Kontakty z ojcem po rozpadzie zwiazku

luna, przeraża mnie to, co piszesz
przeraża mnie to, że ani przez moment, w twoich rozważaniach nie pojawiła się refleksja na temat potrzeb twojego dziecka, jego bezpieczeństwa, oczekiwań i praw
przeraża mnie to, że jestes (jak opisujesz) tak samo egoistyczna, nastawiona na branie i nieczuła jak twój eks

wiesz dlaczego/
bo dla dziecka rodzicie zawsze są najważniejsi
nie musza być najlepsi - bo przecież wy - tworząc toksyczny związek, pełen agresji, przemocy, nienawiści-nie by;liście najlepszymi rodzicami, jacy mogli się trafić waszemu maluchowi, prawda?/

ale zawsze, dla waszego dziecka będziecie NAJWAŻNIEJSI I NAJBLIZSI

niezależnie od tego, czy decyzje podejmiesz ty, czy facet - jak byłymilionka - nie stanie na wysokości zadania - twoje dziecko będzie opuszczone przez ojca, samotne, a w przyszłości będzie obwiniać się, że ojciec nie chciał z nim kontaktu, i to jego wina, bo jest nic nie wart
będzie tęsknił za ojcem - czy go zna czy nie zna - będzie tęsknił - bo będzie tęsknił za ojcem "jako takim"... za ojcostwem, opieką,

NIE MASZ prawa odbierać dziecku relacji z ojcem - nawet, jesli nie będa najlepsze, najpiekniejsze
NIE MASZ prawa, decydowac za twoje dziecko, nastawiać je, mącić mu w głowie i pozbawiać ojca

MUSISZ ponieśc konsekwencje swoich decyzji - to ty wybrałaś tego faceta na jego ojca - wybrałas go z całym bagażem, z przeszłością, sterydami i przyszłością- a zatem TY odpowiadasz za to

i jesli okaże się, że ojcicec twojego dziecka nie bedzie miał żadnego kontaktu z waszym dzieckiem
to BEDZIE TWOJA WINA

bo albo te kontakty utrudniasz
albo wybrałaś gównianego faceta

NIE ZABIERAJ dziecku ojca...
nie wiesz, nie rozumiesz, jaką stratą jest brak kontaktu z nim, obojętnośc

może odezwie się w twoim wątku ktoś, kto tak, w wyniku rozpadu związku rodziców - STRACIŁ OJCA
zobaczysz, co to znaczy

TO WY SIE ROZSTALIŚCIE
TO WAM SIĘ NIE UDAŁO
dojrzałość i odpowiedzialnośc powoduje, że powinniście rozumieć, ŻE RODZICAMI jesteście nadal i będziecie na zawsze

przy takim człowieku jak Twój były chyba bym maksymalnie ograniczyła kontakt... nie mam aż takiej patologii [wybacz...] a i tak zastanawiam się, czy nie ograniczyć. pewnie tego nie zrobię, no ale... mój eks okazał się 'tylko' maksymalnie niedojrzały emocjonalnie. U  Ciebie widzę dużo większe zagrożenie. Pamiętaj, że tata jest wzorcem dla dzieci.

na niewiele rzeczy masz wpływ, co akme?? ale unieszczesliwić włąsne dziecko możesz

niech zyje włądza...

Tesknota za ojcem to co innego, a demoralizacja, którą ojciec w szybkich "abcugach" serwuje swemu dziecku do drugie.
Nikt nie wybiera złych ojców swoim dzieciom,  to dopiero wychodzi w "praniu",każda matka świadoma czym mogą sie skończyć wychowawcze starania taty ,podejmuje decyzję dla dobra dziecka.
Ojciec moich dzieci uważał, że syn powinien pić z ojcem bo taki jest "obowiązek" syna, on tak robił  co weekend ze swoim ojcem,a na dodatek, zamiast czytać książki to powinien po drzewach polatać. Dziecko z dysfunkcyjnej rodziny, które  często nie umie  odnaleźć prawdy, dokonuje z reguły najprostszego wyboru. Wybiera "męskość" czyli siłe, przemoc, władzę to imponuje bardziej niż spokój, rozsądek czy odpowiedzialność i o ile to pierwsze jest łatwiejsze od drugiego.
Znam opinię End_aluzja, też tak uważam, serce mówi, że tak powinno być, ale rozum mówi, zaserwujesz "klona" następnej kobiecie i jej dzieciom a swoim wnukom. Oczywiście nie jest to dla dziecka najlepsze wyjście, a dla jego wychowania najlepsze i pomaga mu zrozumieć, ze za głupote jest kara. Gdyby w społeczeństwie było więcej "solidarności", żyło by się ciut lepiej.
Po tym co opisała Luna33 i po własnych doświadczeniach uwazam, że nie tylko matki powinny ponosić odpowiedzialność za rodzinę ale tatuśkowie też. Cóż to za odpowiedzialność, jak idzie taki w świat, robi co chce, nikt nie ma prawa zwrócić mu uwagi, bo jest przecież "dorosłym" mężczyzna, a matka zostaje z dziećmi i to przed czym chciała obronić dzieci, musi teraz gościć w swoim domu kilka razy w m-cu, albo jeszcze gorzej powierzać dziecko na jakiś czas. A kończy sie tym, że po takich spotkaniach matka nie potrafi okiełznać  dzieciaka i zostaje sama z  problemem. Czuje, jak w oczach  dziecka powoli staje sie nikim , traci autorytet i kontakt, za to zostaje jej chwalebna roloa "służącej".Czy jest to dla dziecka "dobre"?, owszem są ojcowie, którzy potrafią powstrzymać swoje emocje i nie okazywać ich przy dzieciach. Ale to są na prawdę wyjątki. Przecież kobiety nie pozbywają się dobrych mężów tylko oprawców. A to, czy ojciec powinien sie widywać z dzieckiem czy nie,  w jakich okolicznościach  i na jakich zasadach powinni orzekac specjaliści, a nie sędziowie.
Niestety opinia społeczna nie słucha głosów kobiet, a histeria rozpętana prze tatusiów, wokół swoich praw do dziecka, nie wrózy dobrze rozsądnemu i optymalnemu rozwiązaniu tego problemu.

