Historia jakich wiele... moje uczucia inne...

Cześć, dziekuję za odpowiedź. Wiem, że historia banalna do bólu, do tego brak dzieci, kochanek i innych świństw.

Mój problem polega na tym, że ja nie chcę i nie mogę się podnieść. Czuję, że się z tego nie otrząsnę... Staram się wytłumaczyć sobie, znaleźć wewnętrzny spokój i to zaakceptować i myślałam, że może jest tutaj kto ma podobnie.

Ktoś kto udaje i będzie udawał, że jest ok.

Pierwsze 3 miesiące od jej zdrady i odejścia do innego nie byłem sobą, byłem wrakiem człowieka. Nie byłem w stanie funkcjonowac, pracować, byłem strzępem człowieka. na szczeście miałem oparcie w przyjaciółkach i dzięki nim wyszedłem na prostą, prawie... Niby wszystko jest ok i już żyję, funkcjonuje normalnie tyle tylko,ze jest jeden mały problem. Od czasu rozstania nie potrafię nawiązac bliższych relacji z jakąkolwiek kobietą. Podobnie jak ty chyba tak całkowicie nie ejstem w stanie udusic sobie tego uczucia jakim kiedyś darzyłem moją byłą partnerkę, przyjaciółkę

Tak , mam na imię Michał , nie trudno było się domyślić .

Czy świadomośc zdrady w czymś mi pomogła ? Nie, niestety nie a wręcz mnie zabiła. Znaliśmy się od dzieciaka, kochałem ją jak kogoś z najbliższej rodziny. Jak była młoda spytała mnie czy będe kiedyś jej mężem, takie szczeniackie ale słodkie pytanie. Zawsze mówiła,że jestem dla nij najbliższy, " że jestem jej Michałem " i to ona zrobiła pierwszy krok i z przyjaciół przeszliśmy na wyższy poziom. Kochałem ją a ona tak po prostu poznała kogoś na fb i dla obego zupełnie faceta zrezygnowała bez najmniejszego wahania ze mnie. To dla mnie było jak potrącenie samochodem, niesamowity ból psychiczny. Świadomość,że ktoś tam bardzo mi bliski potrafił się tak bezwzglednie zachowac wzgledem mnie bdzie mi towarzyszyła do końca zycia niestety, żal do niej nigdy nie zniknie ale... życie dalej trwa, czasu nie cofnę a nawet jakbym mógł to jej bym nie zmienił. Stało sie jak się stało ale załamywać się już nie mam zamiaru

Rok i dwa miesiące. Ona jest juz nawet po slubie z tym facetem. Ostatnio o tym myślałem, nie powiem że nie zabolało ale gdzieś te mysli już odeszły

Ślub faktycznie był szybki, musiało zaboleć - przykro mi. Minie jeszcze troszkę czasu, aż zaufasz, ale jak pisze Cass - jest to możliwe.

Mnie też kiedyś zdradzono - pierwsza wielka miłość z najlepszą przyjaciółką banał...dziś się tylko usmiecham. Widocznie ani nie była to miłość ani przyjaciółka...

" wsród tandety lśniąc ja diament..."

i zobaczysz, że jak raz to zrobiła to zrobi kolejny i jemu też będzie tak robić.. widocznie kręciło ją łatwe życie, kasa.. dlatego ciesz się, że na Ciebie nie trafiło bo to może ty byś był tym, którego ona by wykorzystywała do cna znajdziesz jeszcze super dziewczynę, może nie od razu ale przed tobą teraz tak naprawdę drzwi się otwierają i nie myśl o przeszłości, myśl o tym co jest teraz i tym co moze być i czego tak naprawdę szukasz a będzie Ci łatwiej ; D

Ja w tym momencie podjęłam decyzje o tym, żeby odpuścić sobie byłego bo za bardzo mnie wizja jego braku męczy a tym bardziej tego, że zobacze go w przyszłości z inną.. odrzucenie niektórych uczuć pozwala nam na to żeby prowadzić łatwiej życie a co będzie to będzie.. niektóre decyzje bolą, ale tak jest lepiej...

Cześć Frida...

Dlaczego się rozstaliśmy... bo mu się znudziłam.

Jasne, że nie byłam idealna, on przecież też nie. Miałam ciężki rok w pracy, wracałam późno, byłam zestresowana, w przypływie słabości przyznałam mu się, że chyba mam depresję, bo nic mi nie wychodzi... To był błąd. Powiedział żebym rzuciła ta pracę, że jakos damy sobie radę. Tydzień później mnie zostawił. Pracy na szczęście nie rzuciłam, ale wszystko się poukładało.

3,5 roku temu też mnie zostawił, ale wróciliśmy do siebie po trzech miesiącach. Wtedy spał w domu co drugi dzień, chodziliśmy na randki, żeby na nowo siebie odkryć, udało się. Tym razem się nie uda.

Nie wiem, czy jednym z powodów nie było to, że zaczęłam naciskać na ślub i dzieci ( byliśmy 3 lata po zaręczynach ).

Dziś mam taki dzień, że bardzo za nim tęsknię, przypominają mi nasze chwile. Bardzo się o niego martwię. Wiem, że przeszkadzało mu, że mu matkowałam. Tak mam jak pokocham. Mój brat i mama też na to narzekają.

W tym wszystkim czuję, że on nie mysli o mnie wogóle.

