Załamana tym wszystkim

Masz kilka możliwości, malgos. Każda z nich będzie lepsza niż obecny stan.
1. Możesz zgłosić sprawę do MOPS z prośbą o skierowanie przypadku do Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, co może skutkować skierowaniem na odwyk, ale niekoniecznie.
2. Możesz pójść na Policję i złożyć zawiadomienie o przestępstwie znęcania się nad rodziną przez męża.
3. Możesz od niego odejść.

Najważniejsze: musisz podjąć decyzję czy godzisz się na życie takie, jakie masz obecnie i czy  dalej  chcesz pozorować normalność.
Jeśli nie godzisz się, musisz zacząć działać. Pewnie będziesz  pełna niepokoju i obaw - to normalne, jednak nikt za Ciebie tego nie zrobi. Ale spokój jest tego wart.

Pisałam z telefonu dlatego były bledy. Pracujemy razem w zakładzie nie mamy swojej firmy. Od dwóch lat mieszkamy w holandii i tu pracujemy a syn chodzi tu do szkoły. Kiedyś chcialam dać go na leczenie ale on nie chciał . A gdy były awantury gdzie latał za mną z nożem i gdy zadzwoniłam na policję to póżniej jeszcze gorzej. Teraz nie bije krzyczy , wyzywa i ciągle są awantury. Nawet gdy trzezwy. I zawsze wszystko moja wina u siebie nic nie widzi. Wszystko ma być jak on chce, mi nawet nie wolno pilotem  włączyć programu tylko tam ma być gdzie on chce. Mówi ż pije przezemnie. Wszystko moja wina. Zwariuje niedlugo. Nie podnoszę do niego głosu bo boję się nigdy nie podnosiłam.

Nie chce Cię martwić, ale to typowy schemat przemocy w rodzinie. Nieprawda, że pije przez Ciebie, nie pozwól sobie tego wmówić, to stała śpiewka sprawców przemocy, podobnie jak to, że bez niego jesteś nikim. On po prostu na Tobie odreagowuje własne frustracje.
Mogę Ci powiedzieć tylko co ja bym zrobiła - zwiałabym od tego faceta na drugi koniec świata. Im szybciej i dalej - tym lepiej. Inaczej zamęczysz siebie i odbierzesz synowi najlepsze lata.
Jestem pewna, że dasz sobie radę sama. Nawet nie wiesz, jaka siła w Tobie drzemie, gdy tylko przestaniesz wierzyć, że jesteś do niczego.

Niepokoi mnie, że piszesz, że chciałabyś z nim być, byle tylko był spokój, choć wiesz, że spokoju nie ma i nie będzie,  a jeśli pojawią się obietnice, będą puste. To Ci mogę zagwarantować.

Przepraszam, że mówię tak kategorycznie, ale przez 20 lat zajmowałam się zawodowo ofiarami przemocy w rodzinie, a Twoja sytuacja nie jest różna od setek innych, nawet zdania padają te same. I nie znam żadnej kobiety, która nie zdecydowałaby się przerwać sytuacji, a potem nie patrzyła na mnie ze zdziwieniem i nie pytała, czemu nie zrobiła tego wcześniej. Nawet, gdy jedyną możliwością uzyskania dachu nad głową był pobyt w Ośrodku Interwencyjnym.

Przejrzyj swoje posty - zobacz co mówisz; jest lepiej, bo przestał bić, a teraz tylko gnoi psychicznie.

Nie ma ofiary - nie ma kata. Spróbuj przestać być ofiarą. Do tego niekoniecznie trzeba podnosić głos i wdawać się w kłótnie, bo i tak nie wygrasz. Zawsze ustawi Cię w szeregu.

W czasie gdy ja edytowałam, Ty napisałaś dokładnie to, co  przewidywałam. Proszę, zastanów się. Wiem, że potrzebujesz miłości. Potrzebujesz, nie tylko dlatego, że jej nie masz, ale dodatkowo jesteś krzywdzona. Nie sądzę, byś  uczucia znalazła u boku śpiącego obecnie faceta.

