Historia niesamowicie silnej kobiety

Może to nie całkiem moja historia,ale uważam,że szczególnie ludzie nieszczęśliwi w swoim związku,powinni ją poznać.Otóż to historia małżeństwa mojej cioci Sabiny. Ciocia i wujek od kilku lat już nie żyją,pomarli w podeszłym wieku,dobrze po 80 - stce.Przeżyli ze sobą mnóstwo lat,ponieważ,jak to onegdaj bywało,pobrali się w bardzo młodym wieku.Nie mogli mieć dzieci.Niestety,bo ciocia bardzo chciała mieć dziecko.I w jakimś sensie je miała - wujek Wujek,był człowiekiem baaaardzo grymaśnym,nastawionym wyłącznie na swoje oczekiwania,a ciocia,jak to dobra żona w tamtych czasach,skakała koło niego jak mogła najlepiej.Ciocia była fantastyczną kucharką i ciastkarką znaną i podziwianą na całą okolicę, ale wujek potrafił wylać ostentacyjnie np zupę,twierdząc,że jest wstrętna i wtedy ciocia pędem gotowała drugą.Wspomnę,że oboje prowadzili pocztę i mieli duże gospodarstwo,którego obrabianiem zajmowała się głównie ciocia,najmując kogo się dało, bo wujek nie był stworzony do gospodarstwa.Wyobrażacie sobie taki układ ?? Dodam,że choć całej rodzinie nie podobało się postępowanie wujka, ciocia nigdy nie skarżyła się na niego i nie pozwalała na niego nic złego mówić.Postawiła mu się tylko raz- zaadoptowała niechciane dziecko z JEGO rodziny.Dziewczynkę,wspaniałą zresztą.Mimo oporu wujka ( wiadomo,teraz dziecko było w centrum ciocinej uwagi ),wychowała córeczkę,wykształciła,wydała szczęśliwie za mąż I co chcę powiedzieć.Otóż ciocia nigdy w tym całym chaosie z wujkiem,nie zrezygnowała ze swojego życia, ze swoich zainteresowań ( była i poetką i artystką ludową),udzielała się,jak tylko mogła w życiu bardzo dużej wsi,niemal miasteczka.Organizowała ciągle jakieś imprezy,w jej domu przebywały tłumy gości,prawie non stop.Prowadziła tzw. dom otwarty.Zawsze była uśmiechnięta,nigdy nie widziałam jej skwaszonej,czy osowiałej.Nawet,jak Ania opuściła już rodzinny dom ( jej córka ), i ciocia zaczęła już chorować choćby z racji wieku i intensywnego życia,nadal usługiwała wujkowi,zawsze pełna ciepłych słów dla niego i uspokajającego zachowania.Choć kochałam wujka,to dopiero,gdy dorosłam,zdałam sobie sprawę,jaki był z niego tyran.To co opisałam,nawet w części nie oddaje jego postępowania.W godzinę śmierci przeprosił ciocię za całe życie,a ona biedna opiekowała się nim do samego końca.I wszystko mu wybaczała.
Ciocia miała też bardzo wesołe usposobienie i rok po śmierci wujka,siedzimy u drugiej cioci,a ona wyglada przez okno i mówi - o mój były narzeczony stoi pod płotem ( narzeczony jeszcze przed wujkiem )I mówi,podejdę do niego,pogadamy o naszej starej miłości.I poleciałA, Amy z ciocią omal nie posikałyśmy się ze śmiechu.Stali jak młodzi na pierwszej randce z wypiekami na twarzy Ale potem ciocia wróciła i stwierdziła,że on to już nie to, co kiedyś Wyobraźcie to sobie hehe. Zastanawiam się,ile błędów ja popełniłam.W swoim związku i trochę ich jest,może nie usprawiedliwiają do końca postępowania męża,ale wyraźnie widać,że nie całkiem starałam się,aby nasze małżeństwo było ok.Może spójrzmy na to z tej strony,co myślicie o tym wszystkim.?