Witam Was Kobietki, piszę bo jest mi smutno, z tego powodu, że już od dawna czuję się bardzo samotna, brakuje mi przyjaciół. Brakuje mi spędzania czasu z nimi, wyjścia na imprezy, śmianie się, brakuje mi ich prawie w każdym aspekcie. Nikt nie wie( Ci z mojego otoczenia) jak bardzo chcę i potrzebuję bliskości, wyrozumiałości, przyjaciółki lub przyjaciółek z którymi wyjdę na kawę, na basen, na zakupy, takie z pozoru zwykłe czynności. Wiele razy wykazuję inicjatywę, ale każdy się jakoś ode mnie odsuwa. Chciałabym żeby to o mnie w końcu ktoś zawalczył, a wtedy mi będzie łatwiej. I tu też kieruję się do dziewczyn, które mają podobną sytuację, tzn. mam chłopaka, widujemy się często, bo oprócz niego nie mam nikogo, i kiedy on wychodzi z kumplami to jestem wtedy zazdrosna i boję się, że któregoś dnia będzie chciał cały czas z nimi wychodzić i mnie odtrąci,odsunie na dalszy plan. Mój chłopak jest jedyną osobą, z którą mogę iść gdzieś wspólnie. Mam kilku starych znajomych, ale chyba dla nich nic nie znaczę, bo to ja zawsze się odzywam, oni raczej nigdy do mnie. Kiedy pytam czy spotkamy się to mówią ,że nie mają czasu, a spędzają go z kimś innym. Wiem,że to głupie, często głupio się czuję, ale sami wiecie jak to jest. To boli, bo ktoś kogo uważamy za bliskie nam osoby, mają nas gdzieś. Wszystko co złego dzieje się wokół mnie odreagowuje sama. Wiem, że ktoś może napisać mi ,że muszę wychodzić sama to i tamto. Ja nie chcę być sama. Chcę i nie wiem czy nadejdzie ten dzień, w którym poznam prawdziwych przyjaciół. Którzy obdarzą mnie miłością, szczerością, będę w ich życiu ważną osobą. Bo ja chcę żeby oni znaleźli się w moim życiu, i chcę się dla nich też poświęcać. Proszę wypowiedźcie się na ten temat, może jest tu jakiś psycholog, psychiatra, który powie mi co mam zrobić żeby w końcu znaleźć ich i być szczęśliwą osobą i brać od życia jak najwięcej. Nie chcę żeby młode lata uciekały mi przez palce, nie chcę obudzić się w wieku 30 lat i uświadomić sobie,że to co powinnam przeżyć, odczuć, nigdy to się nie pojawiło.
Podobne tematy
Hej, myślę że jestem w podobnej sytuacji... Nigdy nie byłam duszą towarzystwa, miałam i miewam problemy z "zakolegowaniem" się z innymi osobami. Ogólnie można powiedzieć że jestem typem samotnika - takie mam usposobienie, często wolałam siedzieć cicho niż się do kogoś odezwać... Ostatnio zaczęła mi doskwierać samotność, która objawia się brakiem osób z którymi mogłabym miło spędzić czas, np. iść na basen, siłownię, zumbę, babskie zakupy, do kina, czy po prostu na ploteczki...
Od prawie 3 miesięcy mam cudownego męża, który podobnie jak Twój chłopak wychodzi czasem z kolegami na piwo, a ja zostaję w domu, bo nie mam z kim wyjść 
I w sumie nawet niespecjalnie mi się chce samej gdzieś chodzić.
Mam kilku znajomych na Facebooku z którymi utrzymuję kontakt "internetowy", są to osoby z byłej szkoły czy pracy lub po prostu kiedyś poznane. Niby wiem co u nich słychać jednak fajnie byłoby się z nimi spotkać na żywo. I tu pojawia się problem bo oni albo nie chcą, albo nie mają czasu albo zawsze coś...
Emilia, 29 l., Warszawa
Ja sama siebie już dokładnie nie potrafię określić, bo tak naprawdę to jest ze mną tak pół na pół jak to kiedyś ktoś w internecie napisał... " Potrzebuję ludzi i zabawy , samotności i ciszy, ale nigdy nie za dużo ludzi i samotności" to mnie właśnie dokładnie opisuje. Lubię być sama, bo nauczyłam się bycia sama ze sobą przebywać, przyzwyczaiłam się do tego, dlatego gdy widzę grupkę ludzi, którzy trzymają się, choć bardzo chciałabym przyjaźnić się z nimi, wychodzić na imprezy, na kawę, na basen, itp. to boję się odrzucenia:( Tak bardzo brakuje mi przyjaciół Gdybyśmy mieszkały w tej samej miejscowości, to mogłybyśmy razem spędzić ten czas, eh...
