zaręczyny, ślub

chyba większość kobiet marzy o ślubie a słów nie przekręciłam, napisałam dokładnie tak jak rozmawialiśmy

odnośnie czasu, nie ma reguły, jedni się zaręczają rok, drudzy po 5 latach, w jednym jak i w drugim przypadku sa udane malzenstwa jak i nie udane

co do jednego sie tylko zgadzam, ze niepotrzebnie bede sie nakrecac, kiedy to moze nastapic

Ja mam dość podobną sytuację i też się zastanawiam kiedy w końcu to nastąpi, ale tego nikt nie przewidzi...
I właśnie z tego samego powodu nie zamieszkałam ze swoim. Nie chcę, żeby już teraz czuł się jak w małżeństwie, a temat ślubu będzie się przeciągał w nieskończoność... I choć dużo wygodniej byłoby nam - z kilku powodów - mieszkać razem, uparłam się, że nie i koniec:) boję się, że wspólne zamieszkanie na tym etapie mogłoby wszystko popsuć...
Myślę, że nikt Ci na to nie odpowie, ale skoro jest DOBRZE, a facet jest dużo starszy i tak z Tobą rozmawia to nie będzie zwlekał:)
Powodzenia!

MysteriousLady ja mam takie samo podejscie jak Ty do wspolnego mieszkania, moze sie zle wyrazilam, on mial na mysli, zeby malymi kroczkami podejmowac coraz powazniejsze decyzje, i mial na mysli, zebym wpadala do niego na weekend lub czasami w tyg. po pracy a nie calkowicie sie przeprowadzic. jak obiecal, ze tylko rok, to tego sie trzymajmy, nadzieje, ze dotrzyma slowa Tobie tez zycze wszystkiego dobrego

starszy jest moj ukochany, sporo po 30-stce poza tym tylko on zostal kawalerem, koledzy i bracia maja juz zony i dzieci, nie obraca sie w kregu singli to tez uwazam za duzy plus noi powtarza, ze traktuje mnie bardzo powaznie

Chce małymi kroczkami, bo jest odpowiedzialny:)
A że zaznaczył, że chodzi wyłącznie o rok to coś przeczuwam, że ta historia niebawem zazna happy endu:)
Pewnie uznał, że rok to optymalny czas, aby potwierdzić sobie, że chce z Tobą być na zawsze:):)

To proponuję pójść do księdza i się zapytać czy ta zasada przestała obowiązywać w średniowieczu Nie wiedziałam, że w kościele można już sobie wybierać "co wygodniejsze"

To chciałabym Cię doinformować, że większość księży też na to patrzy już z przymrożeniem oka.
Gdy moja przyjaciółka w tym roku przed swoim ślubem poinformowała księdza, że od 2lat mieszka ze swoim narzeczonym to się tylko uśmiechnął i powiedział, wyspowiadajcie się.
Każdy sobie zdaje z tego sprawę, że czasy się zmieniły i nie ma to nic wspólnego z wiarą.

ja stąd uciekam - bo wątek nie o tym.
Dlatego to moja ostatnia wypowiedź tu: ksiądz jest tylko człowiekiem i nie ma prawa zmieniać sobie "zasad" całej wspólnoty religijnej. Wszystkie takie zmiany musi ogłosić papież a nie ksiądz z parafii.
A wiara i bycie katolikiem to nie to samo

Wszystko, to znaczy konkretnie co?
Bo jak dla mnie, to ładowanie się na minę z własnej woli.

Myślące kobiety nie są aż takimi wyjątkami.

Gadka szmatka, a głupiemu radość.

Witaj . Skoro zaproponował Tobie wspólne zamieszkanie i chodzi tu tylko o rok to na pewno będą zaręczyny . Wrzuć na luz i poczekaj ...może to nastąpi szybciej niż myślisz.

Jeśli ma się coś popsuć po wspólnym zamieszkaniu, popsuje się niezależnie od daty ślubu.
Sądzę, że z Twoją korzyścią było by popsucie przed ślubem.
Jeśli się ma nie popsuć, cokolwiek zrobisz jest bez znaczenia.
Stąd domniemam, że (Ty lub oboje) usiłujesz odwlec w czasie nieuniknione i wypierasz myśl, że niebawem nastanie katastrofa.
Co mnie poniekąd nie dziwi.