IMO brak racjonalności jest w Twojej ocenie słów pisanych przez autorkę. Pomijając już, ze wyłania sie z nich obraz typowego buraka ciężkiego kalibru (czyli karka), to poniższe fragmenty wskazują, że szacunek korzyści i strat, z punktu widzenia rozwoju dzieciaka, jest niekorzystny dla zezwolenia na kontakty.

===>

Ja akurat napisałam,że nie zabraniam im z nim kontaktu.
Tylko sami teraz rozumieją dlaczego...ja sama nie chcę
z nim rozmawiać.Ale nie ważne że ja , tylko chodzi o dzieci.

Ja akurat uważam, że autorka powinna ograniczyć do minimum lub całkiem uniemożliwić kontakt dziecku z ojcem-psychopata.
A to, co pisze End_aluzja wydaje mi się równie patologicznym podejsciem. Bo wedlugg tego co pisze to ojciec-potwór jest llepszy niż żaden. Oczywiście, ze dzieci odczuwają stratę, ale lepsze uczucie żalu niż główka dziecka rozwalona o ścianę.

Co to za chore wzbudzanie winy u autorki? To znaczy, ze jak raz popellnila blad to do końca życia maja cierpieć bo dziecku tatusia zabraknie? Tatusia-psychopaty?

Bron boże nie zabieraj dziecku ojca, nawet jeżeli ten ojciec może go zabić. - to jest chore!

Owszem matka MA prawo decydować o dziecku, bo KTO jeśli nie ona? Państwo? Sąd? Opieką Społeczna?

A ja bym pozostawiła wybór dzieciom, chociaż to też w zależności od tego, ile mają lat. To, co ustalisz w sądzie, to jedno, dla bezpieczeństwa możesz próbować ograniczyć kontakt, ale czy jeśli dziecko powie, że tęskni za ojcem i chciałoby się z nim zobaczyć, to odmówisz, bo Ty nie chcesz? Co prawda moi rodzice rozstali się w miarę kulturalnie, teraz nawet utrzymują ze sobą całkiem dobry kontakt, ot, jak znajomi, ale jestem wdzięczna, że żadne nie narzucało swojej woli co do kontaktów. Ja miałam jakoś 12/13 lat, mój brat 7/8, jak się rozstali, zostaliśmy z mamą, ale jak np. mój brat wrócił ze szkoły i oświadczał, że idzie spać do taty na tydzień, to nie było problemów. Z drugiej strony - ojciec nigdy tego nie wymagał na siłę, tylko sygnalizował, że cieszyłby się, gdybyśmy go często odwiedzali. I to było fajne, bo nie czuliśmy przymusu, że "o Boże, znowu dzień z ojcem", czy "poszłabym do ojca, ale matka znowu będzie jęczeć".

Nie wiem, czy to ojciec spowodował rozstanie, kłócili się obydwoje jakiś czas, pozew ostatecznie złożyła mama. Ale ona chyba jest zbyt rozsądna i logicznie myśląca, żeby robić jakies "foszki" i "zemsty" za nie wiadomo nawet dokładnie co przy użyciu dzieci.

kurcze, moje argumenty wynikają z tego, że ja w codziennej pracy spotykam się z "trzecią stroną " sporu i problemu - z dziećmi..
i widzę, że krótkowzroczność i emocje niszczą bazę pod  stabilny zdrowy rozwój.
tak jak toksyczne matki są w mniejszości, tak pewnie toksyczni ojcowie są w mniejszości

a więc stosowanie stereotypu - ty jako matka/ty jako ojciec - ograniczaj kontakt  - bo wiesz, co dla dziecka najlepsze w każdej sytuacji- jest zasadne tylko w ograniczonych przypadkach, prawda??

i nie jestem zwolenniczką utrzymywania kontaktów z ojcem czy matką za wszelka cenę, tak samo, jak nie uważam, że ojciec, były partner ma prawo do nękania

to nie ja- posługując się tym, co jest kategorią wyjątków - uzasadniam święte jednolite prawdy.

mówisz, że wprowadzam chaos i zwątpienie - dlatego, bo osmieolam się twierdzić, że nie ma jednej racji a sprawy zwykle mają szerszy wymiar, tło i konsekwencje...
może mój chaos i zwątpienie sprzyjąją refleksji?

i jestem jak najbardziej zwolenniczką obiektywizmu
i racjonalizmu - w takich sytuacjach

bo w sporze, o którym mówimy jest naprawde TYLKO JEDNA STRONA - DZIECKO
a interesy mamusia i tatusia, ich emocje i niezaspokojone potrzeby sa tutaj elementem wtórnym

mówimy o dziecku - i jego prawie do kontaktu z rodzicami
mówimy o obiektywnych i racjonalnych i uzasadnionych przesłankach do tego, aby kontakty dziecka z rodzicami ograniczać
mówimy o prawie jednego rodzica, do ograniczania wpływu i udziały w zyciu dziecka drugiego rodzica

mówimy o tym, że mój punkt widzenia zależy od mojego punktu siedzenia - a może własnie siedzę sobie na niewygodnym krzesle, w przeciągu, i kompletnie "pod wpływem" oceniam sytuację?