Tak masz rację, jest troche spokoju od poniedziałku do czwartku gdy pracujemy. Ale mimo to musze uwazac na to co mówię co robię. Wszystko musi być jak on chce. Najbardziej boję sie tego że gdy pójdzie sobie niewiadomo gdzie bo on nie umie nic zalatwić, to nie bede miala jak dojechać do pracy. Mam 45 km. a nie mam prawka. A w tamtym roku dostaliśmy kontrakt na 2 lata czyli jeszcze rok, do listopada 2014.A nie znam na tyle jezyka żeby na miejscu poszukać, wszędzie chca jezyk, ucze się. Wtym momencie jestem uzależniona od jego prawa jazdy. Tylko od tego.

wiec jak będziesz w PL, to zrób prawko...A potem uciekaj. Przecież wiesz ze to jedyna opcja.

Waszym zdaniem on juz się nie zmieni prwda ? I pić też nie przestanie ? Bo mówi że przestanie jak sie rozejdziemy że to moja wina że pije. Przecież już przed ślubem pił. Mam 41 lat i zmarnowane życie.

Malgos, wybacz pytanie, ale..:pracując w Holandii nie jesteś w stanie odłożyć trochę kasy na nowy start?

Nie oszukuj się, ze w kilka miesięcy nauczysz się tak trudnego języka. Nie ma takiej opcji. Juz bardziej realne zrobienie prawka.Zaprzyj się i zlikwiduj totalna wspólnotę majątkową. Musisz mieć coś swojego.To akurat możesz zrobić.

Trzy tygodnie, to troszkę mało, żeby cokolwiek pchnąć. Czy interesowałaś się instytucjami pomocowymi  w Holandii. Może, gdybyś przedstawiła sprawę znalazłoby się jakieś rozwiązanie tam, na miejscu. Podejrzewam, że język nie jest barierą, bo w takich sytuacjach zapewne są wzywani tłumacze, obyś tylko umiała na wstępie mniej więcej powiedzieć o co ci chodzi.
Niedobrze z tymi kontami, ale to już sama wiesz.

Nie nie szukalam tu zadnych instytucji. Ale dowiedziałam się że jak będe sama i pójde do spółdzielni to mi pomoga z czynszem. Chociaż gdy będe sama to dam radę oplacić i wyżyć z jednej pensji tak jak teraz tylko ten dojazd do pracy. Zacznę szukać pracy w moim mieście, i muszę się dowiedzieć czy nie dostanę kary jak zerwę kontrakt.  Tak mi żle , tyle lat być z męszczyzną  i zostać sama, boje się tego.  Ja normalnie boję się być sama. Ale muszę cos zrobić bo jestem poniewierana i wyzywana od najgorszej. Mam dość płaczu i ciąglego bólu głowy od jego wyzwisk i krzyków.

Tak mi źle i znowu płacze. Leżę w łóżku bo się obudził i chciał coś wypić a już nic niema . Wypił wszystko i zaczoł mnie wyzywać. Powiedział ze to moja wina o tą zdradę 16 lat temu ze nigdy nie wybaczy. Ale czy on nie pamięta ze bił i spałam nie raz na dworze czy u znajomych. Zrobiłam to sąma niewiem dlaczego. I żałuje tego do dziś.  To moja wina prawda  ?  ja nie chciałam i naprawdę sąma niewiem. Gdyby był normalnym mężem od początku to nigdy bym tego nie zrobiła. Tak mi źle. Leżę i płacze niemam już sił. Tak bym chciała aby nie wyzywał mnie , nie pił i być z nim. Ale czy to możliwe wogole ?

