Moje życie to porażka :(

Wiem że życie jest trudne ale mam dość słuchania od każdej osoby którą znam że jestem nikim. Nikt nigdy nie powiedział mi niczego miłego. W domu jest ciężko nie ma na nic pieniędzy, w szkole słysze głupie komentarze, jestem zmeczona i nie mam siły by zrobić cokolwiek a wychowawca mi na okrągło grozi. Nigdy z nikim nie porozmawiałam o niczym ani o problemach. Zawsze byłam sama i musiałam wiedzieć co zrobić. Chciałabym poprostu świeżego spojrzenia na życie albo jakieś rozmowy. Już niewiem co mam robić.

Moi rodzice nie są źli poprostu mają własne problemy a ja nie chce ich jeszcze obciążać. Zawsze miałą gdzieś opinie ludzi i potwarzałam że szanuje ich zdanie ale się z nim nie zgadzam, jednak ostatnio coraz bardziej irytują mnie ich słowa. Rozmowa z kim kolwiek ze szkoły jest bez sensu ponieważ następnego dnia wszyscy będą znali całą rozmowe. Tak już jest że nie można im zaufać.

Dzięki, nigdy nie chciałam być taka jak oni i nigdy nie bede chciała. Wiem że gdybym mogła cofnąć czas to i tak podjeła bym te same decyzje. Nigdy nie pozwole krzywdzić innych. Co do przyszłości kiedyś chciałam skończyć studnia, mieć prace i pomagać potrzebującym ale później te plany znikneły. Cały czas wierze że będzie lepiej i nie zepsuje tego napewno. Ojciec kiedyś mi powiedział że przez moje myślenie będzie mi łatwiej póżniej, Mama uważała że już taka jestem i zawsze bedę chronić innych nie myśląc o sobie. Ja poprostu ostatnio się zagubiłam i muszę wszystko na nowo poukładać.

Tak, chyba ostatnio zapomniałam o tym cytacie. Zapomniałam że trzeba walczyć i zwątpiłam we wszystko. To się więcej nie powtórzy. Jeszcze dużo bólu mogę znieść, nawet bardzo dużo.

To ja chyba jestem jakiś dziwnym przypadkiem Nie kasa lecz jej wydawanie daje mi ogrooomne szczęście (może dlatego że jestem zakupoholiczką,mam masę ciuchów i kosmetyków,jestem po prostu uzależniona)

Moja siostra nigdy nie okazała mi wdzieczności za chronienie jej ponieważ ona tego nierozumie. Ona nie zdaje sobie poprostu sprawy z konswkwencji swoich czynów. Niewiem czy poprawiam tą sytuacje ale są dwa wyjścia albo stanąć w ich obronie albo poprostu się patrzyć jak oni są niszczeni. Niestety ja nie potrafie stać i patrzyć jak widze coś takiego muszę zareagować. Zawsze uważałam że lepiej jest rozmawiać niż się bić ale nie zawsze się tak da. Nienawidze przemocy i bije się tylko żeby chronić bliskich. Masz racje wyreczyłam ich w wielu sprawach ale dla ojca to normalne. On myśli że młodzi ludzi siedzą w domach i się uczą a piją i chodzą na imprezy tylko dzieci patologiczne. Według tego co wierzy to 99% społeczeństwa w wieku od 15 do 25 to patologia. Przyzwyczaiłam się do bycia odpowiedzialną za wszystko i nie zdawałam sobie sprawy jak wiele mnie to kosztuje. Nie wspominałam wcześniej ale moja mama i siostra są chore. Jak miałam sześć lat mama miała operacje i prawdopodobnie nie długo znów będzie chyba że uda się załatwić to proszkami. Co nie nie zmienia faktu że nie mogę z nimi porozmawiać. Ojciec najpierw robi potem myśli i rozmowa spowodowała by więcej złego już dobrego. Mój brat nie rozumie że słowa mogą ranić tak samo jak ojciec. Dla nich powyzywanie to normalne zachowanie i nigdy nie usłyszałam czego miłego z ich ust. Mają poprostu trudne charaktery. Po za tym mój brat zawsze powtarza że powinnam się przestać przejmować. Dla niego bez różnicy czy rodzina żyje czy nie. Taki jest już mój brat ma na wszystko wywalone. Oni mają poważne problemy naprzykład jak zapłacić rachunki, problem moje stanu emocjalnego nie jest ważny. Niebedę im dokładać wiecej zmartwień. Dla mnie i tak najwazniejsze by moja rodzina była bezpieczna a jak straczy mi czasu to kiedyś zaczne się przejmować sobą.

