samotna w małżeństwie

10 lat związku, dwa lata po ślubie i wszystko było wspaniale, póki nie zaszłam w ciążę. Przez pierwsze trzy miesiące miałam wrażenie, że mąż awanturami i wiecznymi pretensjami próbuje doporowadzić do poronienia. Wreszcie nie wytrzymałam i wysłałam go do psychiatry i to był mój podstawowy błąd. Zrobił z siebie sierotę, jaki to jest biedny, jak cierpi na bezsenność i diagnoza depresja gotowa, tony leków i siedzenie na zwolnieniu, trwa to już 4 miesiąc. Nie mogę wykonywać  usług z działalności, bo ciąża stała się zagrożona i lekarz zabronił mi pracować. Tak długo czekałam na Dziecko, tak długo się staraliśmy, że nie mogłam pozwolić na to , żeby przez pracę stało się najgorsze.
I najpierw słyszałam , że oczywiście Dziecko jest najważniejsze, teraz słucham o tym jaka jestem nieodpowiedzialna, leniwa, że zabierze mi Malutką, bo nie mam dochodu. Awanturuje się o wszystko, jest w konflikcie z moją rodziną, parokrotnie miał już odejść , ale oczywiście tego nie zrobił, a mnie to już naprawdę jest obojętne. Zależy mi tylko na tym,żeby w spokoju urodzić zdrową Córeczkę, ale jednocześnie wykańcza mnie cała sytuacja. Oboje jesteśmy w domu, ja muszę dużo leżeć ze względu na zagrożenie ciąży, on nie robi żebym choć trochę poczuła się ważna teraz. Nigdy nie miałam potrzeby bycia w centrum uwagi, ale bardziej interesują się mną znajomi niż własny mąż. Wszystko jest dla niego wielkim wysiłkiem od odkurzenia mieszkania po pójście do sklepu, naczyń nie zmyje , bo nie lubi..., wyprać nie wypierze, bo nie umie i tak ciągle wielka łaska. Zwlekam się i robię wszystko, jedyne co to staram się nie nosić nic ciężkiego. Już nie mogę doczekać się porodu z jednej strony, żeby wrócić do pełnej niezależności z drugiej bardzo się boję. Przystałam na wiele jego warunków i szantaży dla świętego spokoju, teraz wiem, że to był błąd, nic się nie zmieniło, wiecznie zataczane są tylko fale od narastającej agresji po atak psychiczny i wreszcie ciszę i tak w kółko toczy się moje życie od czasu, gdy z testem ciążowym pobiegłam do męża. Nigdy nie spodziewałam się , że czas ciąży będzie dla mnie pasmem łeż, upokorzeń i smutku dzięki osobie, z którą miałam spędzić resztę życia.
Ze wszystkim pozostałam sama, z wizytami u lekarzy, z zakupami dla Małej, finansowo - wszystko kupuję ze swoich oszczędności, bo on ma pieniądze tylko na swoje zachcianki. Chciał, bym zerwała kontakt z bratem, bo pokłocił się z nim o jakąś pierdołę, był warunek przeprosin - brat niespełnił, więc dostałam wybór albo przestaję utrzymywać kontakt z bratem albo on się wyprowadza i tak po tygodniu awantur dla świętego spokoju przytaknęłam, miałam też nadzieję, że zwyczajnie się opamięta. Pomyliłam się  bardzo. Teraz jestem wyzywana od najgorszych, znowu szantaże, że się wyprowadzi i zabierze mi dziecko i tak w kółko. Jeszcze ponad 2 miesiące do porodu, nie wiem jak to wytrzymam, bo sił mi braknie...