Mąż odszedł - jestem w rozsypce

Kochana nikt nie chce byc osobą porzuconą ...bo to jednak boli niestety "
No słuchaj mnie sie wydaje ze u niego pojawiło sie chwilowe zauroczenie tamtą-ale to minie zobaczysz-Fakt potrzeba troche czasu aby on sam zrozumiał ze jednak rodzina jest dla niego najwazniejsza "no chyba ze faktycznie jest totalnym egoistą i patrzy tylko siebie aby tylko jemu w zyciu wszystko wychodziło po jego mysli i tylko jemu było dobrze"
Twoim zadaniem na dzien dzisiejszy to jest bycie twarda dla siebie i dzieci"fajnie ze za kazdym razem jak go widzisz nie lamentujesz i nie dajesz mu powodu do tego aby on poczuł ze jednak nie potrafisz bez niego zyc"a nawet jezeli tak jest ze faktycznie jest Ci cięzko bez niego to pokaz mu ze i bez niego swietnie sobie radzisz"
Dlaczego on mógł poznac kogos i pokazac Ci to ze jednak obrał inna droge"-wyjdz gdzies z znajomymi odstresuj sie "-znudzi mu sie i wróci do Ciebie z pod kulonym ogonem...tylko ze w tym momencie to Ty mu pokaz ze nie jestes jego pocieszycielką i tym samym otwarta furtką"

hmmm zanm to uczucie gdy praca dla drugiej osoby staje sie wazniejsza tez przegrałam z praca po 10 latach   ona jest dla niego najważniejsza od miesiaca jestem sama

Ja myślę, że tu nie chodzi o pracę. Mi się wydaje, że Mychanka i jej mąż stanowili dobraną parę dwójki sensownych ludzi, którzy się "zagapili" i w porę nie zauważyli, iż zaczynają żyć nie razem, a obok siebie.

Nowa kobieta nie ma tu nic do rzeczy.  Proces "umierania" długoletniego związku trwa latami.
Rozmawiałam z kilkoma facetami, którzy zakończyli długoletnie związki/małżeństwa, ile czasu myśleli o rozstaniu zanim podjęli ostateczną decyzję, przy związku powyżej 7-8 lat, wszyscy mówili, że od roku do trzech lat. Tak więc, nowa znajoma, z kilkunastotygodniowym stażem znajomości nie ma tu nic do rzeczy, co najwyżej mogła być kropką nad i.
Poza tym jak mężczyzna prosto w twarz bez emocji mówi swojej kobiecie, że już jej nie kocha, to nie pozostawia żadnej wątpliwości, co do tego, że już nie chce kontynuować tego związku. A o nowej znajomej pewnie powiedział tylko, żeby dać do zrozumienia, iż zdania nie zmieni i żeby nie próbować wpływać na jego decyzję, on już po prostu nie chce tego małżeństwa.

Szczęście w tym nieszczęściu,Mychanka,masz takie, że widać, iż on chce się rozstać z Tobą, a nie z wami, i raczej nie zaniedba swoich obowiązków rodzicielskich. Dobrze też, że otwarcie powiedział Ci, co myśli, bez obwiniania Cię, dewaluowania, czy wmawiania, iż jesteś taka i owaka, a zupa była za słona. On jasno nazwał o co mu chodzi, i niezależnie, że jest to wobec rodziny przykre i okrutne, to przynajmniej pozbawione jest wmawiania winny drugiej stronie.

Ja myślę, że powinnaś myśleć o przyszłości i o tym jak najlepiej poukładać wasze relacje po ewentualnym definitywny rozstaniu. I to chyba powinno być na ten moment dla Ciebie celem. Jestem pewna, że sobie poradzisz. Myślę, też , iż jak mądrze i z klasą pozwolisz mu odejść, to będziesz miała w nim duże wsparcie, jeśli chodzi o dzieci po waszym rozstaniu.

myszko znam to uczucie gdy zaczyna brakowac powietrza .... razem bylismy 10 lat a 5 mieszkalismy razem      teraz od 2 tygodni mieszkam z rodzicami tego strachu jaki czuje nie da sie opisac       staram sie byc silna i nie myslec o nim to chyba trzeba przetrwac i zyc z dnia na dzien innej recepty nie znam sama licze na to ze to minie   i wroci na wlasciwy tor

nie znam zadnej dobrej rady       w innym watku dziewczy powiedziały mi prosto z mostu bedzie cholernie ciezko bedzie bolało i ze musze buc silna to staram sie jak moge chodz sa dni ze zyc mi sie nie chce codziennie chodze na siłownie saune basen do pracy w weekendy konie i tak od 2 tygodni codziennie robie wszystko by nie myslec

A mi się wydaje że on wróci do Ciebie, autorko. Takie mam przeczucie.