No i mimo, że nie chce polemizować to muszem:

-cała dyskusja wynikła z twojego, w mojej ocenie, jednostronnie niesprawiedliwego potraktowania Luny33, zrobiłaś jej z lekka pranie   
  mózgu, podwazyłaś jej poczucie odpowiedzialności i umiejętność zdrowej oceny sytuacji
- mało tego oskarzyłaś ją, że pozwala bić ojcu dziecko,
- a na dodatek, jakby widząc i szukając argumentów tylko za twoimi racjami, nie doczytałaś nawet , że AKEME nie ogranicza konta-
któw z ojcem, bo jako kobieta - świadoma i odpowiedzialna ma świadomość ich niezbędności dla rozwoju dziecka,  ba, potrafi  ocenić, że w jej przypadku ojciec nie zagraża dziecku.

Brnąc dalej, próbujesz udowodnić, że kontakt dziecka z ojcem, jest utrudniany przez matki w sposób bezmyślny,a potem sama piszesz, że to są tylko skrajne przypadki.
To, jak bezrefleksyjnie "pojechałaś" sobie po Luna33, świadczy, że twój obiektywizm jest głęboko zachwiany. I właśnie z obawy co wyniknie dla matek na fali tej "modnej" bezrefleksyjności , próbuje cię skłonić do większego zaangażowania i nie potępiania w czambuł. Jesli wycofujesz się z tego co napisałas do Luna33 w pierwszym poście, to zrób to odważnie, a nie małymi kroczkami, bo strach mnie ogarnia ile kobiet i dzieci ponosi konsekwencje w zyciu, za nietrafione decyzje naszych służb socjalnych i innych mających słuzyć ich dobru, a skazujących ich przez swoją małoduszność na niesamowite krzywdy i cierpienia.

Brzmi to dosyć psychopatycznie  i tyranicznie. Ja bym się głęboko zastanowiła ,czy aby na pewno byłby to dobry pomysł żeby dziecko wsiąkało takimi przemocowymi zrachowaniami ,traktując ojca jak autorytet .

dlatego napisałam, ze pewnie tego nie zrobię, tj nie będę ograniczać mu kontaktu. wlaśnie dlatego ze nie che by syn nie znał/miał taty.

a co do braku wpływu - masz rację. zostałam postawiona przed faktem dokonanym i oszukana przez męża. nie mam wpływu na nic co zrobi, ale chcę mieć wpływ na to, co będzie wkładał synowi do głowy.

swoją drogą, dzięki za ten punkt widzenia. bogiem sie nie czuje, raczej jak ściera. zwyczajnie nie wiem co jest 'dobre' w sytuacji, gdy odszedł zanim syn sie urodził. niczego bardziej nie pragnę niż jego powrotu (tzn. takiego jakim był wczesniej), a jednocześnie uwierzyć nie mogę, w to kim on się stal, jak bardzo się zmienił z dnia na dzień. w czerwcu bardzo kochał i nie mógł sie doczekać aż będzie nas 3, a w lipcu nagle przestał kochać. jak zmusić kogoś do odpowiedzialności, kto pobawił się w dom i rodzicielstwo, po czym uznał, że żyje sie po to by robić 'fajne rzeczy' - wspinać sie, jeździc na rowerze rolkach, etc (czyli de facto usiekł od prawdziwego życia)?

Może mnie nie zlinczujesz , że się wtrącę:

- wiesz co znaczy, próba nawiązania kontaktu z dzieckiem, jesli ono sie waha i jest na rozdrożu?
- wiesz co znaczy, próba wyprostowania zagubionego, zbuntowanego dziecka?
- wiesz wreszcie, że dobrymi chęciami i zyczeniami piekło jest wybrukowane, i to nie piekło tatuska, tylko właśnie  piekło dziecka i matki?