Myślę że jesteśmy takimi introwertykami, którzy lubią trochę pobyć z ludźmi, ale też pobyć w samotności...
A skąd jesteś (mniej więcej), chociażby województwo...?
Wielkopolska. Jak Ci dziś dzień minął ? 
W sumie dobrze, jakoś tak powoli...
Rano byłam na takim masażu "rollen" - chciałam spróbować czegoś nowego. Jak zwykle na początku mi się nie spodobało, ale później okazało się że niby spaliłam 89 kcal więc może raz w tygodniu przydałoby się rolować sadełko
Później zjedliśmy z mężem obiadek, przyszła też moja mama w odwiedziny... Teraz sobie serial oglądam
- peeter
- Net-facet
- Nieaktywny
Witam Was Kobietki, piszę bo jest mi smutno, z tego powodu, że już od dawna czuję się bardzo samotna, brakuje mi przyjaciół. Brakuje mi spędzania czasu z nimi, wyjścia na imprezy, śmianie się, brakuje mi ich prawie w każdym aspekcie. Nikt nie wie( Ci z mojego otoczenia) jak bardzo chcę i potrzebuję bliskości, wyrozumiałości, przyjaciółki lub przyjaciółek z którymi wyjdę na kawę, na basen, na zakupy, takie z pozoru zwykłe czynności. Wiele razy wykazuję inicjatywę, ale każdy się jakoś ode mnie odsuwa. Chciałabym żeby to o mnie w końcu ktoś zawalczył, a wtedy mi będzie łatwiej. I tu też kieruję się do dziewczyn, które mają podobną sytuację, tzn. mam chłopaka, widujemy się często, bo oprócz niego nie mam nikogo, i kiedy on wychodzi z kumplami to jestem wtedy zazdrosna i boję się, że któregoś dnia będzie chciał cały czas z nimi wychodzić i mnie odtrąci,odsunie na dalszy plan. Mój chłopak jest jedyną osobą, z którą mogę iść gdzieś wspólnie. Mam kilku starych znajomych, ale chyba dla nich nic nie znaczę, bo to ja zawsze się odzywam, oni raczej nigdy do mnie. Kiedy pytam czy spotkamy się to mówią ,że nie mają czasu, a spędzają go z kimś innym. Wiem,że to głupie, często głupio się czuję, ale sami wiecie jak to jest. To boli, bo ktoś kogo uważamy za bliskie nam osoby, mają nas gdzieś. Wszystko co złego dzieje się wokół mnie odreagowuje sama. Wiem, że ktoś może napisać mi ,że muszę wychodzić sama to i tamto. Ja nie chcę być sama. Chcę i nie wiem czy nadejdzie ten dzień, w którym poznam prawdziwych przyjaciół. Którzy obdarzą mnie miłością, szczerością, będę w ich życiu ważną osobą. Bo ja chcę żeby oni znaleźli się w moim życiu, i chcę się dla nich też poświęcać. Proszę wypowiedźcie się na ten temat, może jest tu jakiś psycholog, psychiatra, który powie mi co mam zrobić żeby w końcu znaleźć ich i być szczęśliwą osobą i brać od życia jak najwięcej. Nie chcę żeby młode lata uciekały mi przez palce, nie chcę obudzić się w wieku 30 lat i uświadomić sobie,że to co powinnam przeżyć, odczuć, nigdy to się nie pojawiło.
Straszyć nie chce ale śpiesz sie poki masz najleosze lata na poznanie, im pozniej tym gorzej szczegolnue dka kobiet, wymagania rosną a kandydatow coraz mniej az znikaja poza takimi ktorych nikt nie chce.
Przede wszystkim trzeba wierzyc innym jak i spotykac - bez tego zapomnij ze cos sie zmieni!
Nie robisz nic to poza Toba ktos w tej samej sytuacji nie ma z kim sie poznawać jesli nic nie robisz jak wiekszosc kobiet, jesteś odpowiedzialna nie tylko za swoje zycie.
Czuję się podobnie jak Wy. Również męczy mnie od jakiegoś czasu samotność. Przeprowadziłam się do innego miasta i mam tu tylko narzeczonego. On czasem spotyka się z ludźmi z pracy a ja zostaję sama w domu... Jest mi strasznie przykro. Nikogo tu nie znam, nie mam żadnej znajomej z którą mogłabym czasem wyjść na zakupy czy kawę. Jeśli macie ochotę odezwijcie się. Zawsze dobry jest chociaż kontakt internetowy.