Nie narzucaj mu się, nie proś, nie pokazuj jaka nieszczęśliwa jesteś. Pokaż mu że jesteś silną kobietą. Przede wszystkim dbaj o siebie!  Bo co tu ukrywać - pożądanie jest ważne, niech znów je do Ciebie poczuje. Bądź piękna i pociągająca. Przejdź na dietę jeśli masz nadwagę, zafarbuj włosy jeśli masz odrosty, rób ładny makijaż.
Myślę że za jakiś czas możesz wspomnieć mu, że np. miałaś jakąś randkę. Nie teraz, bo teraz jest zakochany w jakiejś lasce i wszystko po nim spłynie.
W przeciwieństwie do Szarlotkanagorąco - ja uważam, że mógł powiedzieć że nie kocha, bo chce być z nową kobieta, jest oczadziały i zauroczony, a nie dlatego że nie kocha Cię od dawna.

Życzę Ci tego, żeby się opamiętał i wrócił. A gdy już to się stanie, musicie starać się zbliżyć do siebie. Dużo rozmawiać (nie tylko o przyziemnych sprawach dnia codziennego) i kochać się (także fizycznie).

Super, dobre myslenie.
Zapraszamy na wątek Zdradzeni, porzuceni łączmy się... - grupa wsparcia, panuje tam wyjątkowa atmosfera, jest rodzinnie, zachecam do zajrzenia.
Trzymam za Ciebie kciuki!!!

trzeba być dobrej myśli. w sumie co taka młoda siksa może zaoferować twojemu mężowi? swoje wdzięki? a co po za tym? chyba nic. może z czasem twój mąż się opamięta i wróci na łono rodziny? czas pokaże a jak na razie to trzeba być dobrej myśli.

"Trzeba mieć wytrwałość i wiarę w siebie.
Trzeba wierzyć, że człowiek jest do czegoś zdolny
i osiągnąć to za wszelką cenę."
POZDRAWIAM;)

mychanka wiem co przeżywasz, ja przechodzę to samo mój mąż zostawił mnie po 10 latach chociaż małżeństwem jesteśmy dopiero 1,5 roku był dla mnie wszystkim kochałam i nadal go kocham nad życie, nigdy nie mieliśmy większych problemów w sumie to nam się wszystko układało własny dom, dwa samochody wszystko a mam 25lat,aż tu nagle od 3 msc coraz póżniej wracał z pracy prawie wcale się nie widywaliśmy nie wychodziliśmy nigdzie razem i oddaliliśmy się od siebie, aż pewnego dnia powiedział że znalazł sobie mieszkanie i się wyprowadził, mija już 3 tydzień jak mieszkam sama jestem załamana nie umie sobie z tym poradzić pomóżcie

nie mamy dzieci, twierdzi że nie ma nikogo ale nie wiem czy w to wierze, zostawił mnie z całym domem na głowie z opłatami ze wszystkim jeszcze wtedy byłam bez pracy, na szczęście od 2 tygodni pracuje bo siedząc całymi dniami w domu bym zwariowała, jak odchodził to powiedział że powodem jest to że się nie dogadujemy, mnie też strasznie to boli bo dla mnie to jest głupi powód i że nie wie czy mnie jeszcze kocha, ja cały czas mam nadzieje że wróci od wyprowadzki napisał mi z 3 razy smsa co słychać i czy nie potrzebuje pomocy

Rozumiem, mi też mój powiedział: "Znajdziesz sobie kogos" Ja również nie chcę o tym słyszeć, zresztą matka z dwójką dzieci...

My się widujemy codziennie, ale uwierz to wcale nie ułatwia sprawy. Dziwna atmosfera i jak jest ciężko mi tak po prostu z nim usiedzieć/przebywać. Więc jak jest dłużej w weekendy to po prostu wychodze...

Nie wiem co jest w jego głowie, zdaje się że znasz kogoś a tu taki numer. Myślę, że strasznie się pogubił a dodatkowo wpadł w dziwne towarzystwo w pracy... Na prawde nie wiem co mu siedzi w głowie i strasznie mnie to męczy.