End_aluzjo, moge ci opisac swoje przejścia i doświadczenia, mam praktykę, sporą.
Moge ci opisać, co dzieje się  wokół mnie, z niektórymi rodzinami. Ja nie jestem zła na ojców. Ja prędzej jestem zła na służby, na złe decyzje, złe prawa, ja jestem zła na spłycanie tego problemu i próbę znalezienia formy takiego przymusu, żeby to wszystko zagarnąć pod dywan, w związku z wiadomą polityką państwa i nie tylko.
Ja ojcu moich dzieci jestem wdzięczna za to, że od czasu jak od niego odeszłam ani raz, dosłownie ani raz nie próbował się z dziećmi kontaktować. Ale za każdym razem jak robiłam podwyżkę alimentów /3 razy w ciągu 20 lat/ płakał i lamentował przed sędzią, że to ja utrudniam mu kontakty z dziećmi.Jak odchodziłam jedno dziecko miało 1,4 /rok i cztery miesiące/, z drugim byłam w ciąży. Była alkoholikiem, damskim bokserem, mentalnie talibem. Fruwałam po ścianach bedąc w ciązy, a potrafił nawet rzucić we mnie  płaczącym dzieckiem, bo się zirytował, a co nie miał prawa? Kto mu nie da. Najpierw mnie straszył, że sobie rady nie dam z dziećmi , jak ostrzegałam że odejdę, potem mnie straszył, że mi dzieci zabierze, potem, że mnie znajdzie albo kogoś na mnie naśle, żeby mi łeb ukręcił a dzieci mogą iść do obcych ludzi. Może mi tez powiesz, że sama go sobie wybrałam, a tak owszem, tylko on taki nie był, mało on miał juz dziecko, którego matka umarła i mysląc, że tym bardziej będzie mu zależało na dobru rodziny wdepnęłam w to.
Oczywiście w trosce o dzieci i ich kontakt z ojcem, mając świadomość jaki jest ich ojciec a jednak pomimo to, spróbowałam ich jakoś "sspotkać". Przyszły świeta, zaproponowałam żeby dzieci zadzwoniły do taty z życzeniami . Córka miała wtedy 5 lat, syn 3. Obydwoje z wypiekami na twarzy, radością i nadzieją w oczach nie mogły się doczekać az wykręcę do niego numer. I co? Po minucie rozmowy, córce stanęły łzy w oczach i oddała słuchawkę mnie, ja synowi pytając córkę już wtedy jawnie płaczącą co sie stało. Nie odpowiedziała mi i mimo, że od tamtego czasu minęło 15 lat nie wiem, co on jej powiedział. Za chwilę było to samo z synem.Nigdy więcej nie chciały z nim kontaktu, nawet kartki na święta nie chciały wysłać . Dwa lata temu, kiedy córka miała już skończone 18 lat, robiłam ostatnią podwyżkę alimentów i tata znów wyskoczył ze stara piosenką, że on nawet dzieci nie zna, że ja mu tak utrudniam, że powiedziałam , że policję będę wzywać jak się z dziećmi będzie chciał widzieć, sędzia nie bardzo chciała mnie słuchać, że to nie prawda.Bo juz niestety panuje to przekonanie, że mściwe matki nie dają się ojcom widywać z dziećmi. Ale postawiłam sprawę jasno, że mnie nikt nie musi wierzyć, ale prosiłam o przesłuchanie dorosłej córki, którą z tej racji, że sprawa toczyła się w klasie maturalnej reprezentowałam w sadzie. Po kolejnej sprawie, na której uczestniczyła córka, syn był jeszcze niepełnoletni, dostałam alimenty w żądanej wysokości a tatuś taką naukę od sądu, że myślałam , że w nim zraniona pycha, buta i egoizm eksploduje. Teraz ile może mści się, przysyłając alimenty kiedy chce, a często dopiero po moich listownych groźbach, że oddam go do komornika. Natomiast ja popadam w długi i problemy zdrowotne, bo NIE  JESTEM Z ZELAZA. I tu jest ewidentne mszczenie się , bo jeżeli  on dostaje pensję 10, zawsze i regularnie to ja też powinnam dostać w określonym dniu  plus minus 1 dwa dni, niestety.
Opisałam jeden fakt, a mogłabym ho ho ho, tylko komu będzie się chciało to czytać. Natomiast słuchać i to na prawdę słuchać skarżących się matek , nie dorabiac do tego jakiejś idiotycznej filozofii, tylko najwyżej pokazać jej punkt widzenia, potem porozmawiać z dzieckiem, potem zrobić wywiad środowiskowy, to juz chyba za duzo, dla naszych służb.
Najlepiej wzystko do jednego worka, matki za łby, bo wiadomo one zawsze winne, a jak sie coś stanie to taka była wola Boga.
Taka często nie była wola Boga, bo te biedne matki mówią przecież jakimś językiem, a jeśli sprawiają wrażenie niepewnych czy pogubionych, to nie dlatego, że kłamią tylko dlatego, że takie są. Oczywiście są wyjątki od reguły.
Tylko, niech nie stanie sie regułą, że dziecko MUSI mieć ojca, bo to sie robi po prostu niebezpieczne.

I ja  myślę End_aluzjo,że to jest mozliwe do osiągnięcia, i to nie jest idealizm. Idealizmem byłoby  twierdzenie, że mozna doprowadzic do stanu, w którym wszystkie rodziny będą zdrowe i szczęśliwe. Ale to, że dzis państwo bardziej szkodzi niz pomaga jest faktem, a poniewaz te smutne czastki rodziny, czyli matka z dziecmi sa bardzo zagrozone więc nie dziw się, że tak kategorycznie ich bronię.W dzisiejszych czasach, mówi sie o nich patalogia, dysfunkcja, margines, niepełna rodzina. A ja wiem, że podstawą tej okaleczonej komórki jest ratowanie, resztek szans na człowieczeństwo, na w miarę zdrowy rozwój dzieci, prawda, brak ojca boli, brak ojca szkodzi, ale miec ojca i nienawidzić go to dopiero boli, a jeszcze bać się go to dopiero wypacza. Ale nie ma nic gorszego niż  ujmować się za ojcami,którzy sa przyczyną rozpadu rodzin i wspaniałomyślnie pochylać sie nad ich krzywdą. Przecież to kompletne pomieszanie z poplątaniem. Krzywdzącym oddawać racje i stawać za nimi ustawodawczym murem, a słabszych pozbawiać resztek możliwości przeciwstawiania sie złu.
Matki kochają swoje dzieci, chcą dla nich jak najlepiej w znakomitej większości takie są. Chociaż wiem, ze sa takie które nie powinny byc matkami. Ale przeraża mnie to z czym sama sie spotkałam w sądzie, przeraża, bo w dwóch poprzednich sprawach, w których córka nie mogła stawać, to po mnie "jeździli" sędziowie. Na dowód tego, dopiszę ci, że aby "zmusić" mnie do umożliwienia kontaktów dzieci z ojcem, na przedostatniej sprawie, 10 lat temu sędzia zasądziła alimenty w kwocie 450 zł na dwoje dzieci razem /230 i 220/, argumentując, że ojciec spotykając sie z dziećmi na pewno bedzie im kupował co  bedzie potrzebne i w ten sposób dodatkowo dokładał do alimentów. A ja za samo mieszkanie płaciłam 600 zl. Teraz mam po 400 zl na dziecko. Ojciec zarabia ponad 3 tyś na rękę i przepija wszystko co mu zostaje, bo za mieszkanie płaci jego nastarsz córka z zięciem. A ja przez 18 lat męczyłam sie strasznie, żeby utrzymać dzieci, dom i żeby nie odczuły, że są gorsze. Myslisz, że mi się to udało, nie do końca za łaskawym przyzwoleniem sadu.Temida jest ślepa, kto silniejszy ma rację, racją słabszego jest dziś zginąć i nie zawracać głowy. I tak sie dzieje, giną dzieci, giną chorzy, giną słabsi.
A społeczeństwo wypacza się do reszty.