Czuję się podobnie jak Wy. Również męczy mnie od jakiegoś czasu samotność. Przeprowadziłam się do innego miasta i mam tu tylko narzeczonego. On czasem spotyka się z ludźmi z pracy a ja zostaję sama w domu... Jest mi strasznie przykro. Nikogo tu nie znam, nie mam żadnej znajomej z którą mogłabym czasem wyjść na zakupy czy kawę. Jeśli macie ochotę odezwijcie się. Zawsze dobry jest chociaż kontakt internetowy.
To napisz w jakiej miejscowości teraz mieszkasz , to moźe odezwie się do Ciebie ktoś , kto czuje się podobnie samotnie jak Ty .
Też czuję się samotnie mam 25 lat i jestem z wlkp dokładnie okolice Wrześni. Czasami mam w planach pójść na spacer, basen, do kina...lecz w gruncie rzeczy samemu odchodzi ochota. Mam jakieś koleżanki, które gdy były wolne potrafiły znaleźć czas dla mnie teraz każdy idzie swoją ścieżką i tylko gdy nastąpi jakaś konieczność to się odzywają. Chciałabym czasami odciąć się od tego pędu dnia codziennego i spędzić przyjemnie czas. Jeśli ktoś miałby ochotę to zapraszam
Betinka poszukaj na forum , bo ogłaszały się teź samotne z wrześni i okolic .
Witajcie, ja również czuję się samotna Mam 29 lat, od dłuższego czasu nie mam faceta, moje koleżanki mają już rodziny więc czas wspólny odpada. Mam czasami ochotę wyjść po prostu na spacer, basen lub do kina ale jak pomyślę, że muszę iść sama to zostaje w domu. Mieszkam w małej miejscowości, gdzie ciężko o jakąś rozrywkę. Raczej sporadycznie wychodzę do knajpy z koleżanką, która swoje dziecko zostawi u siostry lub mamy, też nie ma faceta. Mam pracę, z której nie jestem zadowolona ale dobrze zarabiam, dlatego nie chcę jej na razie zmieniać, tym bardziej że mam rodzinę do spłacenia. Jutro idę do pracy po dwutygodniowej przerwie i wiecie co ........, wiem że jutro będzie awantura w pracy, odechciewa się wszystkiego. Wiem, że wszystko co mnie spotkało w moim miejscu zamieszkania już się skończyło i nic więcej tutaj nie osiągnę. Bardzo chciałabym poznać kogoś aby móc spędzać wieczory z kimś i zapomnieć o samotności.
Jeśli potrzebujesz pomocy i rozmowy zapraszam do kontaktu.
Jeśli potrzebujesz pomocy zapraszam do kontaktu
Może powinnaś nauczyć się czasami sama wychodzić? Wtedy z pewnością kogoś poznasz. Jeżeli Twoi znajomi nie poświęcają Ci wystarczającej ilości czasu to olej ich.
Super że ktoś się odezwał:-) Dziekuje. Już sama nie wiem co robić, zaczelam uciekac w prace, coraz dluzej zostaje po godz. Zaczelam już wymyslac wyjazdy gdzies na weeken no ale......znowu pojade sama? :-/
- Lady Loka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Ula, musisz zacząć sama gdzieś wychodzić. Bo jak nie będziesz wychodzić, to gdzie Ty właściwie chcesz poznać nowych znajomych? Zaszyłaś się w domu i w pracy i nikt Cię nie widzi. Ludzie są wszędzie i już. Co jest złego w tym, że pojedziesz gdzieś sama? Absolutnie nic!
Bierz tyłek w troki i się ogarnij, bo inaczej za 5 lat i za 10 lat będziesz ciągle siedzieć i smęcić, a życie płynie. I to Ty jesteś odpowiedzialna za to, gdzie teraz jesteś.
18 2018-01-21 16:51:43 Ostatnio edytowany przez mergi (2018-01-21 16:58:25)
Wiem, że wszystko co mnie spotkało w moim miejscu zamieszkania już się skończyło i nic więcej tutaj nie osiągnę. Bardzo chciałabym poznać kogoś aby móc spędzać wieczory z kimś i zapomnieć o samotności.
Bzdura 
Sama siebie nakręcasz.
Samotność to stan umysłu.
W związku też możesz się czuć samotna-pełno tutaj takich tematów.
Ula, musisz zacząć sama gdzieś wychodzić. Bo jak nie będziesz wychodzić, to gdzie Ty właściwie chcesz poznać nowych znajomych? Zaszyłaś się w domu i w pracy i nikt Cię nie widzi. Ludzie są wszędzie i już. Co jest złego w tym, że pojedziesz gdzieś sama? Absolutnie nic!