Oj, brak przyjaciół - to niedobrze
Może psycholog, żeby się wygadać, mi pomaga...Poza tym osoba z zewnątrz jest dobra - popatrzy z boku, doradzi no i pomoże oswoić emocje, wszak to specjalista.
Ja na szczęście mam wiele osób wokół siebie na które mogę liczyć. Bez nich nie wiem jak bym dała radę.

W między czasie możemy sobie tutaj gawędzić, mi to też bardzo pomaga.

Ja jeszcze mam nadzieje, choć nie chcę się za bardzo nastawiać, żeby mnie znów nie walnęło jak się okaże, że jednak nie...

Mój na początku był bardzo agresywny, wydaje mi się, że w ten sposób próbował zrzucić z siebie część winy - oskarżał mnie i moją rodzinę a siebie wybielał. W tym pierwszym czasie usłyszałam od niego kilka razy o rozwodzie ale myślę, że nie chce tego na razie. Mówił mi też m.in. że mi odbierze dzieci, co jest już kompletnym absurdem biorąc pod uwagę że nie ma stałych dochodów, firma wiecznie się rozwija i bardzo dużo pracuje.

Więc nie biorę tych gróźb do siebie. Zawsze zresztą był w gorącej wodzie kąpany i nieraz coś chlapnął a potem przepraszał, że wcale tak nie myśli.

W tym momencie wiem, że nie mam szans dopóki on jest tak zauroczony w tej drugiej... Mam nadzieję, że mu w końcu mu przejdzie...

Nie trać nadziei, może jednak uzna że tęskni. Przynajmniej nie ma rozpraszacza i pocieszyciela jak mój.

A w euforii zakochania nic nie jest ważne tylko to, żeby być z tą osobą. Niestety. Opamiętanie zapewne nadejdzie, ale nie wiem czy ja nadal będę czekać...

ja mam tak samo na niczym nie mogę się skupić, nie mogę spać, nie wiem czy kiedykolwiek się z tym pogodzę to tak strasznie boli wszystko mi o nim przypomina,nie ma dnia żebym o nim nie myślała, nie rozumie jak mógł mnie zostawić tak bez powodu

mój też po prostu uciekł, czasami myślę że go przerosło to wszystko bo on ma 27 lat, przez 8,5 roku zanim byliśmy małżeństwem było wszystko dobrze byliśmy parą idealną,po ślubie od razu zamieszkaliśmy sami nikt nam się do niczego nie wtrącał, ale mój mąż rok po ślubie chyba pomyślał że będę jego już na zawsze i już ja przestałam być najważniejsza tylko teraz najważniejsze były spotkania z kolegami i chodzenie po dyskotekach i wracanie nad ranem po prostu inny człowiek dlatego oddaliliśmy się bardzo potem jeszcze doszły późne powroty z pracy i od tego się wszystkie problemy zaczęły

No u nas to raczej o pracę poszło. Mąż prowadzi działalność i ma 1000 pomysłów na minutę. Bardzo dużo pracuje, rozwija kilka rzeczy na raz i wszedł w pracy w młodsze towarzystwo, takie tuż po studiach lub poniżej 30. My już mamy kilka lat po trzydziestce.
Nawet bym powiedziała, że wszedł w subkulturę młodzieżową. Zafascynował go ten "luzacki" świat a rodzina, codzienność i obowiązki przestały być atrakcyjne.

Wszyscy dookoła są w wielkim szoku, bo on nigdy taki nie był. Zawsze był rodzinny. Nikt się nie spodziewał, że taki numer może zrobić.
Niestety teraz widzę, że bardzo się zmienił

Podejrzewam zresztą, że to "wspaniałe" towarzystwo kiedyś go kopnie w d... jak uzna go za starego ramola. Ale to już będzie jego problem.

No na pewno pod tym względem mi łatwiej. Właśnie zasnęli i muszę przyznać, że bardzo lubię ich przygotowywać do spania, czytać książki i kłaść do łóżka. To taki nasz czas, a w nocy przychodzą do mnie wiec mam się do kogo przytulić Zresztą to chyba taka ich reakcja na tą całą sytuację, syn w miarę regularnie to robił ale córka nigdy się nie zjawiała, chyba że w chorobie.

Nie do końca wiem jak to mój mąż przeżywa, ale wiem że nie spływa po nim to jak po kaczce. Te kilka rozmów, które mieliśmy po tąpnięciu pokazało, że nie jest mu tak łatwo. Byliśmy też razem u psychologa omówić sprawy związane z dziećmi i ich przeżyciami, też mu było ciężko...
Niemniej jednak to był jego wybór wiec chyba nie powinnam się za dużo zastanawiać co on czuje/ tak przynajmniej mi wszyscy mówią.
Staram się teraz myśleć o sobie i o dzieciach, muszę im (i zresztą jemu też) pokazać, że jestem silna i daję radę.