Hm....nie wydaje mi się, że nuda jest głównym powodem końca związku, u mnie był oficjalnie niby podobny powód a okazało się, że katalizatorem do rozstania była znajomość z inną kobietą - to go po prostu pchnęło do skończenia związku i zwykle tak jest, że zawsze jest jakiś główny powod rozstania, może u Ciebie również mimo , iż myślisz że nie, może jakbyś dowiedziała się tak jak ja jaka jest prawda, łatwiej byłoby Ci zrozumieć i zapomnieć o nim i o całym związku??
A odnośnie Twojego pytania czemu nie usłyszałaś , że już nie kocha - myśle, że to nie ma żadnego znaczenia i nie ma co się nad tym zastanawiać, to tylko słowa a liczą się chyba bardziej czyny
W jakim wieku jest Twój narzeczony?

Jak sobie radzę?no nie radzę sobie ale staram się to zrozumieć, logicznie wytłumaczyć i iść dalej, bo dopóki tego nie rozbiorę na czynniki pierwsze, nie przetrawię itp. to nie będę w stanie odciąć się od przeszłości. O zdradzie dowiedziałam się ...nie wiem jak to określić,,,po prostu zaczęłam węszyć,wypytywać,badać pewne sytuacje no i wyszło...a na koniec jeszcze potwierdziłam swoje przypuszczenia u źródła czyli u tej kobiety,bo oczywiście mój nerzeczony który już nie był mój absolutnie się do tego do końca nie przyznaje,nie wiem czemu ale chyba co niektórzy tak mają. Też długo byliśmy razem....za długo,strata czasu niestety...wiesz ja już tak rozdrapałam swoje rany,analizowałam cały nasz związek na wszystkie możliwe sposoby,zdarzało się, że po nieprzespanej nocy z powodu rozmyślania nie byłam w stanie pójść do pracy....i po prostu fizycznie i psychicznie się  tym wszystkim zmęczyłam i na dziś dzień już brak mi sił.
Długo byliście razem,nie wydaje się Tobie,że po prostu to niestety nie to?Rozumiem,że to Twój pierwszy poważny związek?
ja jestem po przejściach ,mam córkę z  poprzedniego małżeństwa i on też (synka) i w sumie nie chcieliśmy ślubu ani dzieci,ale pragnęłam jakiejś stabilizacji i bezpieczeństwa,on też ale nic na siłe ,widocznie nie byliśmy sobie pisani...

Cześć Natalko,

Doskonale Cię rozumiem i wiem, że na ten moment jest Ci przeogromnie ciężko...

"Wiem, że słowa nic nie znaczą, ale z drugiej strony potrzebowałam usłyszeć, że mnie nie kocha. Żeby się uwolnić, żeby zabić mimo wszystko tą głupią, cholerną nadzieję, żeby móc zamknąć ten rozdział. " ---> otóż to, z pewnością łatwiej by Ci było gdyby Twój M. (jak go sama określiłaś) podał powód rozstania, wyjaśnił Ci dlaczego definitywnie postanowił zakończyć wasz związek ...
Bo skoro stwierdził, że nie możecie być razem i POTRAFIŁ jasno Ci to wyartykułować, mimo, iż doskonale zdawał sobie sprawę z Twojego zaangażowania i ogromnego uczucia, to nie powinien mieć najmniejszych problemów z ujawnieniem, dlaczego tak postąpił, tym bardziej, że w takiej sytuacji wyjaśnienie Ci się należy...

"Nie potrafił mi tego powiedzieć i zastanawiam się, czy to po prostu niechęć do ranienia mnie, chęć trzymania sobie furtki czy po prostu, nie wiem co." ---> Niechęć do ranienia Ciebie ? Przecież on już to zrobił, z pewnością widział, że nie spłynęło to po Tobie jak po kaczce, nie klepnęłaś go przecież po ramieniu i nie powiedziałaś : " super,ja też tego chciałam i teraz możemy to uczcić

Moja sytuacja z rozstaniem z narzeczonym wyglądała tak, że jego oświadczenie o rozstaniu spadło na mnie jak grom z jasnego nieba, też chciałam wiedzieć dlaczego!... gdyż nagła gonitwa myśli, tworzenie analiz i psychoanaliz różnych sytuacji nie dawały mi spokoju, i jest to chyba naturalna reakcja człowieka, który dostaje strzał w pysk w postaci informacji " nie będziemy już razem ".
No i dowiedziałam się, że takie wyznanie jest trudne, że on nie chce o tym mówić, że pozapalały mu się w głowie jakieś czerwone światełka, diody...i kij wie, jakie świetlne iluminacje i w wyniku owych reakcji wyszedł taki zonk i wniosek sam mu się nasunął na korę mózgową. Czyli jak sama widzisz niczego konkretnego dowiedzieć się nie potrafiłam, mimo, iż JASNO ZAZNACZAŁAM , że jest to dla mnie WAŻNE, gdyż i tak zranił mnie, potraktował przedmiotowo moje uczucia, a dzięki wyjaśnieniom łatwiej byłoby mi się pozbierać. Nie musiałabym w kółko analizować tematu i co najważniejsze szukać winy w sobie ... gdyż wzięłam cały ciężar odpowiedzialności za klapę i fiasko związku na swoje barki ...ale nie bez przyczyny :-) o nie! mój narzeczony musiał przecież w prostym komunikacie, bez zbędnego tłumaczenia co , jak i dlaczego, stwierdzić, że to po prostu moja wina , bo....? bo tak, bo zauważył pewne rzeczy, poddał przetworzeniu przez swe synapsy i z rachunku prawdopodobieństwa i rozkładu t studenta wyszło mu, że z tego nic nie będzie.
Oczywiście teraz z perspektywy czasu jego zachowanie wydaje mi się śmieszne, niedojrzałe, momentami wręcz żałosne...i to chyba prawda, że czas leczy rany i pozwala spojrzeć na wiele spraw z innej perspektywy.

Pozdrawiam serdecznie ;-)