To jedno. Drugie.

W moim świecie celem jest właśnie wspólne mieszkanie, nie ślub (jako wydarzenie lub zobowiązanie).
Ty zaś jesteś jeszcze w krainie rycerzy i białych koni.

Powodzenia.

Dobrze prawisz Ale, niektórzy emocjonalnie i życiowo nie wyszli jeszcze z piaskownicy, i nawet Twoje usilne starania nie uchronią ich przed brutalnym zderzeniem z rzeczywistością.

MysteriousLady, to wyznacznikiem prawdziwej miłości jest ilość wypowiedzianych "kocham Cię", liczy się ilość ogólna czy ilość dzienna?

Słuchajcie to jest mój związek i nie Wasza sprawa:)
Jest to dla mnie bardzo zabawne, bo ja nie szukam doradców - świetnie sobie sama radzę.
Zal wam dupę ściska, że komuś dla odmiany jest dobrze?:) Bo nie rozumiem waszego problemu.
A co jest wyznacznikiem Naszej Miłości jest tylko i wyłącznie naszą prywatną sprawą.
Zajmijcie się swoim życiem. No chyba, że takiego nie posiadacie i to by tłumaczyło dlaczego tak angażujecie się w czyjeś, mimo iż nikt was nie prosi.

Nie wiem czy to jest też do mnie, ale chciałam Wam wszystkim wyraźnie powiedzieć, że ja NIGDY NIE NAPISAŁAM, ŻE NIE ZAMIESZKAM ZE SWOIM FACETEM PRZED ŚLUBEM. Tylko, że nie zamieszkam z nim na tym etapie, czyli przed zaręczynami.

Ehhhh jak Wy strasznie się doszukujecie jakiś problemów, których naprawdę nie ma!:):):)

Ja myślę, że akurat w Waszym przypadku to tajemnicze "na rok" jest decydujące i między wierszami kryje się, że po tym roku doczekasz się oświadczyn:)

Tak swoją drogą to też nie rozumiem kobiet, które nie czekają kiedy w końcu zaręczą się z Ukochanym:) wydaje mi się to naturalne, że jak się kocha i jest ze sobą szczęśliwym to wyczekuje się z niecierpliwością tego dnia....

Dla mnie również mój partner, nasz związek, wszystko co się między nami działo było wymarzone - do czasu, aż zamieszkaliśmy z sobą. Nasza przeprowadzka była jak wejście do zupełnie innego wymiaru; romantyczne spotkania, szwendanie się za rączkę, całowanie w bramach kamienic na starym mieście, kwiatki, misiaczki, czekoladki, czułe słówka, ustąpiły miejscu codziennej monotonii. Na początku panowała oczywiście pełna ekscytacja nową sytuacją. Fajnie jest się pomiziać po plecach przed snem, zasnąć i obudzić się obok ukochanego, zjeść razem śniadanko, a nawet wspólne zmywanie garów nabrało innego znaczenia, i ta myśl, że od teraz będzie nam tak fajnie codziennie... Ale ta osławiona ekscytacja minęła bardzo szybko, partnerowi wyrosły rogi, i w moim życiu nadszedł przełom - skumałam, że małżeństwo (wspólne mieszkanie działa na tych samych zasadach, tylko że bez świstka), nie jest jakąś tam zabawą w dom. Teraz wstyd mi się przyznać nawet przed samą sobą, że byłam tak dziecinnie głupia, ale przed przeprowadzką miałam identyczne poglądy jak Ty i Edyta. Mój idealny ukochany poprosi mnie o rękę, potem weźmiemy magiczny, wzruszający do granic możliwości ślub, będziemy mieć piękne dzieci, i żyć sobie w naszym mieszkanku jak w kokoniku... Szkoda tylko, że nie wzięłam w tych swoich wizjach pod uwagę brudnych skarpet wyłażących ze wszystkich zakamarków, fochów, gdy ten wstaje niewyspany, całej listy obowiązków i wspólnych problemów, którym trzeba stawić czoła, a przede wszystkim naszych wad, które momentami skutecznie uniemożliwiają cywilizowane porozumiewanie się Dziś uważam, że wspólne mieszkanie bardzo dużo zweryfikowało, i gdybym się na nie nie zgodziła, to zapewne w dalszym ciągu żyłabym widziadłem wyssanym z palca, czekając na ślub, który zapewne nigdy by nie nastąpił, bo mój partner był mądrzejszy ode mnie i z góry zapowiedział, że bez możliwości wzajemnego sprawdzenia się na wspólnym mieszkaniu, on nie wykona żadnego innego kroku w przód. Kocham swojego padalca najbardziej na świecie, mogłabym wskoczyć za nim w ogień, niemniej jest to miłość inna niż na początku - bardziej dojrzała, wyważona, odrobinę bardziej kompromisowa. I dziś już wiem, że ślub nie jest mi do niczego potrzebny. Potrzeba paradowania w białej sukni odeszła w siną dal. Jeśli kiedykolwiek mój mężczyzna poprosi mnie o rękę, to weźmiemy tylko ślub cywilny, dla uregulowania formalności. Liczy się to, że nasz związek przeszedł tą najważniejszą próbę.