Ten cytaty słyszałam w jakies piosence w radiu i tak mi w głowie zostało. Co do mojej mamy nie chce jej denerwować poniważ ma silne bóle po tym jak się zdenerwuje. Moja siostra jest tak samo nieodpowiedzialna jak mój brat i ona zrozumie pewne rzeczy za kilka lat. Co do przyjaciół a raczej psedoprzyjaciele. Jak byłam dzieckiem spedzałam z nimi dużo czasu i oni czasem mi dokuczali ale co tam dawał rade. Jednak na początku gimnazjum zaczeli obrażać moją siostre a ja powiedziałam by tego nie robili w moim towarzystwie. Od tamtej pory są moimi wrogami, za każdym razem jak ich widze to mnie obrażają. Nie wiem z czego wynika że nie mam przyjaciół. Może dla tego że jestem trochę samotnikiem a może dlatego że nienawidze alkocholu, papierosów, narkotyków czy przemocy. Jak kogoś bije to nie przejde spokojniem, nie potrafie. Mam swoje zdanie i nie podążam jak idiotka za osobą która uważa się za króla świata.

Mi ludzie dokuczali i zawsze bedą się mnie czepiać. Niewiem czemu i mam ich gdzieś. Głównie to nauczyciele czy ludzie próbowali mnie rozdzielić siostrą. Jak zacytuje moją była wychowawczynie " Ona nie jest tego warta " , wiele razy mówiono mi by przestała jej bronić. A że jestem uparta to bronie wszystki, już tak mam że usprawiedliwiam wszystko. Nie oceniam ludzi i nie obchodzi mnie co o mnie myślą. Głównie to raziło ich zachowanie mojej siostry a że ja stawałam w jej obronie to mnie również nienawidzili. Teraz nie wiem dlaczego mnie ludzie nie lubią mimo że moja obecna klasa nie zna mojej siostry to za mną nie przepadają. Moja siostra jak i brat są bardzo nie odpowiedzialni i nie rozumieją kilku spraw. Są tak samo nie odpowiedzialni jak duża cześć społeczeństwa młodego. Wiem że świecie jest dużo dobrych ludzi tylko ja mam pecha i nie moge spotkać nikogo dobrego. Może sami alkocholicy to nie ale moja aktualna klasa jedyne wyjścia jakie ma to godzina dwudziesta i pójść się napić. Mój brat siedzi z kolegami albo piją piwo albo piją wódkę albo palą papierosy albo robią coś jeszcze gorzszego. Ja osobiście nienawidze alkocholu i różnych używek. Po prostu tego nie cierpie. Ja toleruje każdego człowieka i nikogo nie oceniam. Szanuje ich zdanie na mój temat ale się z nim nie zgadzam. Z tym zdaniem chodziło mi o to że np. jedna osoba w klasie albo w szkole coś robi bije słabszych, wyzywa albo poprostu coś innego. I mi się nie podoba więc mówie