Ja się z tym w pełni zgadzam i to rozumiem .
Nie sądzę ,aby człowiek który krzywdzi zwierzaczka na oczach dzieci, stosuje agresje, zachowuje się w sposób przemocowy, tyraniczny  wobec dzieci również  byłby odpowiednim wzorcem dla dziecka i dziecko czuło się bezpiecznie przy nim.Absurd . Wg mnie gorsze szkody w psychice takie zachowanie ojca mogą u dziecka wyrządzić .Przykład fatalny, dno ,totalne dno
Dziecko własnymi oczami to widzi co widzi, jakie otrzymuje wzorce  i psychika na tym cierpi

Morthisa szkoda ze tylko ich ojciec tego nie rozumie....i ci wszyscy ludzie naokolo w oczach ktorych zrobil ze mnie wariatke chora z zazdosci.Ja nie bede zabraniala kontaktow, same zdecyduja jak beda dojrzalsze, same zadecyduja i beda mialy wybor,ja bym nawet chciala zeby go znaly bo to ich ojciec i nim pozostanie i pomimo tego ze tak mocno darzylam go uczuciem odeszlam choc cierpie do tej pory.ja nie chce tylko zeby one nasiaknely i powielaly te zle zachowania bo wiadomo ze dla dziecka autorytetem sa rodzice a w szczegolnosci dla chlopca- ojciec,ktory ma Zreszta ogromna sile manipulacji z czego sam jest dumny.

Kurcze to jest wlasnie cale sedno sprawy!!!!
- wiesz co znaczy, próba nawiązania kontaktu z dzieckiem, jesli ono sie waha i jest na rozdrożu?
- wiesz co znaczy, próba wyprostowania zagubionego, zbuntowanego dziecka?
- wiesz wreszcie, że dobrymi chęciami i zyczeniami piekło jest wybrukowane, i to nie piekło tatuska, tylko właśnie  piekło dziecka i matki?

Ja staram sie tylko zminimalizowac sile razenia ojca-psychopaty

Nirvanka87 to zalezy wlasnie jak kto rozumie pojecia zagrozenia  dziecka??

A na jaki temat piszesz? bo może rzeczywiście jestem zbyt głupia żeby zrozumieć  twój wybitny intelekt, ale na to, żeby stwierdzić, że  ty nie wiesz o czym ja piszę nie potrzeba zbytniej inteligencji. Czy złośliwość, wynikająca zapewne z osobistych doświadczeń, wystarczy ci na otarcie łez. Chwała Bogu, że nie jestem twoja matką, więc nie musisz o nic prosić swojego tatusia i jesteś bezpieczny. A nikomu - poza tobą - intelektualisto, nie przyszło do głowy chronić moje dzieci przede mną. Masz idiotyczną manię podsumowywania postów nie kierowanych do ciebie, krytykowania i wywyższania się, jeśli powiesz konkretnie o co ci chodzi odpowiem, na czepianie się i złośliwości nie mam ochoty więcej reagować .Wejść w spór co innego, ale pojechać po kimś, bo się nie chce zniżyć choćby do zrozumienia intencji, jeśli treść niedomaga, to jakość zalatuje prostactwem.

Moje osobiste doświadczenia nie są przekładane na wnioski generalne. Piszę na temat Twoich ocen sytuacji, uzależnionych od tego, czy ktoś jest "mamuśką", czy "tatuśkiem". Tak się nieszczęśliwie składa, że głupota i inne nieciekawe cechy są od płci niezależne. Stąd generalne przypisywanie jej "tatuśkom" jest właśnie przejawem prostackiego seksizmu, zapewne wynikającego z Twoich osobistych doświadczeń.

To, co napisałem o ojcu dziecka autorki, wynika z oceny opisanej sytuacji, oceny jego osobowości i możliwego wpływu na rozwój dziecka. Nie wynika z czyjejkolwiek płci, ani też nie rozciągam tego przypadku na wszystkich "tatuśków". Była by to głupota. Pomyślałem przy tym nad stanowiskiem End_aluzja, bo ma ona wiele racji, ale nie w tym przypadku, bo pozostawienie takiemu ojcu kontaktów z dzieckiem wydaje się być większym złem, niż całkowite odciecie. Ty w swojej światłej inteligencji zaraz wyciągniesz wniosek, że wszyscy faceci karmią węże krolikami. Gratuluję blyskotliwości wnioskowania.