Witam szczerze to przeraziła mnie twoja historia. Ja mam 25 lat i tydzień temu zakończyłam swój 4 letni związek w którym przez pierwszy rok było świetnie byliśmy całym światem dla siebie potem coś zaczeło się psuć krzyczał zaczeły się wyzwiska potem przepraszał mówił że wie że tak nie powinien z każdym kolejnym jego zdenerwowaniem było coraz gorzej mówił że zacznie mnie bić i robić o wszystko awantury żebym się zmieniła bo pogłębiam problemy tak jak wykrzykiwał mi wcześniej tak było potem myślałam że on taki nie jest że nie jest w stanie mi tego zrobić. Cały czas myślałam moją naiwnością bolały mnie jego słowa kiedy mówił że mnie nie kocha że szybko znajdzie sobie inną a ja sobie bez niego nie poradzę. Pozatym mówił że mam ogromne problemy ze sobą i że w każdym innym związku będe miała tak samo bo nikt ze mną nie wytrzyma... za godzine kiedy się uspokoił znowu przepraszał a ja mu wybaczałam myślałam że to tylko nerwy a przecież zdenerwował się z mojej winy wierzyłam kiedy mówił że następnym razem tak nie będzie ale za każdym razem było tylko gorzej też byłam za wszystko winna również byłam wyzywana poniewierana i bita ostatnio coraz częściej i mocniej. Rzucał moimi rzeczami prosto we mnie popychał z całej siły szczęście w nieszczęściu że nigdy niczego mi nie złamał że nie popchną mnie tak że upadłam na coś i nie rozwaliłam sobie głowy. On też jest uzależniony tylko że od trawki (potocznie się mówi że ona uspokaja że ludzie po niej nie potrafią być agresywni, na swojej skórze przekonałam się że to nie prawda, podejrzewam że tu nie chodzi od czego człowiek jest uzależniony tylko po prostu jeśli czegoś mu brakuje to wpada w furię i rozwala wszystko jak leci kilka mebli zostało przez niego połamanych. On nie pracował mówił że prze ze mnie ma depresję że po tych wszystkich awanturach nie ma siły ja nas dłuższy czas utrzymywałam. U nas było raz lepiej raz gorzej myśle że dlatego tak ciężko było mi odejść bo w złości mówił wszystko wyzywał mnie od najgorszych nawet do swojej matki i moich rodziców a potem skruszony przychodził i przepraszał mówił że sobie nie radzi z tym wszystkim po za tym jak on mógł inaczej na to zareagować skoro zrobiłam taką głupotę i jak ja sobie poradzę kiedy będe miała więcej pobowiązków np dzieci na wychowaniu. żebym myślała co robie i nie robiła głupot bo w ten sposób to ja to wszystko pogłębiam i on nie moze sie skupic na sobie. Też prowadziłam tu swojego posta. Dzięki niemu dostałam ogromne wsparcie od kobiet piszących tutaj i dzieki nim nauczyłam się o tym rozmawiać powiedziałam o wszystkim moim najbliższym i pomogli mi zakończyć ten chory związek. Ja też miałam nadzieje że będzie inaczej że dam rade mu pomóc ale zrozumiałam że to jest nie możliwe że ja jestem mu potrzebna do tego żeby mógł zrzucić wyrzuty sumienia na mnie żebym skupiła sie na tym co ja robie żle w tedy on spokojnie mógł sobie cały dzień siedzieć na kanapie. Po rozstaniu dzwonił płakał przepraszał że mnie wyrzucił z domu że bardzo mu mnie brakuje że on już wszystko rozumie i już nigdy więcej ręki na mnie nie podniesie i że już nigdy nic złego o mnie nie powie. Nie wracałam mówiłam że muszę sobie to wszystko przemyśleć błagał na kolanach o jeszcze jedną szansę dla mnie zbyt dużo się zadziało złego żebym mogła poczuć się znowu przy nim bezpiecznie ale był tak przekonywujący że nie dużo brakowało żebym wróciła po kolejnej mojej odmowie znowu mnie spowyzywał w tedy zdecydowałam że już na pewno do niego nie wróce wczoraj zabrałam wszystkie swoje rzeczy zaczynam nowy etep w moim życiu.

i powiem Ci tak: Dziś po przeczytaniu twojego postu jestem swięcie przekonana że jeśli bym wróciła i nawet długo był by spokuj to po pewnym czasie to wszystko by wróciło i moje życie wyglądało by tak jak twoje my również myśleliśmy o pracy za granicą.

