odszedł, a ja jestem bliska szaleństwa :-(((

Wiesz co ja bym zrobiła?wzięła dzieciaka,zawiozła do ojca na cały dzień i niech zobaczy co to znaczy opieka nad dzieckiem.on ma OBOWIĄZEK zająć się swoim dzieckiem.ty będziesz mogla w tym czasie trochę psychicznie odpocząć.a on niech spada na drzewo jak jest taki nieodpowiedzialny

Kochana, nie wiem co Ci powiedzieć bo to nie jest normalna sytuacja. Tak, jak powiedziała poprzedniczka, kłopoty Twego dziecka najprawdopodobniej są pod wplywem Twoich negatywnych emocji. Szkoda dziecka i tutaj jest Twój udział. Wiem ,ze cierpisz , ale myśl teraz o dziecku. Ono nie jest niczemu winne, ze ma tak nieodpowiedzialnego tatuśka.Ty musisz teraz być silna dla dziecka. Chcesz czy nie, masz siłę czy też nie, MUSISZ. Myślę,ze ten Twoj bobasek jest bardzo mały i bardziej bezbronny niż TY. Daj mu poczucie ciepła, miłosci i bezpieczenstwa.

Klementynka, nie zawsze jest to takie proste. Teraz najważniejsze jest dziecko i ktoś musi byc za nie odpowiedzialny. Wiem,ze ponoszą nerwy , ale co zrobisz? Dziecko to nie karta przetargowa. ktoś musi w tym chorym związku, być dorosłym. Pozostaje w tym wypadku tylko matka, niestety.Kobiety zawsze są silniejsze!!!!!!

Mam pytanie do autorki:czy twój mąż interesuje się waszym dzieckiem?

Ja bym doradzala wizyte u jakiegos specjalisty.znalazlas sie w trudnej sytuacji i trzeba znalezc jakies wyjscie.Twoje samopoczucie na pewno odbija sie na malutkim. Nie bede pisala wez sie w garsc bo to nic nie da, nie wstydz sie prosic o pomoc bo teraz jej potrzebujesz.

dzięki za odpowiedzi, jedną ręką spróbuje odpisać, ale będą błedy. mąż chciał dziecka i do 6 mies. ciąży było w porządku. jak w połowie 7 miesiąca poszłam na l4 to zaczęły sie problemy. z mężem omówilismy wszystko, włącznie z moją bardzo prawdopodobną utratą pracy. wtedy byla jeszcze mowa o tym, ze w takim ukladzie zostane z dzieckiem dłużej niz macierzynski. zatrudnienie mi wygaśnie w grudniu 2013, od tego momentu bede bezrobotna i na zasiłku macierzyńskim. mama mi pomaga po swojej pracy i to jest bezcenne, bo sama zwariowalabym dużo wcześniej. ale nie moge sobie pozwoli na leki uspokajające, bo karmie piersią, a od mleka modyfikowanego syn ma zaparcia. poza tym nie chce rezygnować z karmienia. ale spokojna tez nie jestem. nie wiem jak zablokować wspomnienia i nie wyc pół nocy. dobija mnie mysl, ze mąż juz sobie znalazł 'lepszy model', którego niby nazywa swoim 'kumplem', ale to tylko kwestia czasu... trochę mnie teraz nie stac na psychoterapie. dzisiaj mam sie nieco lepiej... ale tylko dlatego, ze znów złapałam sie nadziei, ze on sie opamięta...

wiem o tym Luna, synek jest bardzo marudny i płaczliwy. ostatnio dobrze sie czuje tylko jak jest kołysany. budzi sie po 5 minutach od włożenia do łóżeczka. czasami jak on placze i nic nie pomaga, to ja sama zaczynam wyć jak jeszcze nigdy nie wyłam. taki wstyd, a jednak nie umiem tego zatrzymać. trochę mam kiepskie widoki finansowe na psychoterapie. za 2 misiace bede juz bezrobotna... a nigdy nie zarabiałam kokosów.

telefonicznie się interesuje.

Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim, bo jest to sprzeczne z regulaminem forum. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj opcji ,,edytuj".
Z góry dziękuję i pozdrawiam, Mod. Olinka

Kochana dasz radę. Dzieci szybko rosną i nawet się nie obejrzysz jak dzieciaczek będzie chodził i gaworzył do Ciebie.. Twój niedojrzały partner nie wie co traci..
Teraz tylko zadbaj o siebie, poproś rodzinę (np dziadków, bo pewnie chętnie przyjadą) aby pomogli. Tak jak napisała Kurcze, pomoc jest konieczna abyś mogła odpocząć, jak najczęściej się wyspać - no i czasem "babcine" metody się przydają. Jak Ty będziesz spokojniejsza to i dziecko przestanie płakać. Na mojego chrześniaka, aby przestał płakać, działało wszystko co błyska/świeci się i cichutko wesoło gra.. kolek prawie nie miał - chyba herbatka z kopru włoskiego pomagała..

AKEME, jak urodziłam pierwszego syna to byłam w takiej głębokiej depresji, że jak ktos pytał jak sie nazywam to musiałam sie głęboko zastanowić, jak stanęłam na srodku pokoju, stałam godzine i nie wiedziałam co mam zrobić. To dziecko wyciągnęło mnie z tego najgorszego stanu, obowiązki, tak jak piszesz, miłość, która wtedy zmuszala mnie do zabiegów koło niego .Potem pierwszy uśmiech, gaworzenie to jest zbyt cenne, zbyt piękne, żeby nie próbować odsunąc w cień pamięć o tym, który tak na prawdę sam sobie zrobił największą krzywdę,on straci coś bezcennego, można mu jedynie współczuć. Może uda ci się, wyprzeć ten ból, przysłonić najpiękniejszymi wzruszeniami,które można dostać od zycia,  od rozwijającego sie na twoich oczach dziecka.
Najlepiej poświęcić mu się całkowicie, może zapisuj wszystko w pamiętniku, lub na forum, żeby odwrócic uwagę od tej obciążającej pamięci.A ten twój tchórzliwy men uciekł  bo, może jeszcze nie dorósł do bycia ojcem.Czasami rzeczywistość przerasta człowieka, może jeszcze odnajdzie w sobie odwagę i wróci.

Nie wiem, czy warto dawać szansę jemu, ale może warto dać szansę im. Jesli ten tatuś wystraszył się płaczu, obowiązków, ale myśli, myśli i w miarę wcześnie zorientuje się, z jakiej ścianki odpadł na samym starcie, to raz - nie zawsze, nie można go przekreślać, każdy jest człowiekiem, kazdy może popełniać błędy, decyzję podejmie AKEME.

Pewno, że trudno zaakceptować to co on zrobił, zwłaszcza jak  się samemu przeżyło konsekwencje, takiego zachowania.Ale tak bywa,  tatuś dostaje małpiego rozumu uświadamiając sobie, że teraz będzie musiał komuś służyć, komuś pomagać i  całe dalsze  życie w jego wyobraźni zaciesnia  się tylko do tego, a po pewnym czasie ochłonie i zreflektuje się. AKEME i dziecko potrzebują męża i ojca, jesli tylko "pogubił" się, to w tym wypadku można mu dać drugą szansę, chociaż to zależy od AKEME.
Co innego jak jest pijaństwo, agresja wtedy gdy zagrozony jest spokój rodziny i jej bezpieczeństwo, wtedy uważam, że trzeba podejmować radykalne środki. Chociaż znam i takie sytuacje, w których ojciec po stracie rodziny opamiętał się i po leczeniu został znów zaakceptowany przez żone i dzieci.