No cóz, , chyba za bardzo zagalopowałeś się w tych osadach na temat dyskryminowania mężczyzn przeze mnie. To brzmi jak histeria . To musi byc twój  osobisty bolesny temat, albo wypowiadasz się z pozycji kompletnego teoretyka. Trudno jest polemizować z kimś, kto nie może pojąć,że odnosiłam się  do konkretnej sytuacji,  przecież mówiliśmy o konkretnej sprawie.A określenie "tatuśkowie" przypisuje takim i tylko takim tatuśkom,o jakim była mowa w poście LUNY33.  Trzeba mieć dużo złej woli,żeby zrobic z mojej wypowiedzi to co ty, ty generalizujesz a mnie to przypisujesz. Z góry wiesz, jaki jest mój stosunek do wszystkich ojców, zarzucasz mi jakiś prostacki seksizm, brak obiektywizmu i ślepą nienawiść do wszystkich już nie  tylkoojców, ale nawet mężczyzn. No i co moge na to odpowiedzieć, chcesz się pobawić  idź do piaskownicy?Gdybyś zechciał , dokładnie przeanalizować, co pisałam i o czym, jakie są moje doświadczenia, i co wywołało tę całą  żałosną polemikę, to może dostrzegłbyś, że potraktowałeś mnie stereotypowo, bardzo osobiście i niestety poniżej pewnego poziomu, ale adekwatnie do swojego osądu.Musiałbyś  umieć zastopować pogardę i poczucie wyższości  do osoby, która próbuje przedstawić swoje zdanie., I tu az sie prosi pytanie, co ty do mnie masz, że ośmieliłeś się odnieść do mnie takimi słowami? Gratuluję kultury.

A czemu ty Anhedonio uwazasz, że ja cos komuś narzucam, albo generalizuję. Jesli wypowiadam sie o jakiś konkretnych sytuacjach to one własnie na tym polegają,  tam jest to zawsze, nigdy,każdy, bo to jest właśnie treścią tych okoliczności, tak jak dwa dodać dwa jest cztery. Dwa dodać dwa to nie jest dwa przecinek dwa ,tylko cztery, chyba, że wejdziemy sobie na wyższy poziom zabawa matematycznych i intelektualnych, ale uważam, że tu nie miejsce na to a ponadto  nie zdzierżę i nie mam  pretensji do tego.

Jeśli zaś chodzi o twój pogląd na sytuacje AKEME, to moje zdanie jest takie:

AKEME nie będzie utrudniała ojcu widzeń z dzieckiem , czyli dwa dodać dwa jest cztery, a moje zdanie jest takie, bo to ona powiedziała.I powiedz po co to całe pouczanie? Przecież to świadczy tylko, że kompletnie rozmijamy się w odniesieniach, ty do swojego pojęcia sprawy, ja do swojego. I kto tu generalizuje?

Oczywiście  z uwagą czytam twoje wypowiedzi, ale nie mam zamiaru podważać personalnie ich sensu, nawet jak coś mi nie gra. Nie piszę o tobie - Anhedonia jest głupia, bo moje zdanie na dany temat jest takie, czy inne - chyba, że uważasz, że na tym polega dialog i kultura.Natomiast, od ciebie i nie tylko, co rusz spotykam sie z tego typu podsumowaniem KURCZE jest głupia, bo moje zdanie na jakiś tam temat jest inne. Nie jest to miłe, ale ponieważ mam już swoje lata,/ co oczywiście nie jest równoznaczne z posiadaniem rozumu, inteligencji, czy wiedzy i doświadczenia, bo rzeczywiscie nie jest/,a już najmniej kultury, to dalej pozwole sobie z uporem pani w średnim wieku, trwać na swoim stanowisku.Nikt i ty też Anhedonio, nie wszedł ze mną w polemikę,  co najwyżej krytykuje mnie personalnie, nawet nie merytorycznie, bo skąd cokolwiek możecie o mnie wiedzieć, jezeli dyskutujecie ze swoimi opiniami o mnie. Przecież nie będę sie tłumaczyc z tego, że tak czy inaczej mnie "widzicie".
Zresztą chyba wykazałam dostatecznie dużo cierpliwości, żeby przekonać was, że mam swoje zdanie i nie będę z niego rezygnowała tylko dlatego, że komuś coś nie pasuje. Wasz problem.

