Ja i mój kryminalista :)

Z którego paragrafu?

Czy pytałbym gdyby nie miał?

Tym bardziej jaka różnica?
Naprawdę liczyłaś, że nikt nie zapyta?

N4VV wydawało mi się to bez znaczenia

NinaLafairy nie sądzę aby paragraf z jakiego został skazany, miał znaczenie w przypadku weryfikacji czy ktoś pisze prawdę, czy nie

Ale dla wiadomości w latach 98, 99 - art. 157 kk, art. 159 kk, art. 278 kk, art. 279 kk, art. 280 kk, Czyli w skrócie pobicia, kradzieże, rozboje. Było to kilka wyroków, stąd łącznie wiele lat odsiadki.

Wtedy gdy już byliśmy małżeństwem, czyli rok 2007 - art. 56 UoPN i art. 258 kk, czyli handel narkotykami i udział w zorganizowanej grupie przestępczej.
To właśnie robił jego kolega.

Mimo wszystko mam żal do męża, bo kusił los, bo mimo że go prosiłam nie zerwał tych kontaktów.
Do siebie też mam żal, bo nie postawiłam na swoim i godziłam się na tę znajomość.
Próbuję patrzeć na to obiektywnie i z jednej strony jest ten żal do wymiaru sprawiedliwości, z drugiej nie dziwię się prokuratorowi. Recydywista, z bujną przeszłością kryminalną, wyrządził wiele złego, obracał się w światku przestępczym. Ale znów nikt nie sprawdził faktów przemawiających na naszą korzyść. Nawet dokumenty potwierdzające męża pracę za granicą, w czasie kiedy miał popełniać przestępstwa, nie miały znaczenia...

Przypomniała mi się taka sytuacja, jak na samym początku udało mi się skontaktować z jednym z podejrzanych. Nie miałam kontaktu z mężem, nie wiedziałam co się z nim dzieje, ale udało mi się porozumieć, nie do końca legalnie z jednym z grupy.
Rozmowa wyglądała tak:
ja - M.. siedzi
on - za co?
ja - no jak to za co? za to samo co i Wy
on - żartujesz? przecież on nic nie robił

Było, minęło. Teraz mamy to wszystko za sobą. Możemy żyć normalnie.
W 2010 roku sam zgłosił się do ZK, żeby odsiedzieć pozostałe 2 miesiące. Po wyjściu wrócił do pracy gdzie wcześniej pracował.

Mąż nigdy nie miał problemu ze znalezieniem pracy. Co mnie zawsze w nim denerwowało? To, że jak coś było nie tak, potrafił rzucić robotę z dnia na dzień nie załatwiając sobie nic nowego. Nie raz bywało, że bałam się jak my będziemy żyć, a on tylko śmiał się "co się martwisz". No i faktycznie 2, 3 dni, max tydzień i już był w nowej firmie. Pracuje w budowlance, fach ma w ręku. Zawsze chciał być najlepszy, przekładało to się też na pracę i faktycznie jest dobry w tym co robi. Dzisiaj ma otwartą drogę do wielu firm. Czasem starzy pracodawcy potrafią dzwonić do niego z pytaniem, czy nie szuka pracy, bo szukają ludzi.
Dziś jest brygadzistą, trafił na budowę gdzie jest niedoświadczony kierownik, majstrzy. Potrafią przychodzić do niego i pytać się co i jak wymierzył, od czego się łapać. Przychodzą po radę.
Z jednej strony jestem z niego dumna - z drugiej... Nawet jak źle się czuł, czy ja potrzebowałam, żeby był, nie mógł sobie wziąć wolnego.

Nie pije, nie włóczy się z kolegami, zawsze wraca na czas do domu. Czasem zdarzy mu się wyjątek, ale patrząc na całokształt nie powinnam narzekać.

Ma też wady, jak każdy.
Część z nich w innym wątku pisałam
"- Strasznie irytuje mnie to, że czasem jak coś do niego mówię, nie odpowiada mi, tym bardziej, kiedy czekam na odpowiedź. Rzadko mu się zdarza, ale jednak
- Pracoholik - praca potrafi go pochłonąć w całości. Czasem i w domu żyje pracą.
- Jak już ktoś wcześniej pisał, jak coś robi, potrafi wyłączyć się na cały świat.
- Czasem zachowuje się jak dziecko. Głupie żarty niejednokrotnie zamiast bawić, doprowadzają mnie do szału. Choć nie zawsze to jest wadą smile
- Nie wiem jak to nazwać, ale chyba jest naiwny i nazbyt pomocny. Potrafi wiele poświęcić żeby pomóc innym. Czasem nawet zainwestować i zostać z niczym.
Taka przykładowa sytuacja jak jakiejś parze popsuł się samochód, a on nie dość że kupił im niedrogą co prawda część, ale jednak on kupił. Tamci nie mieli pieniędzy i kilkadziesiąt km do domu. Kupił tą część i naprawił im samochód - naobiecywali, że się odwdzięczą i tyle ich widzieliśmy.
- Zawsze wymagam od niego żeby dał znać jak ma się spóźnić. Jestem panikara i zaraz wyobrażam sobie czarne scenariusze. Oczywiście nie zawsze da znać. A najgorzej jeszcze jak z kimś się zagada, to już całkiem traci rachubę czasu
- Uparty."

