Aseksualna?

Problem w tym, że właśnie nie zastanawiałam się nad tym przez te cztery lata bycia singlem. Posiadanie faceta nigdy nie było moim celem, pragnieniem. Dopiero ostatnio mnie to uderzyło. Jak to możliwe, że mając 26 lat, w miarę dobrą pozycję, ponadto rzekomo bez żadnych problemów z urodą ani z charakterem (komentarze typu: "chyba nie ma osoby, która cię nie lubi" - oczywiście takowe na pewno są) nigdy nie pojawił się dosłownie nikt, kto byłby zainteresowany choćby spotkaniem.
Czy czegoś może mi brakować? Naprawdę czuję się wybrakowana.

Meżczyźni w twoim wieku - 26 lat, mam czasem wrażenie, ze ciężko ich nazwać mężczyznami. Sugeruje rozwijać się dalej i czekać spokojnie bez pośpiechu co przyniesie życie.

Hej Hey Jude,
być może, powtarzam, być może (popuszczam wodze fantazji ) jesteś zbyt atrakcyjna w oczach panów? I zakładają, że masz już kogoś? Ja bym tak założył widząc kogoś atrakcyjnego. Czy bym próbował zagadać, czy nie, to już inna sprawa. Nie jestem najlepszym przykładem. Nie podczytywałbym sobie działów "nieśmiałość/niska samoocena" i "samotność", gdybym potrafił postępować w takich sytuacjach.

I na pewno nie jesteś nieciekawa! To da się wyczytać z tego co i _jak_ napisałaś. Być może to też jest "problem"? Faceci en masse chyba boją się kobiet silnych, z pomysłem na życie, na siebie, z własnym zdaniem i pasjami. Napisałem w cudzysłowie, bo oczywiście to nie Twój problem, a tych onych. Większość nie znaczy, że wszyscy i prędzej czy później znajdzie się taki, któremu zawrócisz w głowie. Dostrzeże w Tobie to, co znajomi wi(e)dzą od dawna.

Po pierwsze pięknie dziękuję za wszystkie odpowiedzi i każde miłe słowo. Nie sądziłam, że ktoś odpowie w tak banalnym temacie, dlatego tym bardziej to doceniam. Ale do rzeczy.

myślę, że nawet gdyby założyć, że faktycznie nie jestem tak brzydka jak mi się wydaje, to nie jest aż tak dobrze żeby kogoś onieśmielać tym bardziej, jeśli dołożyć do tego stopień mojej nieśmiałości, która, jak sądzę, aż bije ode mnie, do tego stopnia, że ludzie zdają się to zauważać, nawet odczuwać. W żadnym razie nie dominuję, a raczej się podporządkowuję. Może to ludzi odrzuca? Jestem tak słaba, że aż wydaję się  mała, nieznacząca, niewarta uwagi?

Co do tego, że mężczyźni boją się pięknych i silnych kobiet, to faktycznie może być to racją. Mam piękną, wspaniałą przyjaciółkę, którą mężczyźni zdają się być zafascynowani, ale z reguły z daleka, mało który ośmiela się wprost dać temu zafascynowaniu upust. Zawsze mnie to frasowało

Jestem pewien że jesteś piękna, inaczej trudno by było wytłumaczyć zachwyty otoczenia.
Myślę, że masz w sobie jakąś harmonię między wyglądem a osobowością. Może właśnie Twoja nieśmiałość przejawia
się w uprzejmości, skromności, umiejętności słuchania.
Ale może Twoje lustereczko nic Ci o tym nie mówi?

Witam po przerwie i odkopuję swój wątek

Otóż zachęcona wspaniałymi odpowiedziami na forum postanowiłam przyglądać się otaczającej mnie rzeczywistości, a może faktycznie czegoś nie dostrzegam?

