Zastanawiam się nad zerwaniem

to zrób imprezę, zaproś swoich znajomych i poproś go żeby zaprosił swoich.

niby dlaczego?

No i na tym polega problem: co zrobić, by partner (aby na pewno jest to adekwatne słowo?), zaproponował to, na co mam ochotę, o czym marzę, a o czym powiedzieć się nie zdecyduję, bo nade wszystko cenię swe stereotypowe myślenie.

Facet, czy ten, czy inny, nie prześwietli Ciebie, ze szklanej kuli nie wywróży Twych pragnień, marzeń, gdy nawet słowem na ich temat się nie zająkniesz. Skąd ma wiedzieć, że coś w waszych relacjach Ci nie odpowiada, skoro milczysz?

Chcesz wygrać na loterii? Kup los.

Fakt, nic się nie odzywam, nie narzekam. Może mój błąd, ale nie chcę go do niczego zmuszać, stawiać ultimatum. Chciałabym żeby on naprawdę tego chciał, a nie tylko dlatego, że mi zależy.

Po prostu boję się odmowy i tego, że wyjdę na desperatkę. A z drugiem strony przykro jest mieć faceta, i zawsze wychodzić samej.

a nie latwiej zapytac go wprost czemu tak jest? nie rozmawiacie?

nie musisz mu od razu stawiać ultimatum. masz z nim porozmawiać. Nie wyjdziesz na desperatkę jak mu po ludzku wyjaśnisz czego Ci brakuje. Jak już słusznie wspomniano - facet nie wróżka.

Ile masz lat?

Ale chyba widzisz do czego doprowadziła Twoja postawa. Zastanawiasz się nad zerwaniem a Twój facet najpewniej nie domyśla się nawet, że coś może być nie tak. Dobrze Ci z tym?

A gdybyś...
A gdybyś tak przestała tworzyć kolejne czarne scenariusze?
A może zamiast tego, co robisz w swej głowie (bo, wybacz, tego, co robisz, myśleniem nie nazwę), zaczęłabyś okazywać uczucia i to te "ciepłe"?
A gdybyś tak przestała zajmować się sobą i siebie samą przestała uważać za pępek świata?
A gdybyś tak spojrzała i zobaczyła innych (w tym Twojego faceta)?
A gdybyś tak pomyślała, co realnie stanie się Tobie, gdy się otworzysz (cokolwiek przez to słowo rozumiesz)?
A gdybyś tak zobaczyła, jak kiepsko myślisz o swoim facecie?
A gdybyś rozpięła stworzony przez siebie pancerzyk i pozwoliła sobie na spontaniczność, mimo obaw?

Contigo, to jest odwieczny problem kobiet...  "Czekanie na gwiazdkę z nieba".
Mam na myśli to, że czekasz aż facet "zechce to co Ty byś chciała aby zachciał", to tak nie działa... tak to sobie można czekać do emerytury. W związku podstawa jest umiejętność rozmawiania ze sobą o swoich oczekiwaniach, o potrzebach, o marzeniach...
Skąd niby Twój facet ma wiedzieć, że "Ty chcesz aby on zechciał zrobić imprezę dla znajomych"? On pewnie myśli, że właśnie byś nie chciała, bo ich nie znasz...bo być może nie chcesz poznać...bo nic nie wspominałaś nigdy...bo nie pytałaś... bo...bo...bo...

Ty wcale nie boisz się wyjść na desperatkę, po prostu chciałabyś aby to zawsze facet się starał. Żeby sam z siebie wszystko robił, proponował, organizował wolny czas... Sporo dziewczyn tak ma. Niestety najczęściej taka postawa daje tyle... że dziewczyna czuje się zawiedziona. A dlaczego...? Bo starać ma się też kobieta, a facet nie jest głupi i gdy widzi że kobieta ma w nosie starania, to sam tez się nie stara.

A proszę Cię bardzo.

Zobacz, co sama sobie (i nie tylko) robisz. Z moich doświadczeń wynika, iż "próbowanie" nie ma żadnego sensu. Nie, przepraszam, jest jeden - upewnienie się, że "nic nie działa, nic nie mogę zrobić, wszystko zawodzi", czyli postępowanie zgodnie z drugim zdaniem z mej sygnatury.

Pomyśl, jakie korzyści masz (a masz je spore) z takiego swego zachowania względem innych. Tak, nie pomyliłam się, korzyści. A później podejmij decyzję o sposobie swego dalszego życia. Bo można żyć tak, jak żyjesz i traktujesz innych i siebie samą.