Kurcze, ja już dzisiaj wiem, że będzie chciał nauczyć syna 'prawdziwych sportów'. wiem też, że powinnam wziąć się w garść i pokazać siłę. I wiesz, są dni, że mi jakoś idzie. Ale są i takie, że wyję głośniej niż mój synek. Jedyne co bym wniosła do Twojego posta, to zmiana motywacji. Nie o to chodzi, by próbować męża w ten sposób odzyskiwać, ale dla siebie i dziecka się podnosić. To pierwsze, to może ewentualnie jako 'skutek uboczny'. Nawet mi się łatwo gada we własnej sprawie, a jak przychodzi kolejny samotny dzień i widok tatusiów pchających wózki, to roi się kiepsko. Zasadniczo, to dzisiaj mi jest trochę lepiej. Jutro mąż ma przyjechać by pobyć z synkiem (pierwszy raz tak naprawdę...), więc pojutrze pewnie znów mi będzie gorzej...

I trzymam kciuki, żeby ci się udało.

Wiesz, również mam maluteńkie dziecko, czytając Twoją historię zrobiło mi się bardzo przykro i mimowolnie spróbowałam sobie wyobrazić co ja bym zrobiła/czuła, rzecz jasna to bardzo teoretyczne.
Wiem jedno, dziecko daje bardzo dużo sił.
To największa radość jaka może dać los.
I nawet gdyby mojego męża zabrakło to po prostu uciekłabym w macierzyństwo. Eh.
Trzymam kciuki za Ciebie.

Doskonale rozumiem, nie wiesz jednak co los może przynieść dla Ciebie, nie od parady mówi się, że ojcem jest ten, który wychował.
Pewnie nie masz teraz głowy do "romansów", (bardzo upraszczam, ale wiesz zapewne o co mi chodzi) doskonale to rozumiem, ale kto wie co się w Twoim życiu zdarzy, za rok, za dwa, czasem w ciągu pół roku dużo się dzieje.
Wiesz, dla mnie - osoby, która de facto żyła w pełnej rodzinie (ale jakże nieszczęśliwej dla mnie i dla brata) wychowywanie przez jednego rodzica wcale nie musi oznaczać porażki.
Lepsze to niż pełna rodzina w której nie ma miłości, to dopiero jest "wzorzec".
Dasz radę, silna z Ciebie kobieta

A ja naprawdę nie rozumiem i nie zrozumiem, jak można porzucić żonę, w połogu, zdaną jedynie na siebie, w sytuacji, gdzie trzeba po kilka razy wstać w nocy i ogarnąć wszystko dookoła. Poza tym facet, który rezygunuje z noworodka na rzecz nowo poznanej latawicy to nie facet. Jakie sumienie trzeba mieć, aby tak postąpić? Przecież logiczny jest fakt,że kobieta będzie z tym wszystkim osamotniona, obowiązki przy maluchu i ta dobijająca myśl,że na najważniejszą osobę już liczyć nie można. To dla mnie irracjonalne i chore. Może powstrzymam się od pisania czegokolwiek dalej, bo w nerwach napiszę coś, czego bym nie chciała. AKEME jesteś silną kobietą, dasz radę bez niego. Wiesz, może to mało pocieszające, ale każdy z nas dźwiga swój krzyż, jedni cięższy, inni lżejszy. Wiedz jednak,że Pan Bóg obarcza cięższym krzyżem tych, co do których ma pewność,że uda im się go udźwignąć. Poddawanie człowieka takim próbom jest celowe, przypomnij sobie, jakim próbom poddawany był Pan Jezus przez 40 dni na pustyni.I dał radę, więc i Ty musisz dać! Nic w naszym życiu nie dzieje się bez przyczyny, widocznie musisz przejść przez takie cierpienie, by potem móc cieszyć się spokojnym, normalnym i szczęśliwym życiem, czego Ci z całego serca życzę. Tulę.