Niestety,moje obserwacje potwierdziły tylko to, co pisałam poprzednio. Wydaje się, że jestem aseksualna. Tak jaki wcześniej, patrząc na sprawę obiektywnie (chociaż sama mam się za "maszkarę") otoczenie zdaje się wcale nie rozpatrywać mojej osoby w kategoriach nieludzkiej brzydoty. Wręcz przeciwnie, nader często otrzymuję sygnały o swojej "atrakcyjności", ale znów, wysyłane są one głównie przez kobiety ( w różnym wieku i o różnym stopniu znajomości ze mną, od koleżanek, znajome osoby w pracy, aż po zupełnie obce) i mężczyzn, ale tutaj wany jest już przedział wiekowy. Są to tylko i wyłącznie osoby około 40-50 lat, a więc pokoleniowo bliskie moim rodzico. Kompletnie natomiast jestem ignorowana przez mężczyzn w moim wieku. Nie oczekuję komplementów na każdym kroku i padania do stóp. Chodzi o to, że nie wzbudzam naprawdę ŻADNEGO zainteresowania, tak jakbym była powietrzem. Jeszcze nie zdarzyło się żebym została gdzieś zaproszona, ba! nikt nawet nie zadaje sobie trudu żeby ze mną rozmawiać.

Stąd moje pytanie - czy to możliwe żeby być tak aseksualnym?. Może... (jak to głupio brzmi) nie wydzielam jakiegoś feromonu? Czy to problem w psychice? Ja sama siebie nienawidzę, ale nie uzewnętrzniam się z tym. Myślę o tym coraz częściej i czuję, że dokładam sobie kolejną cegiełkę do muru nienawiści do własnej osoby.

Pewnie dlatego, że masz niską samoocenę i uważasz się za brzydką a ludzie takich osób unikają, pewne siebie osoby będą mieć powodzenie zawsze i wszędzie a nieśmiałe nie mają odpowiednich umiejętności społecznych, może powinnaś chodzić na terapię.

Trudna zagadka! A jak się ubierasz? Czy podkreślasz swoją kobiecość, czy może wolisz sztywny, profesjonalny strój? Czy nie stronisz od makijażu? Może w zachowaniu, w rozmowach, jesteś uprzejma ale rzeczowa, profesjonalna, tak że Twoi koledzy mają wrażenie że coś takiego jak flirt z Tobą nie wchodzi w grę? Może tak ukrywasz swoją nieśmiałość o której piszesz? Co o tym sądzisz?

A ja uważam że jesteś taka jaką siebie postrzegasz wewnętrznie. To że niby nie okazujesz swojej niechęci do samej siebie, to że koleżanki Cię chwalą, to wszystko za mało. Znam kobiety które mając 1 atut urody uwodziły na ten 1 trik masę mężczyzn.
1) uważasz się za aseksulaną bo w pracy nikt Cię nie podrywa - to nie jest miarodajna próba, wiele osób woli nie urządzać sobie biurowych romansów, inni może są zajęci, mimo że firma duża to może być hermetyczna i choćbyś nie wiem co robiła nic to nie da.
2) wyluzuj - nie bądź taka strasznie idealna, uśmiechnij się czasem sama do siebie, potraktuj się miło ,zachwyć jakimś detalem urody, a powoli mężczyźni Cię zauważą. Dla nich kobieta powinna być piękna, ale dostępna. Zbyt silna, zbyt kompetentna nie wzbudzisz ich pożądania, raczej przyjdą po poradę  lub byś im PIT wypełniła. Popatrz na inne kobiety - niejedna udaje, że nie wie gdzie się leje olej a gdzie płyn , a czemu ? Bo takie słodkie , bezbronne myszki (nie mówię głupie !!!)  to magnez na facetów.

wrzuć zdjęcia to ci powiemy

Dziekuję za odzew i już spieszę z odpowiedziami:)

Właściwie nie lubię całości i wszystkich "elementów" z osobna. Chciałabym żeby wszystko było inne,co do jednej części ciała/wyglądu.

Czy to aż tak widać na zewnątrz? Czy to może działać aż odpychająco na ludzi?

hmmm... nieczęsto zdarza się żeby ktoś pociągał mnie swoim wyglądem. Ale z drugiej strony zaczyna mi brakować życia erotycznego.
Co do odbierania za starsza - jest wręcz przeciwnie, nikt nie wierzy, że mam 26 lat mam "dziecięcy" typ urody.
Nie chciałabym pokazywać zdjęcia, bo nie o rozstrzygnięcie tego czy jestem ładna czy brzydka mi chodzi, a raczej o odpowiedź na pytanie czy możliwe jest bycie kompletnie neutralnym, bo przecież uroda nie jest tu elementem decydującym, nie trzeba być pięknym żeby wzbudzać zainteresowanie - życie pokazuje, że może być zupełnie inaczej.