Witam dodam tu coś od siebie ....
Poznałam mojego pierwszego faceta mając 16 lat ...smarkula zakochana bez pamięci w 5 lat starszym chłopaku...hm rodzice go od razu polubili pracuje ma auto sam mieszka i się utrzymuje ułożony...mówili -no Madziu ciesze się że wybrałaś tak odpowiedzialnego chłopaka....przypilnował z nauką(bo mi jakoś daleko do książek było a przy nim poprawiłam się z dwój na czwórki czasem piątki nawet)...sielanka trwała rok...coś mi zaczęło nie pasować...zbyt często sięgał po piwo no ale nie bd dorosłemu facetowi bronić po robocie nie? raz drugi piaty dziesiąty....powiedziałam słuchaj kotek ja wiem masz swoje lata i wogule ...ale musisz przy mnie pic??bo ja nie lubię jak przy mnie pijesz (sama nie lubie alkocholu)..odp-dobrze kotek nie bd . I faktycznie nie pił...przy mnie. Pił za to jak się nie widzieliśmy z czasem było tego coraz więcej ..po barach....no i zerwałam z nim...poszło o alko..zaczol się robić inny...mniej zależało mu na pracy i wogule olewka na wszystko..prosił błagał abym wróciła ze on nie będzie itp itd...wróciłam po 2 miesiącach...na trzy miesiące bo zas zaczol tym razem zaczol nie chodzić do pracy zalegał z rachunkami -OOoo nie powiedziałam tak być nie bd mam 17 lat i nie bd się użerać z 22latkiem który nie ma kontroli bo to on jest starszy i powinien mnie pilnować(teoretycznie) a nie ja mu mówić co jest dobre a co złe . i wiecie ....napierdolony jak......eh szkoda gadać zgwałcił mnie....po 3 miesiącach no prawie 4 dowiedziałam się ze w ciąży jestem .... miałam normalnie miesiączki zero objawów( no w tym 3/4 mieś brzuch mi wysadziło to się zaczęłam zastanawiać ze coś nie halo)...przez ten czas z nikim nie spalam wiec wiedziałam ze to jest D..a dziecko....załamana poryczana jak dziecko opowiedziałam wszystko mamie...ryczałam wrzeszczałam ze nie chce tego bachora ze sie prędzej potne niż urodzę....i tu wyrozumiałość i wsparcie mamy nauczycieli szefowej( bo chodziłam do zawodówki wiec i praktyki miałam) były naprawdę na wagę złota pomogły wsparły rozmawiali ze nie muszę go wychowywać ze mogę zostawić w szpitalu żebym tylko nie usuwała ze ia tak za puzno 16 tydzien to byl.....no i co ...skonczylam zawodowke , praktyki na calkiem dobrych ocenach dziecka do prawie 8 miesiąca nienawidziłam szczerze....potem jakoś stwierdziłam ze może zostawię....wahania były nie powiem...urodziłam w 9 miesiącu córeczkę 46 cm 1750kg...nie pokochałam jej jakoś nad życie ale tez nie zdecydowałam się jej zostawić w szpitalu..została przy mnie...wychowywałam ja sama wynajęłam sobie pokój i pojawił sie tatuś.......wspomnienia wrocily a on? ryczał jak dziecko prosił błagał żeby do nas mógł wrócić ...i zgodziłam się po dwóch miesiącach...to była najgorsza decyzja w moim życiu( choć zarazem uważam ze tylko wzmocniłam się i wiem ze przetrwam wszystko) pil bil mnie....wyzywał od najgorszych przepijał cale wypłaty często było ze np na tydzień dwa go nie było my bez środków do życia...ja poszłam zaocznie do liceum nie miał kto pilnować malej....chodziłam z dzieckiem na lekcje! nauczyciele pozwolili . sprzątałam u sąsiadek robiłam zakupy za jedzenie bo da....a nie było a ja dziecku muszę dać jeść pampersy na rehabilitacje jeździć....półtora roku tak się męczyłam...miał iść na odwyk -i w tym mnie okłamał...wylałam ćwiartkę wódki do zlewu 14.042012r. znaleziona w pościeli wiecie co zrobił? podźgał się 4 razy w brzuch nożem ! cudem przeżył...a ja tego samego dnia spakowałam siebie i dziecko i poszłyśmy do domu samotnej matki NIKT NIGDY NIE BĘDZIE MNIE WYZYWAŁ BIL ANI MOJE DZIECKO NIE BĘDZIE NA TAKIE RZECZY PATRZAŁO byłam pod opieka psychologa mala tez...mimo ze parę miesięcy miała to i tak była wystraszona ....po pol roku poznałam przypadkiem na nk mojego obecnego faceta pokochał Nadie jak swoja mieszkamy razem układa nam się wie o tym co przeszłam i wiecie co ? Nadia mówi mu tatusiu -sama z siebie zaczęła. my się nie kłócimy rozmawiamy dużo ze sobą ale nie kłócimy nie krzyczymy nie wspomnę o jakiejkolwiek agresji dalej sie uczę od przyszłego semestru idę do policealnej ..mogłabym skończyć na ulicy puszczać się ćpać pic i być na totalnym dnie . ale nieeeee zostałam 18letnia mama sama uczyłam i uczę się dalej i nigdy nie pozwolę skrzywdzić Nadii..choć pokochałam ja dopiero niedawno nie było by mi łatwo ryczałam jak dziecko co noc ...ale nie żałowałam Bo wiedziałam że stać mnie na więcej ...i proszę dostałam super mężczyznę...byłam w ciąży od kwietnia do lipca tego roku....serduszko stanęło w 16 tygodniu;(....a teraz prawdopodobnie znów jestem w ciąży...za tydzień zrobię test ....
a w temacie spotkań ojca z dzieckiem? pozbawiłam go praw i władzy rodzicielskiej dostaje alimenty z funduszu alimentacyjnego 400 zl ma prawo do odwiedzin bo zniosła mu już policja zakaz zbliżania sie do nas....a były? wylądował w schronisku dla bezdomnych z uzależnieniem alkoholowym a dziecka odwiedzać nie chce często...raz na miesiąc mu sie przypomni o małej ...pozwoliłam mu do nas przyjeżdżać warunek jest taki ma być trzeźwy umyty i tylko półtorej godziny w mojej obecności...ale on sam jakoś olewa to. a ja postanowiłam ze nie będę dziecku mówić tata nie żyje wyjechał czy inne bajeczki od razu trzeba mówić prawdę Nadia wie jest tata Dawid który przyjeżdża w gości i tatuś który jest zawsze to on ja kapie usypia bawi się robi zakupy JEST przy niej...a jak bd pytała czemu nie jestem z tamtym tata? to powiem- bo mamusia się kłóciła z tatusiem i nie chciałam tego robić przy tobie bo płakałaś i dlatego postanowiliśmy się rozstać żebyś miała spokojny domek córciu... JA WIEM ZE TAK POWIEM BO JEJ JUŻ TO MOWIE  wiec kobiety...które zostały skrzywdzone ...DACIE RADE ważne by dzieci były spokojne i miały rodzinę w postaci choćby tylko mamy....bo życie toczy się dalej i musimy przetrwać musimy być twarde musimy znać swoja wartość kochane ! TRZYMAM ZA WAS KCIUKI

Ja tam z takimi do czynienia nie mialam

oOomadziaoOo - konkretny twardziel z Ciebie.
Szacun - tak trzymaj.