Ja się dużo naczytałam tego forum i chyba to ono mnie przekonało że to mój naj większy błąd i problem w tym związku to to że wnim tkwie i że pozwalam się tak traktować. Poczytaj sobie w wolnej chwili poczytaj sobie różne historię ja tu zrozumiałam że to jest schemat zachowań on cię od siebie uzależnia wie że od niego nie odejdzie bo cały czas ci wmawia że nie dasz rady i czuje się bezpiecznie z tym może robić z tobą co będzie chciał. Może kiedyś się zmieni nie wiem ale szczerze to współczuje przyszłej żonie mojego faceta bo wiem jakipotrafi być czarujący ale sądze że on ma taką psychikę że jesli sobie z czymś nie radzi to musi sie na kimś wyżyć teraz to byłam ja potem będzie to ktoś inny.

posłuchaj sobie piosenki "zbyt dobra"- Wdowa

dla mnie jest ona idealnym podsumowaniem mojego związku

Wiem że tobie będzie ciężej bo jesteś daleko od swoich bliskich ale jeśli chodzi tylko o dojazy to przecież jest komunikacja miejska masz prawie dorosłego syna na pewno Co pomoże. Skoro ckodzi tam do szkoły pewnie dobrze rozmawia po angielsku może mogłabyś z nim np rozmawiać w domu po angielski głównie tu chodzi o przełamanie bariery językowej im częściej będziesz go słuchała to zobaczysz że po malutku sama zaczniesz coś mówić

trzymam kciuki dasz radę

a i jezszcze jedno Ci powiem bopewnie sobie myślisz że jesteś zbyt słaba na odejście to pomyśl jak silną osobą jesteś tak na prawdę skoro przez tyle lat potrafiłaś znieść takie katusze ze strony twojego męża.

pozdrawiam

Macie rację. Dziś taki grzeczny i spokojny bo strasznie skacowany po tej trzydniówce. Od jutra mam drugie zmiany i on też . Nie będzie pił do piątku. A później jak zwykle to samo. A syn jest bardzo nerwowy mało rozmawia ze mną a z nim prawie wcale. Po szkole siedzi w swoim pokoju przy kompie.  Nawet potrafi pyskować do mnie. Na niczym mu nie zależy . Kiedy rozmawiałam z nim to mówi źe ma dość ojca i krzyków jego.