MysteriousGirl - N4VV napisał w tym wątku bardzo mądre słowa. Zamiast się rzucać z pazurami, może spróbowałabyś je przeanalizować i coś z nich wynieść? Osoby, które są upierzone o doświadczenia, których Wy nie posiadacie, starają się otworzyć  wasze dziewczęce oczka na rzeczywistość. Przyszłyście w końcu na forum po to, aby z kimś porozmawiać o swojej sytuacji. To, że któraś z wypowiedzi jest niezgodna z tym co byście chciały, nie oznacza że jest zła. Tym bardziej nie świadczy o tym, że autor wypowiedzi reprezentuje niższy poziom.
EDIT.: W Twojej wypowiedzi, która pojawiła się podczas gdy ja pisałam swoją, wyczytałam że nie szukasz rad. OK, ale to nie oznacza, że nie możesz ich przyjąć. To tak jakby odmówiło się przyjęcia książki, bo chce się przeczytać inną.

Edyta, myślę, że oświadczyny nastąpią najpóźniej po roku, ale może i wcześniej. Tak bym to interpretowała:)

Chada, nie jestem małym dzieckiem tylko doświadczoną życiowo kobietą i doskonale wiem co to znaczy zamieszkać razem i zamieszkam razem z nim, ale dopiero po zaręczynach. Zresztą my z partnerem znamy się na wylot, bo nie jest to związek, w którym widujemy się raz na tydzień tylko codziennie po pracy jest u mnie do późnych godzin, a w weekendy wiadomo, że u mnie zostaje, albo ja u niego(oboje mamy własne mieszkania). A jak nie spędzamy weekendu u nas w domu to jedziemy gdzieś razem na wycieczkę. Jesteśmy praktycznie nierozłączni. Przykro mi, że miałaś takie doświadczenia. Widocznie za mało czasu spędzałaś ze swoją drugą połówką. Ja swoją znam na wylot łącznie ze wszystkimi wadami i wiem co się po nim mogę spodziewać.

A ten cały N nie napisał jeszcze nic mądrego, bo po raz kolejny (nie tylko w tym poście) udowodnił, że nie umie czytać ze zrozumieniem. Bo nigdy nie napisałam, że nie zamieszkam przed ślubem z facetem. I jeszcze mi ubliżał, że szukam jednorożca z penisem i inne rzeczy, które po moim komentarzu usunął, więc kolejna Życzliwa Osobo - proszę, nie wtrącaj się:) ja NIE SZUKAM POMOCY. Mnie jest dobrze.

Ps. Jedyną radę, której szukałam na tym forum to szampon dla ładnie pachnących włosów:) Po to tu weszłam, skoro tak bardzo Cię to interesuje. Bo widzę, że jesteś kolejną osobą, która dopowiada jakieś wyssane z palca historie.

Nie interesuje mnie, w jakim celu weszłaś na forum, więc z naszej dwójki osobą, która nadinterpretuje, bezspornie jesteś Ty.
Ja jedynie próbowałam Ci zasugerować, że nawet dorosła, rzekomo doświadczona kobieta, na niektórych płaszczyznach może przypominać zakręconą w czasoprzestrzeni, mentalną 7-latkę.

Forum jest po to, żeby powymieniać się doświadczeniami, opiniami. Weszłaś do tego wątku, aby włączyć się w dyskusję. Tymczasem zachowujesz się tak, jakbyś chciała sobie porozmawiać jedynie z autorką, bo macie ten sam dylemat, i masz przeświadczenie, że nikt nie zrozumie was lepiej niż wy siebie nawzajem. To może tak rozmowa na priv ?