by przestali się znecać nad słabszymi i niech zaczną bić się z kimś silniejszy. I tym samym robie sobie wrogów, juz tak mam że nie lubie robić czego tylko dlatego że wszyscy to robią. Ja poprostu nie chce być taka jak oni. Jeżeli się z czymś nie zgadzam to mówie ale nigdy niekogo nie obrażam. To już technikum i raczej nie chodzi o konkretną osobe. Mam dość silną osobowość tylko ostatnio trochę jestem słabsza ale sobie poradze. Przynajmniej tak myśle że sobie poradze. Normalnie rozmawiam jak chłopak mojej klasy obrażał moją siostre, to mu powiedziałam że nie życze sobie by ją wyzywał w mojej obecności i to spodowało że mnie znienawidziło kilka klas a reszta szkoła została naturalna czyli ze mną nie gadała ale i nie obrażała. Kilku nauczycieli się uparło, taka szkoła. Jak mówiłam na gimnazjum to psychiczne wiezienie. Czym bardziej kogoś skrzywdzisz tym bardziej jesteś lubiany taka zasada. Ja jestem otwarta na argumenty i chetnie posłucham co ma do powiedzenia druga strona jednak oni nie słuchają moich argumentów nienawidzą mnie za sam fakt że mam inne zdanie. Pytaj śmiało trudno być mnie znał po kilku zdań, nawet trudno tu wszystko opisać. Jakoś dobrze mi się z tobą rozmawia, może dlatego że się pytasz a nie oceniasz. Tak czy inaczej opowiedziałam pierwszy raz komuś swoją historie. Jest jeszcze jedna rzecz jakom we mnie ludzie nie lubią to że mówie prawdę. Nie okłamuje nikogo i jeżeli ktoś mnie zapyta to odpowiadam szczerze ale tak by nikogo nie urazić. Jedynie kiedy nie mówie prawdy to gdy moje rodzeństwo pokłóci się z ojcem i jest awantura a mama jest w pracy. Powiem jej wszystko by ją uspokoić ale zawsze następnego dnia jak wróci do domu opowiadam jej całą prawde ze szczegółami. Cóż taka już jestem i nigdy nie twierdziłam że jestem ideałem. Tak jak wszyscy mam swoje wady. Generalnie to uważam że w każdym grupie społecznej są dobrzy i źli ludzie, są nauczyciele z powołania z którymi można się dogadać chociaż są wymagający ale są też tacy którzy nie mieli innej pracy i poszli tu ze wzgledu na to że niemieli innych obci. Tak samo jest z każdą inną grupą czy zawodem są dobrzy lekarze ale są też wredni którzy robią wszystko na odwal. Nie ma ludzi idealnych ale nie którzy lubią podnosić swoją wartość obrażając innym. Jestem strażnie odpowiedzialną osobą ale i mądra chociaż moje oceny tego nie pokazują. Ostatnio stałam się leniwa

