Spójrzcie na to obiektywnie. Pomocy .

Nie jest to Twoja wina.
Nie jesteś dziwką ani szmatą.
Twoje błędy są nieistotne.

Jedyną rozsądną radą jest: UCIEKAJ.

Dziewczyno weż się ogarnij przecież ty nie jesteś workiem treningowym.

Typ jest niebezpieczny. W ten sposób może jej zrobić kuku.

Dzięki że w ogóle ktoś moje wypociny przeczytał. ; )
On ma zawiasy za pobicie, więc jeśli ja zgłoszę to na policje to on pójdzie za to siedzieć. Myślałam już, czy tego nie zrobić ale jednak wolałabym obejść się bez tego. Typ jest naprawdę nieciekawy pod tym względem, już nie raz potrafił zrobić mi bardzo złą opinię wśród znajomych a nawet w mojej rodzinie kiedy np. pokłóciliśmy się i poszłam na jakąś imprez czy do koleżanki i się nie odzywałam. Jakbym go zgłosiła pewnie miała bym wjazdy na chatę jego "gangsta" kolegów.
Naprawdę teraz zrozumiałam w co ja się wpakowałam. Rodzina, znajomi tłumaczyli mi że to chłopak nie dla mnie.. ojciec nie raz mnie prosił żebym go zostawiła. Powiedział, że jeśli z nim będę nigdy w życiu w niczym mi nie pomoże, jeśli będzie taka potrzeba.
Tylko jak go tu teraz zostawić, już nad tym myślałam, najrozsądniejsze będzie zmienić numer i wyjechać tam gdzie mnie nie znajdzie. Jednak wybrałam inną opcję - póki co on się pilnuje bo wie, że ten związek wisi na włosku ale widzę że już czasami go nosi. O to że nie chciałam założyć jego kurtki bo nie było mi zimno zaczął mi machać pięściami przed twarzą, już myślałam że mnie uderzy. Dlatego więc czekam na jego kolejny błąd żeby mieć tzw. "wymówkę" do nie odzywania się i zerwania całkowicie kontaktów.. trochę głupie przyznaje, ale jakbym teraz nagle z nim zerwała pewnie najpierw musiałabym wyłączyć telefon, wtedy dzwonił by do moich rodziców, po południu raczej się u mnie nie pokaże bo wie, że mój ojciec jest bardzo cięty na niego za to że podbił mi oko (myśli, że to było raz) ale z rana zazwyczaj jestem sama i boję się naprawdę, bo on jest nieobliczalny.
Nie wiem czy on jest taki zakochany we mnie czy to jest obsesja, ale boję się, że jeśli mi nic nie zrobi, to sobie coś zrobi. On nie wyobraża sobie życia beze mnie. Planuje przyszłość, już teraz chce mieć ze mną dzieci, itp..
Raz zapytałam dlaczego mnie bije...
Odpowiedział, że zadaję mu ból i krzywdzę go więc on mi robi to samo.. tylko w inny sposób..
Wtedy sobie pomyślałam, co z tym człowiekiem jest nie tak... ?

Hej!

Patunia... proszę Cię, abyś przeczytała mój post i oceniła moją postawę: http://www.netkobiety.pl/t59773.html

Nie wyobrażam sobie, że możesz się godzić na takie coś! Jest wysokie prawdopodobieństwo, że i tak od niego nie odejdziesz, skoro już permanentnie pozwalasz na takie poniżenie.

Patunia, nie będę ci się narzucać, ale jestem pewna, że:
- gdyby twój ojciec go tknął, miałby prawo bać się o swoje życie /ojciec/,
- jesteś dla niego nikim, albo inaczej kimś, kto ma mu służyć, o sobie zapomnij,
- jeśli będziesz miała z nim dziecko, stworzysz mu gehennę /dziecku/,
- jesteś od niego uzależniona psychicznie, zatraciłaś instynkt samozachowawczy i zdrowy rozsądek,
- jesteś zagrożona fizycznie i psychicznie,
- będziesz się staczała, będziesz nikim dla "swojego towarzystwa", w konsekwencji psychicznie tego nie wytrzymasz i popłyniesz,
- to, że ty go nie wsadzisz do więzienia, nie uchroni go od tego.

Reasumując postępujesz tak nieracjonalnie, że aż irytująco, dajesz z siebie zrobić ............ i jeszcze próbujesz ludziom wmówić, że w przerwach pomiędzy piciem, ćpaniem, biciem jest facetem ok, co jest po prostu żałosne.

