straciłam siebie poprzez alkoholizm i przemoc w domu=depresja? wiek 19

Na Twoim miejscu zrobiłbym wszystko aby się usamodzielnić, to znaczy przede wszystkim zamieszkać w przyjaznym Tobie otoczeniu. Postaw sobie to jako najważniejszy życiowy cel i na pewno dasz radę...

w czerwcu juz mnie nie bedzie w tym domu

Gratuluję Cyniczna... Znaczy: "NIC nie jest przesądzone"?

Droga Amicci! Wiem doskonale, co czujesz, bo również wychowywałam się w domu, w którym ojciec nadużywał alkoholu, stosował wobec mnie i mojej rodziny przemoc psychiczną i fizyczną, a mama zamiast się z nim rozstać, zawsze mu wybaczała, skazując sama siebie i nas (mnie i moje rodzeństwo) na ciągłe cierpienie. Mojego ojca już z nami nie ma ( popełnił samobójstwo, zapijając leki psychotropowe wódką), ale żal i niewypowiedziane emocje pozostały. W każdym z nas. Sęk w tym, że niezmiernie trudno stać się szczęśliwym człowiekiem, pełnym wiary w siebie i własne możliwości, gdy jako dziecko było się świadkiem, ofiarą przemocy i podłego postępowania ze strony osób, które z założenia powinny dbać i troszczyć się o swoje dziecko.

Amicci, rozumiem, że jako DDA nie jest Ci łatwo w życiu, trudno Ci uporać się z tą sytuacją, która rzuca zły cień na Twoje dorosłe już życie. Ciągłe, plugawe wyzwiska pod Twoim adresem, podłe traktowanie zakorzeniły się na tyle głęboko w Twojej psychice, że nie jesteś w stanie już wierzyć w swoją wartościowość. Ponadto czujesz ogromny żal do ojca i matki, która obojętnie przyzwala na jego okropne zachowanie. Wiedz, że jej też nie jest łatwo i właśnie zobojętnienie i łykanie jakichś prochów to jest jej antidotum na rozpacz, którą przeżywa.

Nawet nie masz pojęcia, jak Cię rozumiem, czytając Twój post, miałam łzy w oczach, bo Ty musisz się ciągle z tym zmagać...

Sęk w tym, że nie musisz, dobrze wiesz, że musisz się usamodzielnić i to powinien być Twój cel nr 1, musisz dążyć do niego za wszelką cenę, uczyć się zawzięcie, nawet, gdy uniemożliwiają to krzyki zza ściany Twojego pijanego ojca...Musisz to zrobić...

Gdybym mogła Ci coś jeszcze poradzić, to wizyta u jakiegoś kompetentnego psychologa. Wygląda na to, że ta k**wa - depresja chce Cię zgnieść w swoich szponach. Nie daj się jej. Przedstawisz psycholog swoją sytuację i związane z nią przeżycia, a ona pomoże Ci zrozumieć, że to, co byłaś zmuszona przeżyć, to nie Twoja wina, że nie możesz się tego wstydzić, a przede wszystkim pomoże Ci uwierzyć w siebie. Niewykluczone, że od psycholog trafisz do psychiatry, który wypisze Ci receptę na leki antydepresyjne. Ja sama od dłuższego czasu borykam się z ciężką depresją (W moim przypadku - leżenie i patrzenie w sufit, problemy na uczelni na skutek "niewyróby" z terminami i pracami, ciągły lęk przed niepowodzeniem, brak wiary w siebie, absolutne zniechęcenie, zerwanie wieloletnich przyjaźni z powodu mojego zobojętnienia na świat...) - ale Ty nie możesz do tego dopuścić!!!. Moim pierwszym krokiem w walce z depresją była właśnie wizyta w Poradni Zdrowia Psychicznego i mam nadzieję, że to pierwszy krok do upragnionego szczęścia!!! 

Co prawda, dalej ukrywam się w domu, nie spotykam się z nikim i nie potrafię ogarnąć moich obowiązków uczelnianych, ale wierzę, że przepisane leki i regularne wizyty pomogą mi wreszcie radośnie spojrzeć na świat. No ale przecież, nie wszystko od razu...