W ramach sprostowania. On ( jak i inni ) może na mnie polegać, gdy trzeba i mogę coś zdziałać, to pomagam. Tylko przez gardło mi przejść nie mogą żadne miłe słowa, komplementy. I widzę, że coraz bardziej on zaczyna "przejmować" mój sposób "okazywanie uczuć".

Tez bym chciala byc traktowana jak ksiezniczka, zeby przyjechal ksiaze na bialym koniu i spelnil wszystkie moje marzenia, ktorych sie sam domysli na dodatek. Powiedz mu po prostu o tym co Cie boli, albo zaproś go na spotkanie ze swoimi znajomymi, co za problem?

Contigo, tylko nie obrażaj się proszę. Nikt tutaj nie miał zamiaru Cie urazić. Po prostu głównym Waszym problemem jest brak jakiejkolwiek komunikacji między wami. Spróbuj pomału zacząć wprowadzać w życie szczere rozmowy z chłopakiem. Powiedz mu, że ciężko jest Tobie się przełamać, że potrzebujesz jego pomocy, że chciałabyś ... Ty już wiesz najlepiej co byś chciała...

A może nie jesteś pewna jego uczuć? Bo wygląda to tak, jakbyś oczekiwała ciągłych dowodów miłości. Dlatego pierwsza nie zapoznasz go ze znajomymi, nie przytulisz itp. Czekasz aż on zrobi coś pierwszy. Nie chcesz go do niczego zmuszać. Miałam coś takiego w liceum Niestety, skonczyło się to rozstaniem, chłopak nie wytrzymał Chciałam być traktowana jak księżniczka. Ale w związku dwie osoby muszą się starać.

Oczywiście fajnie jest, jak na samym początku znajomości facet zabiega o dziewczynę. Może tego Ci brakuje?

To jego znajomi nawet nie wiedzą, że ma dziewczynę?

Dokładnie. Nawet jedzie sam na wakacje tzn. z kumplem. Dlatego ja przed kimś takim nie potrafię się otworzyć.

Nie mam pretensji o te wakacje. Tylko o to, że my nawet na 2 dni nigdy nigdzie nie pojechaliśmy. Kiedyś zadzwonił "nie całkiem trzeźwy" i mówił jak to by chciał razem gdzieś pojechać itd. Ja mu mówię, że jak będzie trzeźwy i mi to powie to pomyślimy. Więcej tematu nie było.

Ja dalej jestem zdania, że to dziwne, że po roku bycia razem jego znajomi nie wiedzą o Twoim istnieniu.

A co do wakacji. Rozmawiałaś z nim o tym, że chcesz gdzieś pojechać? Może to banał, ale rozmowa to podstawa związku. A może on też chciałby, żebyś go zapoznała ze swoimi znajomymi i czeka aż się domyślisz? Naprawdę, porozmawiajcie szczerze. Bo potem będą pretensje, że chłopak nie daje Ci tego, czego chcesz, że się nie stara. Chcesz przez brak porozumienia wszystko zniszczyc?

Naprawdę chciałabym poinformować go o tym co mi nie pasuje, tylko nie jest dla mnie łatwe rozpoczęcie rozmowy. Nie mam pojęcia od czego zacząć. W tym tygodniu nie mamy możliwości spotkania, ale w postaram się spróbować.

Swoją drogą nie spodziewałam się tylu "zastrzeżeń"  co do mojej osoby. Mi się cały czas wydaje, że to on jest nie w porządku wobec mnie.

Contigo. Zaprezentuję męski punkt widzenia. Nie widzę aby on był winien czemukolwiek. Jeśli nie porozmawiasz z mężczyzną, to on się nie domyśli. Jesteśmy konkretni. Mężczyzna 35 letni, ma już za sobą nocne szaleństwa i bogate życie towarzyskie. Jeśli się spotyka z Tobą to to doceń bo woli Twoje towarzystwo, niż często nielicznych znajomych, o których już wie wszystko. Nie podnosiłbym tego do rangi problemu, bo to o niczym nie świadczy - życie to nie film.

Jeśli masz opory i jesteś zimna, on też będzie zimny i będzie miał opory. Coś chcesz - rozmawiaj z nim, chcesz ciepła to może go jednak przytul (to nie boli). Związek to relacja dwóch stron.

Oczywiście, że nie skoro nie potraficie być przed sobą szczerzy i z rozmową opornie idzie.

Z takim nastawieniem, to na pewno z tego związku nie będzie, więc pozostaje to jedynym słusznym wyjściem...
Contigo, tylko wiesz... w każdym kolejnym związku może być ten sam problem, co wtedy...?