Konkludując, nikt osobie uzależnionej nie pomoże, ty się do uzależnionych zaliczasz, jak nie poszukasz pomocy u specjalisty marnie widzę twój los, tak samo marny i tragiczny los zgotujesz swoim dzieciom.

Może ktoś jeszcze próbuje dotrzeć do ciebie, ja sobie z przykrością i smutkiem odpuszczam, bo to jest głos wołającego na puszczy. Pozdrawiam cie i współczuję.

Odpowiedz sobie na proste pytanie :Chcesz żyć ??

Spakuj dyskretnie walizkę i uciekaj chociażby na koniec świata.Zachowaj to w tajemnicy .Rodzina Ci pomoże .

No i właśnie dzięki waszym tak krytycznym wypowiedziom zaczyna do mnie więcej docierać..
Powiem Wam tak. Jak byłam młodsza świat taki jak jego bardzo mnie fascynował. Nie chodzi mi o bicie i znęcanie się (bo nigdy do głowy by mi nie przyszło, że mnie to spotka.. ) tylko o to, że ja jestem z dobrego domu, nic nam nie brakuje jednak w kasie też nie pływamy, zazwyczaj miałam co chciałam (odkąd z nim jestem nie mam nic od rodziców praktycznie już), ten poniekąd kryminalny a chory świat z jakiejś strony mnie pociągał, wiedziałam że to nie jest dobry pomysł. Nigdy nie miałam do czynienia  z policją (z niektórymi nielegalnymi używkami tak, ale to mało znaczące). Poznałam dzięki niemu środowisko narkotyków, kradzieży, nienawiści, zepsucia, upodlenia i wszystkiego co najgorsze. Najpierw mnie to kręciło jako iż byłam gówniarom, dopiero osiągnęłam pełnoletność i wydawało mi się, że mogę wszystko. Jednak po jakimś czasie przestało mi się to podobać, bo to było takie inne, takie.. patologiczne. Chciałam go zmienić, żeby zerwał ze wszystkimi kontakt. To się niestety nie udało, jak się udawało to na kilka dni, potem i tak kończyło się na kłamstwach itp.
Szczerze tu napiszę, boję się przyznać tego głośno, ale ja go nie kocham. Wiem, że byłabym szczęśliwsza bez niego. Chciałabym założyć normalnie funkcjonującą rodzinę i wiem, że z nim się to nie uda. Wiele rzeczy chciałabym w życiu spróbować, na które on by mi nie pozwolił. Moim problemem jest to, że boję się go, i przyznam szczerze, jeszcze nikt nie napędzał mi tyle strachu co on. Jak widzę jak wpada w szał i to jego spojrzenie.. przeraża mnie, jest takie.. niby puste, nieobliczalne, nie wiem co on może zrobić za kilka sekund..
Jednak nie osądzajcie mnie z góry, że już z nim zostanę. Ja wierzę w siebie, że to zrobię i wiem, że jestem coraz bliżej tego, by zakończyć to raz na zawsze. To trudne co prawda bo wszystko w moim życiu wiążę się z nim i wyrzucenie go z niego to wyrzucenie prawie wszystkiego z mojego życia co mam. Ale wiem że to konieczne i zrobię to, bo gdzieś w głębi duszy czuję, że to nie jest ten. Czułam to już od bardzo dawna, ale zawsze wyśmiewałam samą siebie w duchu..
Moja wina też tu jest, i to duża, bo pozwalałam na takie traktowanie mnie... "w imię miłości" ? sama nie wiem.. heh.. wiem, że jestem żałosna i możecie mi to śmiało tu napisać. Nie obrażę się. Po to opisuję to tu wszystko by tylko utwierdziło mnie to wszystko jeszcze bardziej w tym przekonaniu. Żeby ktoś obiektywnie wyraził swoje zdanie na ten temat... bo ja co noc biję się z myślami..

Patunia przede wszystkim byłaś wtedy bardzo młoda, wychowana w normalnej rodzinie, sądzę że z nie najgorszymi zasadami, prawdopodobnie mając ograniczenia, zakazy, ty się zachłysnęłaś pełnoletnością, poczułaś się jak pies spuszczony z łańcucha. Nawet nie zauważyłaś że to poczucie wolności było bardzo złudne, bo pozwoliłaś się zniewolić i tresować.
Dla wielu z was pełnoletność to COŚ na co czekacie, na te samodzielne podejmowanie decyzji, często wbrew woli i na przekór rodzicom, bo przecież wam wolno. Dostałaś od życie nauczkę już na starcie, już wyciągasz wnioski.
Dobrze, że w końcu zrozumiałaś że środowisko w którym się obracasz, to nie Twój świat.
Pozostaje Ci się z niego wyrwać.