Ja od tej chwili Twoje posty będę ignorować, bo nie mam nastroju na walkę z wiatrakami. Pozdrawiam.

Któraś z was napisała kilka postów wcześniej, że czasy się zmieniły. Owszem, ludzkość ewoluowała. Ktoś mądry wpadł na złocistą ideę zamieszkania przed ślubem, aby potem nie było, że nowożeńcy rzuceni na głęboką wodę, nie potrafią pływać. Myślę, że to pewien przejaw instynktu samozachowawczego.

Edyto, to może odpowiesz mi na takie pytanie - skoro się tak kochacie, macie plany na przyszłość, nie wyobrażacie sobie bez siebie życia, to właściwie po co się tak śpieszyć? I proszę, nie zasłaniaj się wiarą, bo nie napisałaś tu ani jednej wzmianki o tym, że dla was w tym wszystkim priorytetem jest to, aby przypieczętować wasz związek przed bogiem.

Ty nie chcesz dłużej zwlekać. Twój partner chce jeszcze poczekać. Wstępnie jest umówiony rok.

Ja ze swoim partnerem widywałam się 1-2 razy w tygodniu po pracy + całe weekendy. Jasne, dało mi to jakiś obraz jego osoby, ale to zupełnie inna bajka, gdy ma się świadomość, że w każdej chwili można obrócić się na pięcie i wrócić do siebie.

Dziewczynko, niczego nie usuwałem po Twoich komentarzach.
Śnisz na jawie.

W takim razie zycze Ci by wszystko potoczylo sie Po twojej mysli i byscie byli szczesliwi bo przeciez to jest najwazniejsze.

co Wy z tymi zaręczynami?
a co to zaręczyny jakąś gwarancje dają na to ze bedzie się fajnie mieszkało razem przed ślubem? a bez źle?
może to i jakaś deklaracja, ale i głupi warunek

Ja zamieszkalam ze swoim bardzo szybko i nie zaluje tego.
Oczywiscie moja Mama marudzila bo to bez slubu, bo grzech itd ale taka jest moja Mama hehe.
Ja sobie osobiscie nie wyobrazam slubu bez wspolnego mieszkania ale to jest tylko moje zdanie.

MysteriousLady, ale skoro mi mowil, ze nie chce kilku lat chodzic ani kilka lat mieszkac ze mna bez slubu, to wnioskuje, ze pod koniec tego roku moga byc zareczyny...zobaczymy, czas pokaze

lena812 moze i dla Ciebie glupi warunek, dla mnie bardzo wazna rzecz, to jest powazna deklaracja, wiadomo, ze i zareczyny mozna zerwac i nie bedac narzeczona mozna sie rozstac, ba! nawet przed oltarzem mozna sie rozmyslic...nic w zyciu nie jest pewne, tylko podatki..:)

haha ja tak samo czuję, że w przeciągu 3-4 miesięcy, i moja mama (ktora ma nosa do ludzi mowi, ze czuje, ze zrobi to w swieta, ale ja wole sie nastawic za rok, zeby nie byc rozczarowana, tak czy siak zrobi to na pewno, wszystko juz ma tylko do szczescia brakuje mu rodziny Poki co pracuje sobie, robie podyplomowke, wiec zajecia tez mam i postaram sie tyle nie rozmyslac

u nas jest taka roznica, ze on nie powiedzial, ze chce zebym pomieszkiwala u niego, on tez chyba woli, zebym calkowicie wprowadzila sie po slubie, tylko "pomieszkiwala" czyli na weekend, czasami w tygodniu. moja kolezanka tak robila, ze swoim chlopakiem, pozniej narzeczonym, tez zostawal u niej 2-3 razy w tygodniu, a nie zeby byc 7 dni w tygodniu, po prostu chce rozdzielic to miedzy zyciem narzeczenskim a malzenstwem. nie chce mieszkac na stale z nim przed slubem, tylko po prostu bardziej sie dotrzec przebywajac przez te pare dni w tygodniu, zobaczyc jak to jest, jak sobie poradzimy z obowiazkami itd.

