Stres przed odpowiedzialnością w pracy

No cóż ... ja pracowałam przez długi czas z pieniędzmi. Mniejszymi (10 000 pln) i większymi kwotami (100 mln). Tez ciążyła na mnie odpowiedzialność finansowa za straty i pomyłki. Nigdy nie miałam problemów z niezgodnościami. Nigdy nie musiałam niczego zwracać. Inne osoby miały natomiast wieczne problemy. Juz nie wspomnę ze potrafiły sie pozbawić pensji z kilku miesięcy.

Z moich obserwacji wynika, ze sa osoby które maja problem z koncentracja. Nie potrafią się dłużej na czymś skupiać, jak i nie potrafią dzielić uwagi. Co np w Twojej pracy jest pożądane, bo wystarczy właśnie ze klient z okienka coś do Ciebie powie a Ty już nie wiesz co robisz i tracisz rytm.

Paru osobom z mojego otoczenia pomogła ... nauka szybkiego czytania tekstu. Wiem, pozornie nie widać związku ze związkiem, ale to wyrabia przede wszystkim czas reakcji na otoczenie, koncentracje i szybkość rozpoznawania, analizowania danych i formułowania poprawnych wniosków. Wyrabia również pamięć wzrokową. Tym samym w chwili pomyłki jesteś w stanie sama ja wyłapać w porę. Bo pamiętasz krok po kroku co robiłaś przywołując obrazy z pamięci.

Do tego widać jesteś perfekcjonistka i nie pozwalasz sobie na pomyłki, i choćby Ci sie zdarzyła jedna na pol roku, będziesz uważała ze jesteś do niczego właśnie przez ta wpadkę.

Wrzuć na luz, ja tak miałam i nie polecam. To tylko potęguje stres. A stres wpływa na Twoja koncentracje i ocenę rzeczywistości.

I przede wszystkim nie myśl o tej odpowiedzialności finansowej. Traktuj ta kasę która obracasz jak ... bułki w sklepie, jak nic nie znaczące świstki papieru.

Będzie dobrze! Zobaczysz.

A jeszcze napisz proszę, czy to Twoja pierwsza praca? Jeśli tak, to spore napięcie może wynikać właśnie z tego faktu.

kocurek102 napisał/a:

No ale kiedyś byłam w tylu rzeczach dobra, żeby nie powiedzieć- najlepsza i chciałabym bardzo, aby te czasy wróciły;)

Nie musisz byc dobra we wszystkim.

Co mnie pomogło zmienić się? Ano to ze ja wymagałam od siebie cudów. Dawałam z siebie wszystko, żeby było na tip top. Inni natomiast mieli gdzieś. Szefowie albo to olewali, albo ... kiedy ja zwracałam komuś uwagę to np szedł sie poskarżyć do szefa. Ten / ta ( w rożnych pracach tak było, nie w jednym miejscu) do mnie przychodził/a i mówił/a, ze nie mogę tak surowo oceniać kolegów bo każdy ma prawo do pomyłek i nie musi wiedzieć wszystkiego. Dochodziło tez do tego, ze mogłam robić za 5, za ta sama kasę, a inni siedzieli z tyłkami, bo... oni nie wiedza, nie potrafią i tego typu bzdety. No a skoro oni sa "upośledzeni" to kto mogl zrobić to co należało w danym momencie? Ano ja:). Z takiego założenia wychodziło szefostwo.

Po wielu takich akcjach, tak mnie to zirytowało, ze i ja w końcu tez pozwoliłam sobie na błędy. Skoro innym wolno to czemu ja się mam żyłować i jeszcze za to ochrzan dostawać. Pamiętaj. Nikt nie doceni Twoich starań. To istnieje tylko w Twoim umyśle i wyimaginowanym świecie.