u mnie to wyglądało tak że to on mnie po raz kolekny z mieszkania wyrzucił i to w jego urodziny zrobił mi awanture już sama nie wiem o co jemu wszystko zaczeło przeszkadzać nawet moja mina udeżył mnie wyszłam wybiegł za mną i zaciągną mnie spowrotem zadzwonił do swojej matki zaczął mnie do niej wyzywać od szmat powiedział że już nie chce ze mną być potem kazał dzwonić do mojej mamy że wracam ze się rozstaliśmy ku jego zaskoczeniu moja mama bardzo się ucieszyla powiedziała że czeka na mnie, a myślał że mnie matka do domu nie wpuści i że będe go prosiła żeby mnie nie wyrzucał. Wróciłam do domu nie kontaktowałam się już z nim. Za dwa dni zadzwonił do mnie z pretensjami czy nie zamierzam się do niego odezwać, wyjaśnić tą całą sytuację ja nic złego nie zrobiłam nie miałam za co go przepraszać powiedziałam że nie wracam do niego wtedy się załamał zaczął wydzwaniać do mnie prosić błagać płakać żebym tylko wróciła mówił że się zmienił że on już wszystko rozmie że mnie samą z problemami zostawił że będzie się starał i znowwu będzie jak na początku a nawet lepiej mówił że już znalaz pracę (chociaż do tej pory nie pracuje). Tylko problem w tym że tyle razy co od niego dostałam i tyle razy co mnie z mieszkania wyrzucał ja już nie potafie czuć się przy nim bezpiecznie pozatym za każdym razem kiedy się uspokoił mówił że już nigdy więcej na mnie ręki nie podniesie to się od jakiegooś czasu ciągnie i wiedziałam że jak wróce to za tydzień lub dwa będe miała to samo tak jak do tej pory. Teraz wiem że się żali swoim znajomym że go zostawiłam i to w jego urodziny że tyle razem przeżyliśmy że mi zaufał a ja go  zostawiłam kiedy on ma depresje. Ja już psychicznie nie wytrzymywałam próbowałam mu pomóc ale już więcej nie umiem. też ogromnie schudłam i mam anemie. mam taki problem że jak się denerwuje to zaciska mi się żołądek i nie moge jeść a teraz dłużysz czas spokojnego życia nie miałam. Zrozumiałam że do tej pory cały czas patrzyłam na niego na to jak on się czuje zapominając o sobie. Teraz stwierdziłam że mam dosyć życia w jego cieniu że chce zacząć coś nowego. Chce w końcu żyć po swojemu a nie patrzeć na to jaki on ma chumor czy dzisiaj mnie przytuli czy znowu spowuzywa. Ja miałam to szczęście że dostałam ogromne wsparcie od swojej rodziny i przyjaciół z którymi już nie utrzymywałam kontaktu wszyscy mnie ciepło przyjeli byłam w szoku ale na prawdę bałam się do przyjaciółki odezwać po tak długim czasie a ona nie pytając o nic powiedzieli weź piżamkę i wpadaj

Teraz pomalutku wszystko sobie od początku układam tęsknie czasem jeszcze za nim ale za tym co było kiedyś między nami nie teraz a tego już nie ma to się wypaliło zostały tylko awantury.

wspolczuje serdecznie chorej sytuacji , wszystko co piszesz to prawdziwe pieklo ale bardzo typowe , poczytaj o wspoluzaleznieniu w necie jest wiele artykulow na ten temat i wiele wskazowek jak powoli wyjsc na prosta , to nie twoja slabosc ani sytuacja zyciowa, nie to ze w Holandii jest trudniej odseparowac sie od pasozyta ,ilu ludzi tyle mniej lub bardziej dramatycznych historii, schemat jest przewaznie taki sam picie , ponizanie , obwinianie, cisza ,wybaczenie , lepszy czas i od nowa , to nie ty jestes winna ani twoja zdrada , ani tez nic cokolwiek twoj maz wymysli a wymysli napewno bo taki jest mechanizm dzialania ludzi uzaleznionych .Spokojnie bez wmawiania sobie niczego i oszukiwania samej siebie , odpowiedz sobie na pytania ktore ci sie nasuwaja (najlepiej zapisz to i czytaj sama sobie)czego ni chce dla siebie?z czym mi zle?co powoduje ze wydaje mi sie ze sobie nie poradze sama?czego chcialabym dla syna?jak chcialabym zyc? co nie pozwala mi zyc jak chce?co moge zrobic jako dorosla osoba odpowiedzialna za zycie wlasne i syna?kto moze mi pomoc realnie ? odpowiedzi zapisz obok szczere nie przesloniete jego osoba w zaden sposob . Pomysl o synu jestes jego matka z mezczyznami bywa roznie to na nas kobietach spoczywa odpowiedzialnosc za dzieci ,to kim beda w przyszlosci , jak sie rozwijaja , w jakiej atmoswerze dorastaja , jak beda funkcjonowac w doroslym zyciu , dzieci nie sa winne nigdy ,placa tylko cene za nasze , doroslych slabosci i bledy.Zastanow sie jak wyglada swiat w jego oczach , co robi przez caly dzien na kompie , z kim rozmawia .Zapytaj siebie czy sobie wybaczysz jesli sie od kompa uzalezni albo wpadnie w podwjzane towarzystwo , czy sobie wybaczysz ze nie robisz nic zeby mial dobre zycie,bo cale wasze zycie skupia sie na czlowieku ktory i tak jest stracony bo cokolwiek by nie obiecal  jest tylko jego manipulacja , przezucaniem winy na innych , alkoholik a jest nim na pewno , ma tak silne poczucie winy ze sama mysl o tym jest nie do wytrzymania wiec zrobi wszystko zeby usprawiedliwic siebie i to co robi. Mam 40 lat bylam w piekle 18 ,wiem ze ucieczka jest mozliwa trzeba tylko chciec i nigdy ne ogladac sie za siebie