Piszę z dystansu ponieważ jestem teraz w trzeciej klasie technikum a te wydarzenia miały miejsce w gimanzjum. Ta szkoła to była bardzo toksyczne miejsce. Nie słuchałam radia, jeden z cytatów jest Jana Pawła 2 a reszta tak jakoś mi została w głowie. Nawet nie pamietam skąd znam te cytaty. Ten ostatni cytat znam od dziecka i zawsze tak rozumowałam. Nigdy nie narzekałam na to co miałam cieszyłam się z tego co mam mimo że było ciężko. Nie jestem typem dziewczyny która usiądzi i marudzi, nigdy nie przejmowałam się że się ubrudze czy połamnie paznokcie. Wrecz przeciwnie jako dziecko zawsze pokonywałam chłopaków w chodzeniu na drzewach. Zawsze pomagałam dziadkowi jak rąbał drewno, tacie przy samochodzie, mamie w ogródku, zawsze chodziłam do sklepu. Byłam i jestem taka zosia samosia. Nigdy nie byłam podobna z charakteru jak moja siostra czy brat.Co do mojej siostry zachowania to powiedzmy że jest również szczera ale ona nie uważa na słowa. I otwarcie kłóciła się pierwszego dnia a oni nie lubią jak ktoś ma inne zdanie. Wychowawca w obecnej szkole twierdzi że się izoluje ale on widzi to co chce. Może mnie nie lubią bo nie chce z nimi pić a może dlatego że tak już musiało być. Uwierz mi jesteś jedyną osobą która ze mną normalnie rozmawia. Wiem że może z boku to wygląda dziwnie i mało pradopodbnie ale tak już jest. Zwróciła uwage złemu chłopowi a raczej całej klasie ponieważ mieli takie zdanie. Wciągu kilku dni kilka klas innych mnie znienawidziło, jedna to tylko i dlatego że nienawidzili mojej siostry. Moja mama wie co działo się w gimnazjum ale co to zmienia. Jedyne co powtarzała mi przez całe życie to że cytuje " Jednym uchem wpuść, drugim wypuść " albo że mam pierwsza nie uderzyć ale nie dać się pobić. Piszę nawet z bardzo duże dystansu ponieważ emocje już opadły jednak nigdy nie bylam dobra z polskiego wieć pisanie długich tekstów idzie mi kiepsko. Wiele złych rzeczy wymazałam z pamieci ale tych złych rzeczy było za dużo żeby wszystko opisać. Uwierz mi że naprawde chciałabym się dowiedzieć, co złego jest w tym że bronie siostry, co złego jest w tym że pomagam mamie, bronie słabszych. Próbowałam znaleźć odpowiedź ale mi się nie udało. Ostatnio mam trochę dość życia i jestem słabsza psychiczneie. Dlatego też napisałam tu, chciałam spojrzeć na wszystko oczami innej osoby. Może to ja jestem tak naprawdę zła a nie oni. Tak czy inaczej jakiś czas temu rozmawiałam przez przypadek kilka minut z inną osobą w necie to powiedział że jestem zbyt przyzwoita, zbyt dobra jak na te czasy. Więcej ze mną nie rozmwiałam i nie wiem co miał na myśli. Dziękuje Ci że jesteś szczery to dla mnie naprawdę dużo znaczy móc przez chwile porozmawiać z kimś normalnie. Bez wyzwisk, awantur czy oceniania.

Przyzwyczaiłam się do takiego traktowania i uważam że i tak miała dużo szcześcia. Zawsze mogło być gorzej, najbardziej mnie bolało to że nie mogłam ochronić siostry.

kłoce sie z kilkoma osobami w klasie, zdażyło się próbowali mnie pobić ale się nie dałam rozdzielił nas wychowawca ale on uważa że to moja wina. Chciał nawet swoje śledztwo prowadzić to mu powiedziałam że to bez sensu ponieważ jest jej słowa przeciwko moim i tak nic nie wskóra. Z połową klasy wogóle nie zamieniam słowa. Tą są dzieci zostało mi dwa lata szkoły więc nic mi nie bedzie. Skoro dałam rade przez dwanaście to dwa nie zrobią mi różnicy. Później jak pójde na studia czy do pracy to większość będzie już dorosła. Problemy są jakieś i zawsze będą ale jest lepiej niż było kiedyś. Z taką różnicą że kiedyś byłam optymistką, byłam uparta, odważna, silna, nie do złamania a ostatnio wszystko mi irytuje i męczy. Problemy z kasą są nadal i jeszcze kilka problemów się znajdzie. Nawet nie mam siły żeby iść do szkoły, mam tak fatalną frekwencje w tym roku że szkoda gadać. Naprawde nie wiem co się ze mną ostatnio dzieje czyżby to naprawde było dla mnie za dużo. Tak czy innaczej jestem zbyt uparta żeby się poddać więc dam sobie rade tylko muszę znów znaleźć siłe w sobie.

Chciałam żebyś powiedziała co o tym sądzisz a nie coś miłego. Tak zrobiłaś i dobrze. Jednak ja nie zmienie sie żeby kolegować się z bandą idiotów i koniec kropka. Skoro w ich oczach bronienie siostry czy pomoc mamie jest czymś złym to trudno. Już taka jestem i się nie zmienie. Niepotrafie się zmienić, nie chce się zmieniać. Wiem że są ludzie z którymi można pogadać ale ja ich nie znam. Może gdzieś w innej cześci świata są ale napewno nie tu.