Ba! Powiem więcej, masz niewyczerpane pokłady nie tylko empatii, ale i siły, woli walki, bo masz dla kogo żyć, dla tej małej kruszyny, którą dziewięć miesiączków nosiłaś pod serduchem. Chociażby dla dziecka znajdź w sobie siłę, by móc to wszystko przetrwać. Poza tym pamiętaj,że każdy zły uczynek wraca do człowieka ze zdwojoną siłą, być może Twój mąż właśnie tego doświadcza. Ponadto skoro i kuzynka pokryła się z moimi słowami, to uwierz,że to prawda, nie ma nic silniejszego niż człowiek, który raz złamany jedną tragedią, potrafi stawić czoła innym dramatom. Bo życie jest różne, ale tylko od Ciebie zależy jakie ono będzie. Bo masz nadzieję i wiarę. W co? W szczęśliwe życie. Gdzie? Być może właśnie nakarmione słodko sobie śpi, bądź patrzy na Ciebie i zastanawia się, dlaczego moja mamusia ma taka smutną minę. "Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą"-Św. Augustyn. Pomyśl i nad tym....

Zgadzam się. Porzucenie kobiety w połogu i w momencie gdy przy Maluszku jest bardzo dużo pracy (nawet przy spokojnym) to po prostu podłość.

Uśmiechnie się do Ciebie słońce szybciej niż myślisz.

W sumie dla mnie też powalone.

Carpathia, super komiks :-)
Przyznam, że jak to zwykle bywa, choć wiedziałam, że tak się czasem zdarza, że kobieta z dzieckiem zostaje porzucona, to znając męża, naprawdę nie przypuszczałam, że tak zrobi. On nie miał zbyt dobrych wzorców w swojej rodzinie i przez cały czas trwania naszego związku (5 lat) próbowałam walczyć z tym, co (moim zdaniem) było wypaczeniem. Wiadomo, opierając się w swoich ocenach na wzorcach z mojej rodziny.
Rozmawiałam z księdzem, który udzielał nam ślubu (jeden z najmądrzejszych ludzi jakich znam). Powiedział mi dwie rzeczy. Po pierwsze, że mogłam to przewidzieć (tzn, że tak się moje małżeństwo może skończyć), bo wiedziałam, że mąż miał ciężkie dzieciństwo, wiedziałam, że jest uzależniony fizycznie i psychicznie od sportu, wiedziałam, że miał w pogardzie swoją matkę (a relacja z matką jest matrycą dla relacji z żoną/partnerką) itd... Dodał, że nie mam instynktu samozachowawczego, skoro chciałam próbować żyć w takim związku. Po drugie, powiedział mi, że to się kwalifikuje do unieważnienia ślubu kościelnego (i tu mnie zaskoczył...). Chyba nie jestem gotowa by unieważnić to, co naprawdę było dla mnie Sakramentem.
Czemu mi tak przykro, kiedy wszyscy wieszają na nim (mężu) psy? wiem, że nie jestem obiektywna, że przemawiają przeze mnie emocje i uczucia (wciąż żywe). Ciągle mam ochotę go bronić. Faktycznie brak instynktu. Dzisiaj nie mam doła. Przynajmniej teraz jeszcze. Nie poznaję siebie...

DOKŁADNIE - trzymaj się Akeme
I nie daj sobie mieszać w głowie, nawet tym, którzy chcą dobrze i wiodą się współczuciem...
kiedysbylam: JAK dokładnie na odwrót - to na odwrót.
Ksiądz, mam wrażenie, uzasadniał, iż OD POCZĄTKU (jeszcze PRZED zawarciem związku) mąż Akeme NIE ROKOWAŁ dobrze jako materiał na męża - niedojrzały, kierujący się uzależnieniem (i cóż, że od sportu), nieprawidłowymi priorytetami (sport NAJważniejszy w hierarchii) spaczony wzorzec pozycji i roli kobiety w związku i poza nim. Etc.
SZKODA tylko, że ksiądz nie ostrzegł autorki w 4 oczy i nie wysunął swych wątpliwości PRZED ślubem. Ale czy znalazłby JAKIEKOLWIEK zrozumienie - JAK i obecnie nie jest to zrozumiałe?
RODZINA, rola męża i ojca to NAJWIDOCZNIEJ nie jego wizja na życie.
Chyba się nie mylę?

Nie chcę się kłócić, ale to CHYBA jednak niecodzienna postawa kleru, by SUGEROWAĆ unieważnienie małżeństwa?