Mam nadzieję, że nie odnosiło się to do mnie ?

Dziś zadzwonił żeby się spotkać, jednak powiedziałam że nie mam ochoty go oglądać. Coś tam się pultał że i tak przyjedzie i tak... wyłączyłam telefon, jak na razie spokój.

bela4444, powiem Ci że ktoś już trochę zamotał mi w główce, i wstydzę się przyznać przed sobą, że mogłam dopuścić się tego że będąc w związku zainteresowałam się kimś innym... chodzi mi o tego chłopaka o którym pisałam w pierwszym tu poście. Niestety mój obecny skutecznie go ode mnie wykurzył tak, że tamten się wystraszył i zmienił numer a ja nie mam z nim kontaktu. Chłopak tak mi w głowie namieszał, że kilka razy ostatnio w nocy mi się śnił. Trochę mam do niego już żal że się nie odezwał, ale może stracił mu się mój numer. Wiem, że on by mnie wyleczył z tego wszystkiego, nawet jeśli miałoby na dłuższą metę się nie udać to chociaż koszmar minionych dwóch lat jakoś by odszedł w zapomnienie..
Dwa razy go widziałam jak przejeżdżał koło przystanku... on jednak mnie nie zauważył. A szkoda, jestem ciekawa, czy po tym jak miał wjazd na chate i obitą twarzyczkę po tym jak odwiózł mnie tylko do domu (bo sytuacja z przeciągnięciem autem dla mnie jest jasna... nikt normalny nie łapię się rozpędzonego auta.) odstraszyło go skutecznie? Po tym całym zajściu pisał jeszcze , że chciałby być ze mną ale to musi się uspokoić...

Patunia, rozumiem, że sie boisz na Twoim miejscu też pewnie bym się bała. Przykro mi, że takie cos Cie spotyka.

Nie rozumiem co Ciebie obchodzi, że on sobie coś zrobi. Skąd ta obawa? Według mnie było by to najlepsze wyjście, bo w przeciwnym wypadku zrobi coś komuś. z punktu widzenia osoby trzeciej, również bylo by niegłupie zapuszkowanie gościa, bo dlaczego ktokolwiek ma przypadkiem obrywać przez zły humor dupka? No ale ok - to Twoja decyzja i Ty jesteś najbardziej zagrożona.

Zniknij. Po prostu zniknij.

Ten drugi koleś też nie bardzo ciekawy. Nie podoba mi się jego bierność. Prędzej czy później cała grupka pospołu trafi do pudła. Po co Ci się wikłać w podobne powiązania?
Nie mogę pojąć, jakim cudem inteligentna i rozgarnięta (co widać) dziewczyna pakuje się w takie sytuacje. Uwolnij się od tego. W taki czy inny sposób - uwolnij się. Na pewno coś wymyślisz.

Patunia, jak mozesz napisac, ze wszystko w Twoim zyciu wiaze sie z nim i odrzucenia Tego jest dla Ciebie trudne? Z tego co piszesz to z nim wiaze sie agresja, przemoc, brak szacunku, przestepstwa, odrzucenie przez rodzine, znajomych, wizyty w szpitalu i wszystko co najgorsze. Naprawde tak ciezko jest to odrzucic? Dlaczego nie podajesz go na policje? Dlaczego nie wystapisz o zakaz zblizania sie do Ciebie? Twoim postepowaniem dajesz mu przyzwolenie na wszystko co Ci robi. To czy on pojdzie do wiezienia nie powinno byc Twoim zmartwieniem, on na to zasluzyl, a Ty z swoja checia ochrony go, dazeniem do tego by go zmienic pomagasz mu w wszystkim co zle i niszczysz siebie. A na dodatek jeszcze wiklasz sie w jakies nowe uczucie do jego kolegi? A na jak cholere Ci to? Bogu dziekuj, ze tamten sie odcial. I nie utrzymuje kontaktu z Toba, potrzebujesz wiecej problemow?
I nie, nie jestes zalosna. Tak absolutnie nie wolno Ci myslec. Jestes fantastyczna mloda kobieta, ktora zaslugujer na milosc i szacunek, i na poczucie bezpieczenstwa.. Zacznij od tego, ze zaczniesz ta milosc i szacunek okazywac sobie sama.