Kochana Amicci!!! Nie znamy się, ale życzę Ci, jak najlepszej przyjaciółce, żebyś zawalczyła o siebie i swoje szczęście! Nie może być tak, że osoby, które wychowały się w patologicznych, alkoholickich rodzinach są z góry skazane na życiową porażkę!!! Teraz robisz chyba najważniejszy krok w dorosłość - zdajesz niedługo maturę. Zainwestuj jak najwięcej czasu i energii na naukę, a uwierz mi, ze opłaci Ci się to!!!
Masz dopiero 19 lat - ja mam 23 i też od lat muszę ukrywać się za maską, by nie dać ludziom po sobie poznać, co przeżywam. Nie jest to łatwe. Również czuję, ze stałam się mniej komunikatywna, wręcz gburowata i agresywna...

Wiedz, że źródło Twoich emocjonalnych rozterek, twojego postrzegania świata leży właśnie w Twoim smutnym dzieciństwie... Musisz się odciąć i zupełnie uniezależnić od swojej rodziny!!!!
Później, już będąc wolna od trującej domowej atmosfery, z lekkością i łatwością zaczniesz żyć życiem, na jakie zasługujesz. Tego Ci życzę z całego serca!!!  Ewa

Cześć Ewo, na poczatku uswiadom mnie co to znaczy DDA bo nie wiem. bardzo mi przykro ze musialas przechodzic przez to samo... niestety tak nam bylo pisane... ale dobrze ze wzielas sie za siebie... ja jeszcze nie bylam na to gotowa, nawet o tym nie myslalam...moze ten post jest poczatkiem do mojego dzialania...To takie popaprane, jest tyle rzeczy i zachowan ktorych nie potrafie zrozumiec...np to dlaczego moja mama sie tak zachowuje... powiem ci szczerze ze jej zachowanie bardziej podcina mi skrzydla niz ojciec...Powinnam udac sie do jakiegos psychologa i zrobie to... jezeli moge zapytac to ile jestes juz na swojej terapii? mam nadzieje ze Ci pomoze i bedziesz mogla zyc tak jak chcesz, ze zycie nie bedzie uciekac Ci przez palce...bo pewnie tak sobie myslisz... Jest tyle szalonych rzeczy do zrobienia, tyle pieknych miejsc do odwiedzenia i jeszce wiecej wspanialych ludzi do poznania. tak wiec nie mozemy sobie tego odmawiac i wegetowac... Bo tyle nam sie nalezy... Tak boje sie tego, boje sie poznawania nowych ludzi ! ale chce  bardzo chce sie zmienic...mialysmy dziecinstwo takie jakie bylo...ale to juz nie jest nasze, tylko dzisiaj jest nasze... po tamtym zostaly wspomnienia i zle slady ale to tylko wspomnienia, musimy zrobic tak zeby miec te dobre wtedy nie bedzie czasu na rozmyslania nad tymi zlymi...tylko wlasnie tutaj zaczynaja sie schody, jak to zrobic w takim stanie? Sama chec do zmiany mi nie wystarza bo to sie dzieje tylko w mojej glowie... Potrzebuje czegos wiecej.... ale wiem ze to zalezy ode mnie i ten krok musze podjac sama tak jak ty to zrobilas... a jakie masz kontakty ze swoja rodzina aktualnie..? Podrawiam i zycze ci bardzo duzo cierpliwosci i checi !

Jest mi lżej, kiedy wiem, że takich osób jak ja jest więcej.

Jesteś masochistką?
Kobieto idź na leczenie,to nie jest normalne.
Przede wszystkim uwolnij się od tego faceta.
Spacer z psem powinien być przyjemnością,jeżeli nie jest po co go w ogóle braliście...
Nie musisz się ciąć żeby pamiętać co Ci zrobił,to i tak ugrzęzło w Twojej psychice.
Nie masz marzeń?Takie życie sobie zaplanowałaś?Ile masz zamiar w tym tkwić,aż zatniesz się na śmierć?
Weź się w garść,bo jesteś na dobrej drodze by przegrać życie.
Postaraj się o nawet tą pracę w biedronce(często kogoś szukają) i wyprowadź się od tego idioty!

Pies jest kochany tylko że jak szarpie za smycz to wymusza wysiłek fizyczny powodujący spadek cukru i to jest jedyny problem. Za nic w świecie bym go nie oddała. Trudno się wziąć w garść mając w głowie przekonanie że wiekszość rzeczy, które robie nie ma sensu. Do biedronki wysyłałam CV ukrywajac swoje wyksztalcenie ale jakoś brak efektów.