Bierz tyłek w troki i się ogarnij, bo inaczej za 5 lat i za 10 lat będziesz ciągle siedzieć i smęcić, a życie płynie. I to Ty jesteś odpowiedzialna za to, gdzie teraz jesteś.
Powiedzcie mi o jakim wy samotnym wychodzeniu mowicie? Gdzie? Bo wszedzie gdzie chodze (z kolezanka/mi:))-puby, kino itp. widze same pary lub grupki ludzi zajetych swoimi tematami, jak sa jakies osoby pojedyncze to czesto jest to przez kolezanki komentowane:/
jedyne co to chyba mozna polecic jakies kursy, kola zainteresowan itp.
No wlasnie sama to chyba na zakupy spozywcze moge chodzic. Gdzie bym nie poszla to wszedzie pary albo grupy znajomych. Jak juz pisalam mieszkam w malej miejscowosci w ktorej brakuje rozrywki, choćbym nawet chciala gdzies iść sama.
21 2018-01-24 21:42:24 Ostatnio edytowany przez ananasowa (2018-01-24 21:43:50)
No wlasnie sama to chyba na zakupy spozywcze moge chodzic. Gdzie bym nie poszla to wszedzie pary albo grupy znajomych. Jak juz pisalam mieszkam w malej miejscowosci w ktorej brakuje rozrywki, choćbym nawet chciala gdzies iść sama.
Mi sie wydaje, ze w naszym wieku lepiej sie jest skupic na poszukiwaniu partnera i zostaje albo internet albo poszukanie jakiegos hobby i dzialanie na jakichs forach intern.,klubach hobb. Znajomych tez przy okazji sie jakis spotka...
Lady Loka, jak ty sobie właściwie wyobrażasz, jak ma wyglądać takie poznanie kogoś przez samo wyjście z domu? Może sprecyzuj trochę tę poradę, bo ta porada zawsze lata w takich tematach, ale jakoś nie widzę, by ludzie się poznawali na ulicy... Ludzie się poznają najczęściej w szkole, w pracy i poprzez rodzinę/posiadanych już znajomych. Z całkiem obcą osobą, która się np przysiądzie w parku na ławeczkę (i tak rzadkie, zwykle ludzie unikają ławek, na których już ktoś siedzi) można chwilę pogawędzić, ale wymiana kontaktów to już promil z tych i tak już samych w sobie rzadkich sytuacji...
tez jestem samotna slask
No wlasnie samo wychodzenie raczej nic nie zmieni. Faktycznie ludzi poznaje się w szkole, pracy bądź przez znajomych. Tylko raczej jak każdy ma już rodzine to raczej wspolne wychodzenie odpada :-/
moim zdaniem najlepiej internet i tyle
koncerty i imprezy, mecze to chyba najlepsze okazje, aby przypadkowo powiekszyc grono znajomych
paradoksalnie internet to najlepsze zrodlo nowych znajomosci pomimo ze to przez neta ciezej kogos poznac bo wszyscy siedza przed kompem
co o tym myslicie? moze watro organizowac jakies spotkania?
Ja bardzo chetnie, wyrwe się chociaz na chwile z tej samotności.
Hallo!! Jest tutaj ktos jeszcze?
Możemy popisać jak chcesz
Pewnie, że chce może podasz e-mail to odezwę się prywatnie.
Jestem wolnym mężczyzna i jeśli jakaś kobieta chciała by popisać, wyżalić się bądź zasięgnąć rady to zapraszam na mój prywatny e-mail
Pozdrawiam.
Miałam podobnie. Dołowałam siebie samą, nie miałam z kim wyjść. Jak już ktoś proponował mi spotkanie, odmawiałam, bo nie miałam czasu albo ochoty na to. Skończyło się na tym, że ludzie przestali dostrzegać we mnie jakikolwiek potencjał na "koleżankę na wypady", propozycje ucichły. Zostałam sama.
Postanowiłam wziąć się w garść, zaczęłam udzielać się w różnych miejscach sama. Myślę, że do tego potrzebna jest dojrzałość mentalna, a może wręcz duchowa?
Jak nie z kimś, to sama spędzam czas. Realizuję przybrany przez siebie plan, który nie musi uwzględniać towarzystwa, ale może, jeśli nadejdzie taka potrzeba. Nie patrzę na innych. Jeśli mam na coś ochotę, robię to samotnie i cieszę się z tego, że mogę to robić, że mam taką możliwość.