Bronisz męża-to normalny odruch,też broniłam swojego faceta, dopóki nie zrobił tak i tak . No i nie powiem, obrzydził mi siebie do końca życia. Wówczas bliska szaleństwa zachowywałam się tak Ale Ty masz tą słodką kruszynę, przede wszystkim dzięki niemu, dlatego jakoś musisz to ogarnąć . Bo życie to masa sprzeczności, ale wierzę,że dasz sobie radę.

Ja nie jestem na takim etapie, by unieważniać moje małżeństwo, bo wyszłam za mąż chcąc spędzić z tym człowiekiem życie i chęć unieważnienia raczej stałaby w sprzeczności powyższym. I tym bardziej nie jestem na takim etapie, by wyobrażać sobie życie z kimkolwiek innym (a w konsekwencji stawać z tym kimś przed ołtarzem). W przeciwieństwie do męża nadal noszę obrączkę, choć przeniosłam ją na lewy palec (tak jakby bez wzajemności nie mogła już być na prawym).

Carpathia, nie wiem jak między mną i mężem będzie. Na ten moment nie czuję obrzydzenia, nie czuję złości, raczej żal i zrezygnowanie. Wolę zachować w miarę dobre relacje ze względu na syna. Ale już teraz otwiera mi się scyzoryk w kieszeni na myśl o tej, która mnie zastąpi/ła. Szlag mnie trafia, że za jakiś czas mój syn będzie miał styczność z tą inną podczas kontaktów z ojcem (póki co mąż deklaruje chęć bycia tatą). Ale staram się nie mysleć o tym teraz.

nie na temat. wykasowałam. pozwoliłam sobie na osobiste wycieczki w strone carpathii i komentarze na temat głupkowatych emotikonów
przepraszam z góry carpathia

Akeme,  przytoczę słowa W. Churchilla, które przynajmniej dla mnie dodają otuchy w ciężkich chwilach:

"Jak trafisz do piekła, to nie przestawaj iść".

Motywacja i nawet swojego rodzaju upór, bunt przeciwko przyjęciu losu takiego, jakim został przed nami postawiony pozwala często zajść tam, gdzie w teorii się dojść nie da. Najgorsze co można zrobić w takich sytuacjach, to poddać się w walce o szczęście. Własne szczęście. Czasem czujemy się, że najchętniej chcielibyśmy umrzeć, albo schować się przed światem, ale wtedy, na granicy desperacji i rezygnacji budzi się wojownik, który wie, że każda komórka jego ciała stawia opór przeciwko akceptacji takiego życia. Buntownik, który chce pokazać światu i Opatrzności fakersa i chce wykrzyczeć w kierunku nieba, że nie podda się w wysiłkach. Że nikt i nic nie ma prawa narzucić mu trwania w cierpieniu bez możliwości zmian stanu rzeczy.  Że nikt nie ma prawa pozbawiać drugiego człowieka marzeń, celów, szczęścia i radości. Każdy na to zasługuje. Ale nie każdy umie to sobie wypracować, a praca jest zaiste heroiczna i pełna chwil zwątpienia, kusi skrótami, łatwiejszymi rozwiązaniami.

Bardzo podoba mi się sentencja Einsteina : "jeśli coś wydaje się niemożliwe do zrobienia, to daj to komuś, kto o tym nie wie, a na pewno to zrobi". Nikt nie zna pełni swoich możliwości, wytrzymałości, drzemiącej w nim siły i hartu ducha, dopóki nie zostanie wrzucony w świat chaosu i braku kontroli. Tego się trzymaj, a z czasem da Tobie spokój, siłę i życiowy azymut. I tego Tobie życzę.