czy ja bym mogła też coś dodać?

A zastanawiam się czy mąż nowe wogole przestać pić. Bo gdy tylko wolne to pije wczoraj dziś. Zawsze gdy wolne to pije. On nie umie wypić 2 albo 3 piwa on musi się napić jak niewiem co. I tylko ciągle mówi że jak mnie zostawi to przestanie pić. Coś mi się wydaje że On   to już alkoholik.  jak mamy wolne w tygodniu też pije. I robi awantury o byle co.

Bardzo dobrze, malgos, wydaje Ci się, że on alkoholik. To, że nie łoi codzienne nie oznacza, że ma kontrolę nad piciem. Jak sama widzisz, pije ciągami i bez leczenia nie przestanie. Ale żeby się leczyć, sam musi chcieć, a zapewne nie chce.
Nie rozumiem, na co Ty liczysz, pytając czy przestanie pić.  To znaczy co? Pytasz, czy jakimś cudownym sposobem spłynie na niego nagle zrozumienie, że zachowuje się jak łachudra i równie cudownie zmieni się w ciągu tygodnia? Nie z spłynie, i nie zmieni się, przykro mi.
Nie pije przez Ciebie, tylko przez siebie, ale winę musi w kimś ulokować. I zapewne nie przestanie, jak się z Tobą rozstanie.
Natomiast doskonale Cię współuzależnił i wychował na bezwolną istotę, która zamiast skakać do góry z radości, że pijak chce się dobrowolnie wynieść z jej życia ( podejrzewam jednak, że  to tylko narzędzie manipulacji i rózga na Ciebie), pomóc mu w pakowaniu i upewnić się, że na pewno odchodzi w siną dal i nigdy nie wróci - kurczowo się go łapie i skłonna jest  błagać, by został i dalej dręczył.
Bo to jedyne życie jakie zna, mimo wszystko dające poczucie bezpieczeństwa, no bo kogoś, nieważne że lichej jakości ma, a sama to zginie marnie, bo nie wie, jak nogi stawiać, by iść do przodu, a nie np w bok.

I już niezależnie od wszystkiego, po raz kolejny pytam, czy wiesz, co robisz swojemu synowi, jak bardzo go unieszczęśliwiasz?
Ale nie, ty tylko patrzysz na Pana Despotę, czy błysk zadowolenia w jego oczach zobaczysz, i przyjmujesz jak bukiet kwiatów to, co inne kobiety traktują jako oczywistą normalność, no bo przecież jak pracuje to nie pije. Czyli jest super, a bezpodstawna nadzieja sięga Everestu.

Dobrze jest od poniedziałku do piątku idź nie pije to niema kłótni. A dziś znowu awantura o azję co. Jestem załamana już.

Ty masz nadzieje że  on sie zmieni.Cieszy cie każdy dzien bez alkoholu-daje nadzieje.
Jeszcze tylko mi powiedz że liczysz na to ze on to wszystko przemysli i zmądzrzeje.