Ktoś napisał, że nie warto pakować się w nowy związek, że źle radzę...
Nie do końca się z tym zgodzę, ponieważ  przyjdzie taki moment po rozstaniu, że Pati poczuje tęstknotę, samotność i zacznie w głowie kalkulować, że może jednak warto dać mu szansę.
I on tą szansę otrzyma.
   Oczywiście nie mozna pakować się w podobny związek! Ale w taki, gdzie doświadczyłabyś wsparcia, miłości i szacunku. I zaczęłabyś z tej perspektywy oceniać swoje zachowanie w sposób: Jak ja mogłam się na to godzić?!

Tylko z racji tego, że to jest psychol, będzie każdego skutecznie odstraszać.
Wydaje mi się, że ja wezwałabym policję przy najbliższej okazji, gdy Cię uderzy.
Musisz coś zrobić, bo nic się nie zmieni.
Zostaw go i zgłaszaj na policję każde nachodzenie i groźby z jego strony, w koncu  się uspokoi i będziesz mogła zacząć normalnie żyć...Ja bym tak zrobiła....ale Twoje życie jest w Twoich rękach.

Teraz decydujesz o swojej przyszlosci i przyszlosci Twoich dzieci. Pozniej juz nic nie zmienisz...

Tzn. że  chcesz mu dać kolejną szansę na to żeby mógł cię poniżyć?  Myślę że Twój limit na kolejne razy zadawane przez Niego  wyczerpał się w momencie kiedy ich liczba wyniosła 1 - o jeden za dużo. Nie licz że się zmieni, uciekaj od niego jak najdalej bo zrobi z Ciebie wrak człowieka aż w końcu sama do siebie stracisz szacunek - a to już będzie dno.

Dziewczyno idź do  Ośrodka Interwencji Kryzysowej, pomóż światu sie uratować, lecisz po równi pochyłej, prosto do piachu. Nawet w takiej sytuacji jak jesteś, jest możliwość ratunku, trzeba tylko zrobić pierwszy krok. Albo chcesz, albo nie chcesz i nic  i nikt nie jest ci w stanie otworzyć oczu. Ja bym ze strachu po nogach ............, gdybym sobie np. wyobraziła, że mnie oszpeci, albo zrobi kaleką. A ty zachowujesz sie jakbyś dążyła, jak w hipnozie do jakiegoś nieszczęścia. Tak reagują właśnie uzależnione, pozbawione wszelkich ludzkich uczuć do siebie ofiary. Moja piękna niedługo cie podrzuci jakiemuś innemu oprychowi, a sam weźmie młodszą, radośniejszą, świeższą ofiarę. I co wtedy, poczujesz sie wtedy wolna, może od niego, ale nie od brudu w którym cię zostawi. Nie odzyskasz już nigdy równowagi psychicznej, on zrobi z ciebie żywego trupa, jesli nie uciekniesz za pomoca innych ludzi od tego psychola. Sam nie poradzisz, za późno. Pchanie się w szeroko otwarte ramiona innego chłopaka z takim bagażem, z taką opinią to jest wejście z deszczu pod rynnę. Ty potrzebujesz czasu, do otrzeźwienia po takim praniu mózgu i po tym wszystkim czego doświadczyłaś od chłopaka i jego otoczenia. Boże jakimi słowami ci powiedzieć, że jak masochistka, zrobiłaś z siebie zabawkę dla tego wykolejeńca i jego otoczenia. Nie szkoda ci życia, nie szkoda ci ojca, matki, jak ty i im szkodzisz. Na prawdę nie możesz zrozumiec ile krzywdy i cierpienia jest wokól ciebie za twoim przyzwoleniem. Kiedy będziesz miała tego dość? jak bedzie za późno?

Gorzej, że on zmarnuje jej psychikę i potem taka skrzywiona będzie musiała iść do końca swego zycia. A to długo i pusto. Trzeba , rzucić dziada, iść do lekarza, uciekać z miasta i jeszcze zgłosić na policję wszystko co sie da, dla własnej przyszłości. Swiat  się nie zaczyna ani nie kończy na nim . I znów jest dla mnie zagadką, czemu ona nic innego od życia nie chce? Jeśli nie ma  siły ani wyobraźni pozwól to zrobic innym za siebie, niech cie pokierują a ty tylko wykonuj, choćby automatycznie. Ani rodzice, ani my , ani psycholog cię nie skrzywdzi. My chchemy ci pomóc, nie dla siebie tylko dla ciebie. Nam na tobie i twoim zyciu zależy, a ani jemu ani tobie już nie. Nie utożsamiaj się z nim i nie schodź do jego piekła na samo dno.