N4VV

DZIEKUJE

Hej! Chciałabym obiektywnej opini co o tym myślicie.
Od roku 2012,dokładniej od końca lipca nie jestem z byłym mężem, wyprowadziłam sie 400km dalej z synkiem(teraz będzie mial 3 latka). W tamtym czasie ex nie dzwonił w sprawie synka, jak się czuje itp, ja pisałam(bo nie odbierał tel ode mnie) jak byliśmy u mojej mamy, która mieszka 4km od niego. Jak był u niego dłużej niż dzień wracał niezbyt świeży, niegrzeczny, z odparzeniem na udzie(nosił wtedy pampersy). Osobiście to w ciągu 1,5roku odbierał i przywoził go może 3-4razy. Zawsze wysyłał albo jedną albo drugą siostrę(które nie mają w zwyczaju wozić fotelików dla swoich nawet dzieci).  Wtedy jednak myślałam, że ok może faktycznie coś mu wypadło, jednak zdarzało się zdecydowanie za często. Powiedziałam mu otym, raz podziałało bo przyjechał, potem było tak samo. Mały w maju był w szpitalu 2 tyg, a ex nie znalazł czasu, żeby go odwiedzić. Teraz tłumaczy to tym, że nie wiedział. Śmieszne, bo mu pisałam jak mały się czuje, co mu robią i kiedy prawdopodobnie wyjdziemy. Moja siostra w zeszłym roku(ostatni raz go wtedy dałam) widziała mojego ex jak jechał z synkiem bez fotelika na przednim siedzeniu, oczywiście na dodatek nie zapiętego. Zadzwoniłam do niego, nie odebrał, jak mu napisałam, to stwierdził, że fotelik jest(szkoda, ża zapomniał dodać, że z tyłu) i że się czepiam.Zaś jego siostra rozgłaszała po wsi, że nie mam nic do gadania, bo i tak będą go wozić tak jak chca. Zero skruchy. Dodam jeszcze że od ostatniej wizyty dłuższej(była w październiku) u nich(bo mieszka z rodzicami) synek źle spał, budził się codziennie w nocy z krzykiem, bądź płakał przez sen. Długo dochodził do siebie. W grudniu się ugięłam i dałam ex-owi synka na parę godzin, ale tej samej nocy znowu się powtórzyło i źle spał. Dodam jeszcze, że po ostatniej wizycie u nich miał bardzo duże zatwardzenie(że się tak wyrażę) i płakał jak miał zrobić kupkę. Pytałam się byłego co synek jadł, a on na to, że się spyta mamy bo nie wie.Uprzedzałam siostrę, która odbierała mojego synka, że maja ograniczyć słodycze, a najlepiej ich nie dawać i nie posłuchali, jak zwykle zresztą. O to, by synek wrócił do normalności walczyłam 2 miesiące, a były nic sobie z tego nie robi i o dziwo wydzwaniał, że jego rodzina chce zobaczyć małego, a nie, że on. Dodam również, że jak były go odbierał to godzinę później widziałam już jak przyjechał do kolegi) który mieszkał wtedy naprzeciwko rodziny mojego obecnego partnera) a małego już oddał pod skrzydła ciotek i dziadków. Krew mnie zalewa jak teraz twierdzi, że chciałby go widywać,a jak już go odbierze to znajduje opiekę dla niego i jedzie dalej( a widział małego 2 m-ce wcześniej). Uważam, że skoro tak tęskni to plany powinien odłożyć na później a zająć się synem, bo o zaniedbania nie wiem kogo mam oskarżyć. W październiku jak był synek, to na kapciach ortopedycznych, które mi oddali(zresztą po upomnieniach) była przyklejona guma i coś na kolor piasku. Stwierdziłam więc, że byli z nim na dworzu w kapciach chociaż było bardzo zimno wtedy. Oczywiście były powiedział, że nie był w kapciach na dworzu. To nie wiem, brudno mają w domu?watpię, bo przecież tam mieszkałam. On po prostu nie wie co się dzieje z jego synem jak spędza u nich czas. Teraz już go nie dałam. były ponoć dał sprawę do sądu, chciał się dogadać, ale ja mu już nie wierzę, bo upominałam go i raz było ok a potem znowu robił co chciał. Nie wiem, czy dobrze robie, ojca dziecku nie chce zabierać, ale on sam zachowuje się jak dorosłe dziecko, któremu teraz zabrano zabawkę. Dopóki nie utrudniałam, to sie nie upominał o syna, mógł go widzieć na 3-4miesiące i było ok, a teraz nagle ma pretensje, że nie może widywać dziecka, a głównie jego rodzina. Może źle robię, ale niech sąd to rozstrzygnie i zdecyduje, bo jeśli synkowi miałoby się coś stać nie chce być za to odpowiedzialna.