ciągłe kłótnie przez marihuanę

Dokładnie jak Nataluszek napisała, to jest jak z piwkowaniem. Ja akurat z facetem mam problem o alkohol i widzę dużo podobieństw. Mam plan żeby zrobić mu  "zimny prysznic": nie odzywać i nie spotykać sie przez kilka dni, wczesniej porozmawiac dlaczego i dac mu wolna reke, jesli bedzie chcial byc ze mna przemysli swoje zachowanie i sie zmieni, jeżeli nie....beda czekały mnie troche gorsze dni.

Kilka osób doradziło mi na tym forum, żeby postawic sprawe jasno i wóz albo przewóz....zrozumiałam, że nie ma się co oszukiwac, lepiej byc samej niz trwac w toksycznym zwiazku....

Witaj! Ja ostatnio to przerabiałam. Powiem tyle, że tego co przeżyłam nie życzę najgorszemu wrogowi. Żałuję, że byłam tak zaślepiona miłością i nie widziałam wielu rzeczy, a raczej nie chciałam widzieć. Wierzyłam, tłumaczyłam, walczyłam nie wiadomo po co. On wybrał alko i maryche, a ja wybrałam życie bez niego. I jestem teraz wreszcie spokojna, szczęśliwa. Choć nie powiem były też miłe chwile i za tym tęsknię, ale to co zyskałam odchodząc jest nieocenione.
To co Tobie mogę powiedzieć, to na pewno odejdź choćby po to by zobaczyć co wybierze i nie wracaj za szybko, bądź konsekwentna i zastanów się czy jesteś w stanie ryzykować swoje życie i życie ewentualnego dziecka. Bo ja zaryzykowałam i teraz mam 2 miesięcznego synka. Dodam, że był planowany. Prócz tego, że byłam szarpana w 9 miesiącu ciąży to przez te dwa miesiące na tym świecie Kuba był świadkiem jak dilerzy przychodzili do domu, jak jakiś element społeczny jarał tak, że w całym domu śmierdziało, tatuś był dumny, że naćpany trzymał dziecko na rękach i woził je samochodem. Ja uciekłam, efekt jest taki, że tata bardziej interesuje się innymi dziewczynami, ćpaniem i piciem niż swoim synem.
I masz racje popełniłaś duży błąd paląc z nim, mój ex też mnie namawiał, ale ja się nie zgodziłam. Robią to po to by mieć wymówkę, że przecież też jarałaś.

ZASTANÓW SIĘ, i nie bądź tak głupia jak ja wierząc ufając. Jeśli chciałabyś pogadać na priv to daj znać. Życzę powodzenia

Sari - współczuję. Z tymi dilerami akcja trochę jak z filmu. Dobrze, że się z tego wymiksowałaś.

Z własnego doświadczenia powiem tak. Przez jakiś czas spotykałam się z facetem, który uwielbiał sobie zapalić. Na początku mi to nie przeszkadzało (przez jakieś dwa tyg ) Ale później zauważyłam, że to sens jego życia!

Nie wiem, może ja i staroświecka jestem, ale winko z przyjaciółkami, czy piwo z kolegami jakoś bardziej do mnie przemawia, niż blancik w weekend. Nawet rozumiem, że facet raz na jakiś czas musi się z kolegami zresetować gorzałą.  Jednak z tego, co piszesz Dyskutantko, to faktycznie dla niego najmilsza chwila w tygodniu. Nie daje Ci to nic do myślenia? Rozumiem hobby, rozumiem chwilę przyjemności, ale nie rozumiem tego, że on nie jest w stanie pójść na kompromis i zrezygnować z palenia, chociaż raz na jakiś czas.

Wiem, że to nie jest łatwe, bo czujesz coś do tego człowieka. I tu się pojawia dysonans..... Daj sobie czas i zobaczysz. Nie wiem, jak długo jesteście w związku. Jednak pamiętaj, że skoro teraz wybiera w ten sposób, to czemu później miałoby się to zmienić? On to uwielbia i kompletnie nie widzi powodu, czemu miałby z tego rezygnować. Jemu się wydaje, że krzywdy Ci tym nie robi. No i trochę przerażający jest jego wiek. 34 lata i takie podejście... Słabe to trochę.