Znaczy: normalny.
Mam tak samo.

NinaLafairy możesz wierzyć, bądź nie - ocena należy do Ciebie. On się zmienił.
Choć dla mnie, odkąd ja go znam, niewiele się zmienił. Ma mnóstwo dobrych cech, ale i ma swoje wady.
Nie wiem czy czytałaś mój wątek, o tym kiedy zawaliłam...
Spodziewałam się innej reakcji, a jego spokój i chęć zrozumienia dobiła mnie jeszcze bardziej...

Nasze życie można by opisać w kilku sporych tomach, a i tak nie odzwierciedlą rzeczywistości.

Taki przykład wczoraj. Wrócił z pracy, ja mam jeden z tych gorszych dni, kiedy zaczynam się martwić, kiedy chce mi się płakać. Jednak, żeby nie okazać słabości ten mój ból, żal i smutek przeradza się w złość... On wraca z pracy, dopytuje kilka razy co się dzieje, ja albo milczę, albo w złości odpowiadam wymijająco, że mam gorszy dzień, że wszystko mnie wkurza, żeby dał mi spokój.
A on... Po prostu podchodzi i przytula mnie.
To tak tylko w skrócie, dużym skrócie.

N4VV, jesteś kolejnym facetem, który przekonuje mnie, że to normalne

Konsternacja zapraszam
Nie przeszkadza mi pisanie o tym na forum. Z resztą u nas minęło już kilka lat od tamtych wydarzeń, a Ty jesteś "na bieżąco" z tym wszystkim, dlatego jest Ci o wiele trudniej...

Luna33 niestety, większość facetów "z przeszłością" nie potrafi wykorzystać szansy i żyć normalnie. Wielu szuka adrenaliny...
Ja uważam, że ogromne ma znaczenie też środowisko w jakim się obracamy.

Tak na prawdę ja "siedzę" w tym wszystkim. To jest strasznie naiwne, ale czasem chciałabym "zbawić" świat. Nie zawsze mi to wychodzi... Ale kiedy po kilkunastu porażkach, przychodzi jeden sukces - cieszę się.

Wielu ludzi uważa, że osoby skazane powinny pracować w kamieniołomach, najlepiej wszystko im odebrać, tak, żeby odczuli tą karę.
Wielu ludzi nie zdaje sobie z tego sprawy, że to jest specyficzne środowisko i gdyby zabronić im wszystkiego, a co gorsza zmuszać do różnych zachowań, to do niczego dobrego nie doprowadzić.
Doprowadzi, ale do zezwierzęcenia...

Ja nie bronię ani skazanych, bo są tam na własne życzenie, ani nikogo. Ale czasem wystarczy zagłębić się w temat i zanim będzie się głośno krzyczeć na temat osób osadzonych, przydało by się najpierw poznać ich psychikę.
Są to różni ludzie. Począwszy od oszustów i manipulantów, skończywszy na zagubionych i wystraszonych - nie da się jednoznacznie ocenić kto jaki jest i nie ma jednoznacznych wytycznych kto do jakiej grupy się zalicza.
Bo nawet znienawidzeni grypsujący często okazują się ludźmi, którzy lepiej rozumieją drugiego człowieka, niż nie jeden psycholog...

Temat rzeka, nie ma co się rozwodzić...

Witam!
Przeprowadzam badanie na temat kobiet, których mężczyzna przebywa/przebywał w więzieniu.

Interesuje mnie historia poznania się partnerów, zasady, na jakich funkcjonuje związek, ograniczenia i przeszkody jakie towarzyszą partnerom w chwili przebywania mężczyzny w zakładzie karnym, plany na przyszłość itp.

Jeśli któraś z Pań zechciałaby udzielić mi anonimowego wywiadu byłabym bardzo wdzięczna, tym bardziej, że nie każdy chce rozmawiać o swojej osobistej sytuacji.
Jest to wywiad anonimowy.

Kontakt do mnie: iza.wywiad@mail.com

Pozdrawiam, Iza.

Odświeżam wątek
Mój kryminalna jest cenionym pracownikiem. Mógł mieć awans, ale nie chciał, bo mówi, że spełnił się zawodowo, a zarobek nie wiele większy niż ten, jaki ma jako zwykły robol. Nie chce odpowiedzialności i bycia między młotem a kowadłem. A on zawsze bardziej z tym "kowadłem", bo ceni sobie ludzi, którzy są dobrzy w swoim fachu, a nie lubi jak prezes, który niewiele wie o ciężkiej pracy, ma wymagania z kosmosu...