Wiem bo takie jest myslenie rodzin alkoholików. rozumiem to ale  niestety bez terapii nie przestanie nigdy a i ona też nie daje gwarancji.Smutne to ale prawdziwe.

Odejdź od niego , na co liczysz?

Chyba tak. Chyba została bliźna na syna psyhice. Jest zamknięty w sobie siedzi tylko w pokoju przy kompie. Po szkole to tylko komputer. Mało rozmawia. A jest bardzo nerwowy  i szybko go wyprowadzić można z równowagi. Wtedy krzyczy i rzuca byle czym. Tak jak mąż. A mąż mówi że tak go wychowalam. Ja mu wpajałao dobre zasady. Jest chodzi o mnie to ja się boje. Boję się samotności . Boję się wszystkiego. I chyba dlatego jestem z nim. I czuje się winna że zdradziłam męża te 16 lat temu. On mi to wypomnina i będzie do końca życia. Tylko nie widzi tego jak mnie bił kiedyś. I pił od kiedy go poznałam a mówi że pije przezemnie

malgos72- może trzeba powiedzieć już dość? Nie jutro tylko dziś.

małgoś przeczytaj jeszcze raz wszystkie wpisy babeczki cynamonowej - nic więcej w tym temacie nie można dodać. Twoje wpisy są takie same - co weekend dziwisz się, że pije i nie wiesz co myśleć. Teraz rady można tylko kopiować z tego co już zostało napisane.
Tylko podwożenie do pracy Ciebie z nim wiąże? Nawet nie łoży na utrzymanie rodziny...
Żal Ciebie, ale to TY się godzisz na taką sytuację

tak jak bym słyszała swojego byłego męża. alkoholik to alkoholik i raczej w twoim przypadku Malgos72 on się już nie zmieni. każdy alkoholik obarcza bliską mu osobę a przecież to on sam chce to robić ty go do picia nie zmuszasz .

malgos, usiądź na chwilę, zbierz myśli..i uporządkoj swoje życie.
1. Ostatniego marca on się nigdzie nie wyprowadzi,
2. masz komputer, szukaj pomocy, dowiedz się na co możesz liczyć ,tzn. sprawy bytowe, syn zna język zapewne;
3. to, że jest mężem, to nie znaczy ,że jest Twoją najbliższą rodziną , nie musisz się nim zajmować
4. nie mieszkasz w Afryce..są jakieś polaczenia z miejscem, gdzie pracujesz..nawet jak trzeba dojechać kawałek rowerem do autobusu;
5. najważniejsze - syn ; kiedyś gorzkimi łzami zapłacisz za zajmowanie się tylko mężem; syn już ma duże problemy, może zacznie popalać, albo popijać, ale   
   to będzie już za póżno;
6.dlaczego nie wzywasz policji ,jak on się awanturuje, przecież wiesz ,że to nie Polska i możesz liczyć na pomoc;
7....brak mi slów, Ty nawet nie chcesz wykonać najmniejszego ruchu w swoim interesie;
8.odnosnie zdrady, gdybyś miała np. rude włosy, to pastwiłby się nad Tobą, bo ''wszystkie rude są wredne'';
9.o miłości z Twojej strony i wice wersa nie ma mowy;
Zyczę powodzenia i wytrwałości.

zacznij walczyć o siebie i o syna. nie zastanawiaj się tylko bierz życie w swoje ręce.
powodzenia;) dasz radę więcej wiary w siebie;)

Witajcie. Syn ma dziewczynę i mało co rozmawia  z nami. Mąź nadal pije i wyzywa i wypomina co było 16 lat temu. Nie daje juź rady. Za 6 tygodni konczy się nam praca i mąź ciągle mówi źe odchodzi wtedy. Źe ja zdechne i takie inne.

prawie rok temu założyłaś watek i nic ze swoim życiem nie zrobiłaś ??