Sęk w tym, że ja teraz nie jestem pewna co chcę/powinnam zrobić
Taki mętlik...

Tak, u mnie bez zmian

Jeszcze córa chora więc siedzę w domu co nie pomaga.

Teściowa mnie umęczyła dzisiaj swoimi teoriami o naszym "toksycznym" związku. Jakby wszystkie rozumy pozjadała...
Sęk w tym, że wcale nie ma racji a mój się czepił tych jej teorii i ładnie się nimi usprawiedliwia i wybiela.

Kurde, chciałabym spokoju teraz a nie ciągłego męczenia mnie!
Mam dziś dość.

ja też mam cały weekend wolny i wybieram się jutro do kuzynki na 3 dni, jakoś trzeba to wszystko odreagować i komuś się wygadać, bo też mam już dość, dzisiaj cały dzień miałam doła nawet dziewczyny w pracy pytały co mi jest, oczywiście nie odbyło się też bez wieczornego płaczu jak co dzień zresztą

Chyba masz sporo racji, tylko przy tak świeżej sprawie nie da się odrazu odciąć - to jest proces, kolejny etap, a wszystkie poprzednie trzeba przejść i przeżyć.

Staram się nie myśleć o jego uczuciach, przemysleniach, wręcz osrzucam takie myśli jak przychodzą, ale niestety narazie przychodzą.

Myślę, że z czasem to przyjdzie.

Tak, to świetny pomysł. Jedź
Wygadanie się to najlepsze lekarstwo. Ja z niego czerpię garściami - mama, siostra, dwie kuzynki, bracia. No i psychoterapeuta. Dobrze jak ktoś profesjonalnym okiem na to spojrzy i pomoże wyprostować ścieżki.

Byłam w kinie przedwczoraj, dobrze się bawiłam i się nawet uśmiałam

Jakbym czytała o swoim jeszcze mężu

co nie jednemu facetowi to się w głowie poprzewracało.

Mężczyźni mam wrażenie szybciej niż my kobiety przyzwyczajają się do innego życia. My jako matki-nie wyobrażamy sobie innego życia, tym bardziej z dala od dzieci. W moim przypadku- były mąż mimo zżycia z córką szybko przyzwyczaił się do "nowego", do tego , że jest rodzicem od czasu do czasu. Nie wiem skąd to się bierze. Łyk swobody powoduje wolność od wszystkiego.

Nie bój się! Poradzisz sobie! Dzieci także. Starszemu póki co łatwo nie będzie, ale z Twoim wsparciem i wyjaśnianiem sytuacji będzie czuł/a się bezpiecznie. Niestety dzieci w takich sytuacjach mają najgorzej. Może porozmawiaj z mężem i poproś o to by spędzał z dziećmi możliwie dużo czasu.

Wydaje mi się, że powinniście z mężem ustalić równy front. Po za tym należy tłumaczyć dzieciom-że tata je kocha i zawsze tak będzie, a relacje mamy i taty to inna sprawa. Należy tłumaczyć po to by dzieciom układać pewne sytuacje w głowach, by czuły się spokojne. Ja robię tak do dziś, gdy tylko tego sytuacja wymaga. Niestety rozwód, rozstanie, separacja to ciężkie chwile nie tylko dla nas dorosłych, ale szczególnie dla dzieci.
Dobrze, że mąż spędza z nimi czas, u mnie początkowo też tak było, a to ważne dla dzieci bardzo.

Ty masz jakiś JAD kobieto. A może ci udezyły chormony do głowy a może starość. Wiesz, ty masz jakiś żal, pretensje a powinnaś mieć do siebie. Z tego co napisałaś wnioskuję że należysz do Zołz.

dzieci są dobrymi obserwatorami. widzą co się w koło nich dzieje. jak każde dziecko boi się o swoje bezpieczeństwo i o uczucia w stosunku do niego.
Dzieciom nie wystarczą lody i wycieczki do kina.
Dzieci potrzebują ojca na co dzień. "Dzieci bardziej niż inni potrzebują mieć zupełną pewność,
że są kochane przez tych, którzy mówią, że je kochają."

xee, jak było u kuzynki? Wygadałaś się, zrzuciłaś trochę ciężaru? Trzymasz się jakoś?