nie wiem, czemu nie ktore z Was ciagle podkreslaja, ze licze na to, ze zakonczy sie happy endem, ja jestem przekonana ze jest to milosc, ale nie zyje w swiecie bajek, wiem jak wyglada prawdziwa proza zycia, wiem ze jak zajde w ciaze, pozniej czekaja mnie nieprzespane zycie ale to jest po prostu ŻYCIE...wsrod znajomych, rodziny mam bardzo duzo malzenstw, kazdy buduje szczesliwa rodzine, mimo zyciowych zmartwien, utraty pracy, uszczerbku na zdrowiu, ale po to jest partner zeby nam pomagal, wspieral, bo to jest prawdziwa milosc, zeby sie wspierac, a nie jak ktos wspomnial ze jak pojawi sie problem , to odejsc/zostawic

a na koniec: http://demotywatory.pl/3760501

Prinzessin_de a moglabys napisac tutaj w skrocie jak wygladaja takie swiateczne zareczyny? bardzo jestem ciekawa w Wigilie czytalam, ze tez mezczyzni sie zareczaja, albo w Boze Narodzenie w Boze Narodzenie, moze lepiej, bo moze to zrobic po swiatecznym obiedzie,na swiezym powietrzu bez obecnosci calej rodziny

tez mam taka cichutka nadzieje, ale nastawiam sie psychicznie, że za rok, zeby sie nie rozczarowac chociaz sam mowil, ze nie zamierza kilku lat chodzic, ani pomieszkiwac ze soba i nie zamierza chodzic 5 lat jak jego brat z dziewczyna przed slubem:) to i tak juz duzo wiem
Wspominam w tamtym roku gwiazdke to po 2 miesiacach znajomosci, kupil mi przepiekny prezent pod choinke

ja nie jestem takiego typu wyrafinowana panna, zeby zaprowadzic go np. do jubilera i zaczac ogladac pierscionki, albo meczyc go zareczynami, wole zdecydowanie jak to samo wyjdzie prosto od niego, prosto z serca   pisze o tym, bo tez slyszalam takie przypadki jak kobiety byly dosc mocno zdesperowane

ja jestem takiego zdania, że nawet najprościej przygotowane zareczyny sa niesamowite w zyciu kazdej kobiety A okres świąt, jest czasem szczególnym szczegolnie dla osob wierzacych, a taki jest moj, kiedys przyznal sie, że modli sie czesto o to, zebysmy byli ze soba jak najdluzej

u nas, ostatnie swieta spedzalismy osobno, zobaczymy jak bedzie teraz u Ciebie byl duzy plus, ze nie przy calej rodzinie, ja nie mam nic do swojej rodziny, ale wiadomo, ze bylabym zalana lzami wolalabym, zebysmy byli przy tym obecna ja i moj chlopak

czasami zareczyny sa spektakularne, a mimo tego pary sie rozstaja, moja kolezanka miala zareczyny w hotelu na kolacji na najwyzszym pietrze, pieknie, elegancko, niezapomnianie a rozstali sie 3 meisiace pozniej...

Święta Bożego Narodzenia w górach, to bajka! zazdroszczę Zyczę zatem wszystkiego dobrego na dalsze lata, wspolnego zycia
A ten moj watek niech sie stanie watkiem w oczekiwaniu na zareczyny )

Dziekuje serdecznie

mamie się iluzją, czyli co masz na myśli? mało mówi, dlatego, że nie planuje tej przyszlości ze mną?

mam pytać chlopaka, kiedy sie zareczy ze mna? nie badz smieszna...

jaka lukrowana chmurka, kobieto o czym Ty mowisz?

no to powiedział, że chce mieć tradycyjną rodzinę, gdyż jest tradycjonalistą i nie chce żyć w wolnym związku, traktuje mnie bardzo powaznie, nie zamierza tez chodzic 5 lat jak brat i powiedzial, ze chce zebym malymi kroczkami zaczela sie wprowadzac do niego, a na kocia lape chce zyc rok

to tyle, wiecej nie zamierzam sie pytac, wole jak to od niego wyplynie a nie pod naciskiem i tyle, ja moge sobie poczekac...

nie wiem czemu Wy tak negatywnie opisujecie malzenstwo, chyba macie zle dosiwadczenia

a ja akurat marze o slubie i mam do tego pelne prawo

a poki co mi chodzi o zareczyny a slub moze byc i za rok i za dwa..:)