Ale o co chodzi? Jakie osobiste wycieczki? Przyznam,że nie wiem, co było napisane, bo dopiero przysiadłam do lapka. Mogę wiedzieć co napisałaś?Może wyprowadzę Cię z błędu, pisząc,że użycie emotów było celowe. Już wyjaśniam czemu. Pierwsze moje posty w jej wątku były poważne, jednakże podnoszące na duchu, jak sama AKEME przyznała. Po kolejnym napisała,że prawie się rozpłakała, ale tym razem już nie z rozpaczy-przypuszczam,że ze wzruszenia, gdyż pisałam o małym szkrabie, który zastanawia się dlaczego mama ma smutną minę. Widząc jak autorka to wszystko przeżywa, postanowiłam dla humoru, stworzyć coś, co poprawi jej samopoczucie-sama z resztą przyznała,że komiks jest super Skąd więc te osobiste wycieczki? Był jakiś powód? Nie sądzę. Liczę na wyjaśnienia, bo po pierwsze nie mam w zwyczaju być złośliwą w stosunku do osób, które same potrzebują pomocy, tak jak autorka-do niedawna sama miałam podobną sytuację do niej, no a po drugie, skoro jej to wszystko się podoba, dlaczego taką awersję wywołało u Ciebie? I tak dla jasności piszę w gwoli wyjaśnienia, nie po to, by wywoływać jakieś kłótnie- niech mnie Bozia broni - tu problem autorki jest najważniejszy. Po prostu mam małego karpia, gdy wchodzę i patrzę, a post wyedytowany z dopiską jedynie o formalnych wycieczkach. W ogóle o so chosiiii? Czeski film

Co ona ma do tego? Z nią ślubu nie brałaś.

OK.
JA sie nie upieram - TY natomiast możesz spokojnie dalej bujać w obłokach... A przy okazji "szlag Cie będzie trafiał..." BO ON sobie, zgodnie z założeniem, życie układa a TY za cierpietnice co najwyżej robić będziesz...
KTOŚ do małżeństwa sie nie nadaje (ba NAWET duchowny to potwierdza!) - TY z tym sie nie zgadasz. TWOJA WOLA
Ciekawe, kto JEST w tym stanie rzeczy szczęśliwszy? TEN, kto dopuszcza do siebie PRAWDĘ, czy ten który jej zaprzecza?
PÓKI CO... ?
Współczuję Ci bardzo. Dziki "niefart" UPRZEĆ sie na kogoś (nadać mu WIELKĄ rangę) gdy dla niego jest się TYLKO (jedną z wielu?) opcją.

NIC nie kulejesz intelektualnie.
Jesteś w punkcie życia nie do pozazdroszczenia. Nie wiem czy będąc na Twoim miejscu umiałabym zachować taką klasę, jaką Ty zachowujesz.
PRAWDĘ (bez żadnej korzyści) TO - odpowiedź na Twoje pytanie

(BEZ dawania PRAWDA nie ma żadnej wartości? NA PRAWDĘ? To ja głupia jestem i TAKA już umrę )
BO ja mam wrażenie, że Ty bronisz się przed prawdą.
TY wprawdzie zawierałaś związek w dobrej wierze - wierząc, iż TO WSPÓLNY wybór. Tymczasem to był wybór tylko TWÓJ. ON nie dojrzał do takiego typu wyborów - co też potwierdza mądry (jak sama mówisz) ksiądz.
Więc twoja wola (zawarta w twoich słowach o związaniu się z TYM człowiekiem na całe życie) TO TYLKO twe pobożne życzenie. Z NIM (akurat) się nie da.
TAKA prawda.
A wierz mi, że kler TAKICH opinii raczej szczędzi niż nimi szafuje. Raczej skłania się ku: "widziały gały co brały, a nie "ON NIEZDATNY..."

Dobry pomysł - im wcześniej, tym lepiej.

Na jej miejscu poczuł bym wsparcie. Jest rzeczywiste - maksimum, co urzędnik kościelny w tej sprawie może zdziałać. Nie opowiadanie bajek o drodze do nieba.

Między innymi chodzi o to, że unieważnienie usankcjonuje stan faktyczny.
Druga sprawa: by sakrament był ważny, konieczna jest (dobra) wola obu ślubujących stron - tego nie było.