Na pocieszenie, bądź też i nie, dodam, że ja dość szybko zakończyłam znajomość. Ten człowiek miał przepalony mózg. I nikt mi nie powie, że palenie marihuany nie pozostawia śladów. Jest jeden niepokojący objaw u każdego uzależnionego. Żyją mrzonkami. Ileż ja słyszałam planów na przyszłość... Jakie to pieniądze miały być, prace super, no z gadki ogarnięty jak mało który. A kończyło się na oglądaniu discovery (w celu oczywiście poszukiwania pomysłów na przyszłość) i graniu na kompie. Gość również po 30-tce. Moim hitem stało się jego stwierdzenie, że będzie sprzedawał energię słoneczną (zaraz po tym, jak miał się stać potentatem w branży nieruchomości), bo on doskonale wie, gdzie leżą pieniądze i w czym leży potencjał. I co? Trzydzieści parę lat, wynajęty pokój, bo nawet na mieszkanie go nie stać, stare, rozwalające się auto i głowa pełna marzeń. No mówię Wam, cyrk

Daj znać, co postanowisz. Jakby co, pisz tu, zawsze ktoś przeczyta, wysłucha

Dzięki dziewczyny za rady, miałam cichą nadzieję, że jednak może przesadzam, ale widzę, że chyba jednak nie.
Jesteśmy w związku 2 lata, rok mieszkamy ze sobą. Chyba napiszę to co większość dziewczyn z różnymi problemami w związku, że ogólnie to fajny facet, z poczuciem humoru, pomocny, wspierający (straciłam pracę), ma firmę i radzi sobie w życiu jak prawdziwy mężczyzna, ale jest to ALE, które wprowadza dysonans jak jak napisała A-n-n-n.
Łatwo jest trzasnąć drzwiami bez głębszego zastanowienia i powiedzieć żegnaj, tylko żeby później nie żałować do końca życia, że przecież nie było aż tak źle.
Dzisiaj powiedziałam mu, że mnie oszukał, że nie wiedziałam, że tyle pali (bo wcześniej palił okazjonalnie), że mógł mnie uprzedzić na początku znajomości to wtedy miałabym możliwość wyboru czy chcę w to wchodzić (wiem, teraz też mam, ale na początku nie byłoby to tak bolesne), na co powiedział, że na początku był odurzony miłością do mnie, że wystarczyło mu jak się patrzyliśmy godzinami na siebie. Że się wkręcam, że wcześniej nie byłam temu taka przeciwna. Ręce mi opadły.
Problem jest też z jego przyjacielem jak wspomniałam na początku. Facet też 34 lata, jak ma, to pali nawet codziennie, nie ma żony czy dziewczyny, od początku kiedy go znam słyszę, że musi wziąć się za siebie i znaleźć sobie kogoś, pomyśleć nad własnym mieszkaniem, jednak stoi w miejscu, pomimo, że zarabia nieźle, jeździ zdezelowanym samochodem, co chwilę zmienia mieszkania i marudzi na cały ten świat.
Chyba jutro pojadę na tydzień do rodziców, przemyślę wszystko na chłodno, on też będzie miał okazję zastanowić się czy jest sens być z dziewczyną, która nie akceptuje jego sposobu odstresowania się, zobaczymy.
Dziękuję Wam Wszystkim za mądre słowa, poza tym że czytam to co piszecie, sama pisząc układam sobie wszystko w głowie.

Witam serdecznie Jestem tu nowa,ale idealnie wątek również  pasuje do Mnie.. Jestem juz od 3 lat w związku,mieszkamy razem od 2 lat Tak jak u kolezanki dobry chlopak z niego aczkolwiek odkryłam , że sprzedaje wszystkie rzeczy do lombardu i wydaje na narkotyki (blanty) Nigdy nie paliłam,bo w ogóle stronie od takich typu używek,jestem poprosto w szoku,zdesperowana Nawet z Nim rozmawiałam,ale wciska mi bajki takie,ze głowa boli ;( Już mam naprawde dosyc zycia z Nim,oszukwiania ciaglego i wszystkiego zwiazanego z tym . Chyba czas odejsc od tego Niego,zycia z Nim. Ale jak mozna w ogóle swoje rzeczy wynosić z domu i sprzedawać do lombardu,jakim to trzeba być dupkiem,kurde poprostu brak mi słow,nie dośc , że w pracy się psuje jak i w zyciu prywatnym ,ale co nas nie zabije to nas wzmocni, Co myślicie co robić itd. Ciężko mi naprawdę.