ślubem? Żeby nie odeszła Po ślubie też można się rozstać, ale robi się to dużo ostrożniej. Nie ma, że coś nie pasuje i za kilka dni dziewczyna się wyprowadza.

A czy facet powinien jakoś przygotować dziewczynę do zaręczyn , chodzi mi o jakąś rozmowę żeby zaświtało jej w głowie że coś takiego planuję czy może  iść na żywioł i wziąć ją z zaskoczenia ? Jeszcze jedno czy powinienem  poinformować moich rodziców że planuje coś takiego i kiedy to ma następić, czy powiedzieć im już po zaręczynach ?

To nie jest miłe dopraszać się o rozmowy na ten temat, ale wymuszenia też są bez sensu jak ktoś wcześniej wspomniał. Tego muszą chcieć dwie strony. Z drugiej strony ludzie, którzy odwlekają rozmowy i robią uniki typu 'pogadamy za x lat' raczej już do rozmowy nie wracają i jest to też egoistyczne- ja nie chce, ja mam jeszcze czas, a to, że partner oczekuje jakiejś deklaracji- podkreślam deklaracji, nie od razu ślub, kasa i dzieci, to ma gdzieś... Kompromis- tylko tyle i aż tyle, inaczej tego nie widzę.