Ale to udzielanie się lokalne jest dobre, poznaję nowe osoby, poszerzam kontakty. A zaznaczam, że od zawsze byłam introwertyczką i wielbicielką zamykania się we własnej norze Teraz mam możliwość zaspokojenia potrzeb kontaktu z ludźmi, jak i pobycia w samotności.
Polecam ten sposób
I tak trzeba zuzeh! Też mam podobny tok myślenia.
Mam tak samo jak Wy, czytając Wasze posty to tak jakby je sama napisała (moje posty są podobnej treści i dotyczą tego samego problemu),ja również mam dość starania się ciągle o innych, wychodzenia z propozycjami itd., chciałabym też aby ktoś zabiegał o moje towarzystwo, ale niestety mój telefon milczy...od jakiegoś czasu staram się cieszyć swoim towarzystwem, zaczęłam czytać książki, zaczęłam jeździć na rowerze, zaczęłam wychodzić na spacery, siadać na ławeczce i przyglądać się ludziom, ciężko tak się przełamać i samemu wyjść ale walczę z tym, jeszcze muszę zdobyć się na odwagę i sama gdzieś pojechać,
Cześć, mam tak samo jak wy jeszcze wcześniej jak miałam faceta to nie czułam tej samotności,a teraz jest strasznie.
Jakoś nie widzę tego, że jak zacznę wychodzić sama z domu to poznam nowych ludzi.
Niby coś próbuje ale jakoś to nie jest to.
- Piegowata'76
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Powiem Wam, że ja już jestem na etapie, że mam to gdzieś. Robię co chcę nie oglądając się na nikogo. Jadę np. na rowerową przejażdżkę i już mnie zupełnie nie rusza, że sama. Nie zawsze tak było, ale po pięciu latach już jestem nieźle ze sobą zaprzyjaźniona i samotność mnie nie przeraża. Zresztą brak partnera to jeszcze nie samotność.
37 2018-04-25 14:46:50 Ostatnio edytowany przez Mordimer (2018-04-25 14:48:05)
- Mordimer
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Powiem Wam, że ja już jestem na etapie, że mam to gdzieś. Robię co chcę nie oglądając się na nikogo. Jadę np. na rowerową przejażdżkę i już mnie zupełnie nie rusza, że sama. Nie zawsze tak było, ale po pięciu latach już jestem nieźle ze sobą zaprzyjaźniona i samotność mnie nie przeraża. Zresztą brak partnera to jeszcze nie samotność.
I oto chodzi Piegowata'76. Nie ma co się zadręczać z faktu, że się jest samemu. Panuje ogromna presja związkowa. Musisz to, musisz tamto. Masa ludzi nie wyrabia i kończy z depresją lub nerwicą całkowicie wyalienowana bo inni są w zwiazkach. W społeczeństwie nie ma zrozumienia, wyrozumiałości i tolerancji dla odmienności i życia według własnej filozofii. Pewien mój przyjaciel kiedyś gdy byłem w trudnej sytuacji po zerwaniu z dziewczyną powiedział takie słowa -
"Zaprzyjaźniłem się z samotnością, a ona się we mnie zakochała". Teraz zaczynam powoli rozumieć o co mu dokładnie chodziło. Fajnie być z kimś, dzielić z bratnią duszą swoje pasje i marzenia ale lepiej żyć bez złudzeń samemu niż pakować się w związki z toksycznymi ludźmi.
Pozdrawiam.
- Piegowata'76
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Mordimer, jest taki paradoks w samotności, że akceptując ją stajesz się bardziej otwarty na ludzi i świat. Nie przejmujesz się, czy Cię zaakceptują, bo jeśli nie - to wiesz, że nie zginiesz. A i ludzie jakoś inaczej odnoszą się do osoby pogodnej i roztaczającej pozytywną energię, nawet jeśli nie stają się dozgonnymi przyjaciółmi.
Bardzo, bardzo dawno nie przydarzyła mi się myśl, jak mi źle samej. Kiedy się zdarzało.
Hej dziewczyny. Mam taki sam problem. Czuję się okropnie samotna. Znajomi maja swoje kręgi rodziny dzieci. Nie mam z kim pójść do kina pubu czy na kawę. To boli. Moje zycie to nuda. Chce mi się wyć jak widzę na fb jak inni świwtnie się bawią podczas gdy ja mam ochotę wyć z rozpaczy. Jeśli jest tu ktoś ze Śląska piszcie śmiało. Zapraszam do kontaktu.
hej ja jestem ze śląska i chętnie z kimś porozmawiam. Mam podobnie, również czuję się samotna, ciężko jest być samej
hej ja jestem ze śląska i chętnie z kimś porozmawiam. Mam podobnie, również czuję się samotna, ciężko jest być samej