Akurat co do ubioru nie mam sobie nic do zarzucenia Stroje, makijaż i fryzury nie są mi obce
I znów wracamy do nieśmiałości - czyżby to ona była elementem decydującym? Zgadzam się bowiem w stu procentach. W pracy przykrywam ją profesjonalizmem (bo muszę), w sytuacjach prywatnych powściągliwością - panicznie boję się kontaktów z obcymi ludźmi, wręcz raczej pozostaję cicho, zresztą takie sytuacje paraliżują mnie do tego stopnia, że i tak mam pustkę w głowie. czy mój lęk może być odbierany jako swego rodzaju "wyniosłość"? Ale to niemożliwe, kulę się w sobie niczym zbity szczeniak...

Nie nie, nie liczę na biurowy romans, przytaczałam sytuacje zawodowe, bo to do nich mam największe odniesienie, spotykam tam największą liczbę osób, współpracowników i ludzi z zewnątrz.

Ja chwalę I myślę, że nie jestem jedyna. Oczywiście na tym gruncie nie chcę budować teorii, że  skoro komplementy otrzymuję to jestem "piękna". Uważam dokładnie odwrotnie. Ale powtórzę - przecież "brzydkie" osoby też wzbudzają zainteresowanie. Uroda chyba nie jest jedynym czynnikiem warunkującym powodzenie. czy się mylę? Niestety chodzi oto, ze nie mam żadnej okazji do tego by próbować przełamać ową demoniczną nieśmiałość To właśnie jest sedno - nie zdarza mi się żeby ktoś wyraził chęć obcowania ze mną, zaprosił gdzieś.

Czuję pewnego rodzaju frustrację. czuje się wybrakowana, kompletnie niekobieca.

Dobrze, jestem brzydka, też tak się postrzegam. Ale czy to decyduje? Kobiety o różnym stopniu urody,nawet tym niskim, jednak wzbudzają zainteresowanie. Mnie się jeszcze nie zdarzyło.

Z tego co piszesz problem tkwi w niesmialosci. Polecam ksiazke Zimbardo pt. Niesmialosc. Co do wygladu pewnie wydajesz sie sympatyczna osoba, skoro ludzie Cie lubia na dzien dobry i chca sie zaprzyjaznic, wiec to nie problem. Radze spotykac sie jak najczesciej z ludzmi, oswajac sie z nimi, a lody powinny topniec

Nie obraź się, ale mam wrażenie ,że nie słuchasz tego co ludzie piszą. Skoro ustalono, że jesteś ładna, a sama tego nie doceniasz i niby umiesz podkreślić, ale bez własnego przekonania, a wszystko wskazuje, że jesteś po prostu nieśmiała, to co tu dalej myśleć ?
Każdy lubi być połechtany ,ale może wystarczy tego zachwytu podszytego dziwną skromnością ?
Ustal coś sama ze sobą - albo jesteś cudna i zaczniesz w to wierzyć, albo nie. Sama wiesz, że masz problem głównie z NIEŚMIAŁOŚCIĄ, niezależnie od żakietu jaki sobie założysz !

Ale ja nie miałam na myśli romansowania, tylko grupy jaką wybrałaś do oceny sytuacji.
Co innego grupa rówieśników (którzy mogą być niedojrzali), a co innego współpracownicy (którzy nie chcą mieszać obiadu z deserem ).
Luuz , to jest Ci potrzebne, stań przed lustrem i zacznij uczuć się lubienia siebie ! Masz tyle czasu co każda z nas, jak teraz nie polubisz siebie młodej i atrakcyjnej to nie wiem kiedy ! A jak docenisz to co masz teraz to będziesz umiałam tym zarządzać nawet bez kontroli każdego gestu !