Nowotwór

Dawałam trzy lata temu... Wierzyłam do ostatniej minuty... I straciłam najbliższą osobę...

Wspieram... Daje z siebie wszystko tak jak w tedy...

Smutne, że Cię to spotyka, i to nie pierwszy raz.

A jeśli chodzi o Twoją siostrę to jest to jej pierwsza styczność z chorobą, czy nawrót? Bliska mi osoba miała kiedyś raka piersi i przetrwała, a guz był mniej więcej 5/9 cm, szanse dawali niemalże zerowe... Jednak przeszła chemio- i radioterapię, było ciężko, ale się udało. Najważniejsze to mieć dla kogo żyć. Ja bym się poddała od razu, bo nie widzę już w swoim życiu sensu, po prostu czekałabym na śmierć i robiła wszystko to, co do tej pory. Ta sama osoba po ponad 5 latach miała nawrót choroby - tym razem zaatakowała mózg. Przez 8 miesięcy CODZIENNIE bywałam u niej, gotowałam, zmieniałam pieluchy (gdy już stała się osobą leżącą), sprzątałam, karmiłam gdy był gorszy dzień, rozmawiałam z lekarzem i pielęgniarką z hospicjum, którzy przychodzili do domu, pomagałam w rehabilitacji... W końcu ta osoba zmarła - przy czym też byłam, do ostatniego oddechu byliśmy wszyscy, wszyscy najbliżsi... Jest to jedna z najtrudniejszych życiowych prób, niełatwo jest to znieść zwłaszcza przy nowotworze mózgu, kiedy to zmienia się osobowość, jest się nieraz wyzywanym, krytykowanym, krzyczy się po nas... Ale jakoś dałam radę i jestem z siebie dumna. Oczywiście musisz brać pod uwagę, że osobowość Twojej siostry może ulec zmianie, musisz być cierpliwa. Ale jeśli to 1.raz, to myślę, że powinna dać radę, no i na pewno będzie chciała - podobno nic tak nie motywuje jak dzieci. Trzymam kciuki.

Witam Was serdecznie .Chciałam sie czyms z Wami podzielić. W sierpniu zdiagnozowali u mnie raka szyjki macicy wiem ze to dla wielu kobiet wyrok dla mnie tez tak zabrzmialo .Ale zaswieciło swiatełko w tunelu nie jest mi łatwo ale trzeba myslec pozytywnie teraz moze jest mi nieco prosciej ale i tak nie do końca .Zdecydowałam sie mimo wielku na usuniecie całej macicy .Obecnie jestem od 3 tyg po operacji .Powiem Wam ze psychicznie nigdy nie bede gotowa sie z tym uporac ale wazniejsze było zycie .

Rak szyjki to nie koniecznie wyrok . Przeszłam taką operację 13 lat temu i czuje się dobrze fizycznie i psychicznie najważniejsze nie rozczulać się nad sobą żyć normalnie nie widzę żadnej różnicy w życiu z przed operacji i po, nie opowiadaj zbyt często o operacji to z czasem zapomnisz wróć do pracy do normalnego życia . Pozdrawiam